mały|313px|Pierwszy przekład sonetu 112 na język polski z 1913 przez ks. Marię Sułkowską.
Sonet 112 (incipit YOur loue and pittie doth th'impreſſion fill, ) – jeden z cyklu 154 sonetów autorstwa Williama Szekspira. Po raz pierwszy został opublikowany w 1609 roku.
Sonet 112, będący kontynuacją sonetu 111, jest jednoznaczną deklaracją bezgranicznej miłości.
Treść W sonecie tym podmiot liryczny, przez niektórych badaczy utożsamiany z autorem, w sposób ocierający się o bałwochwalstwo, przyznaje, że utracił wszelki krytycyzm zarówno w stosunku do siebie, jak i ukochanego. W sonecie poeta rozważa różnice i podobieństwa pomiędzy prawdą, spostrzeganiem i tym w co wierzymy. W pierwszych dwóch czterowierszach starannie określa różnicę pomiędzy Młodzieńcem a dowolnymi innymi osobami, co ostatecznie prowadzi do przeprosin w trzech ostatnich wersach.
Pierwszy wers jest bezpośrednią kontynuacją ostatniego dwuwersu poprzedniego sonetu. Użyte w wersie czwartym słowo o'er-green (, co oznacza ponowne położenie darni, zasianie, lub też zarośnięcie przez sąsiadujące rośliny kawałka ziemi pozbawionego roślinności) zostało stworzone przez Szekspira.
Polskie przekłady 1913 Litością Twoją wyleczyłeś piętna, Maria Sułkowska 1922 Miłość i litość twa usunie piętna, Jan Kasprowicz 1948 Twa miłość wraz z litością mym czole zatrze, Władysław Tarnawski 1968 Miłość twoja i litość ścierają mi z czoła Marian Hemar 1979 Miłość i litość twa niech zetrą piętno Maciej Słomczyński 2009 Twa miłość i współczucie ślad ukryć gotowa Marek Meissner 2011 Twoja miłość i litość zabliźni to piętno Stanisław Barańczak 2015 Litością serca szpetne piętno zmywasz Ryszard Długołęcki
Uwagi
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Sonety Williama Shakespeare’a