Atmosfera wychowawcza – nastrój panujący w otoczeniu wychowanków oraz charakter stosunków między opiekunami a podopiecznymi w domu lub w szkoleCzesław Kupisiewicz, Małgorzata Kupisiewicz, Słownik pedagogiczny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2009, s. 14, „Atmosfera wychowawcza”.
Wyróżnia się trzy główne rodzaje atmosfery wychowawczej: autokratyczna atmosfera wychowawcza – wychowawcy bezwzględnie podporządkowują sobie wychowanków, nie licząc się z ich zdaniem. Dorośli narzucają nakazy i zakazyCzesław Kupisiewicz, Małgorzata Kupisiewicz, Słownik pedagogiczny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2009, s. 15, „Autokratyzm w wychowaniu”. Rygorystycznie rozdzielają zadania, decydują o prawidłowym sposobie ich wykonania oraz o sposobie oceny uzyskanych wyników, bez liczenia się z opiniami wychowanków na ten temat demokratyczna atmosfera wychowawcza – relacje między dorosłymi a dziećmi oparte są na partnerstwie. Zasady są określane przez wychowawców i w pełni akceptowane przez wychowankówCzesław Kupisiewicz, Małgorzata Kupisiewicz, Słownik pedagogiczny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2009, s. 29, „Demokratyczny styl w wychowaniu”. Proces dydaktyczno-wychowawczy planowany i realizowany jest wspólnie przez wychowawców i wychowanków. liberalna atmosfera wychowawcza – niemal całkowity brak ingerencji dorosłych w postępowanie ich podopiecznych. Ta atmosfera wychowawcza cechuje się (nadmiernym) pobłażaniem, wyrozumiałością oraz traktowaniem wolności jako wartości najwyższejCzesław Kupisiewicz, Małgorzata Kupisiewicz, Słownik pedagogiczny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2009, s. 93, „Liberalizm edukacyjny”. Nie narzuca się wychowankom wzorców zachowań, szanuje się ich indywidualność i pełną swobodę działania. Wychowankowie mają możliwość podejmowania decyzji zgodnych z własnymi przekonaniami i poglądami, bez ingerencji w to wychowawców.
Przypisy
kategoria:Psychologia wychowawcza