Cieśnina Melville’a () – cieśnina w północnej Kanadzie, na obszarze terytorium Nunavut i Terytoriów Północno-Zachodnich, stanowiąca część Kanału Parry’ego.
Geografia Cieśnina oddziela Wyspę Melville’a od Wyspy Wiktorii, łącząc się od zachodu z Cieśniną McClure’a, a od wschodu z Cieśniną Barrowa. Od wschodu wejście do cieśniny ma szerokość , rozciąga się od Cape Berkeley na Wyspie Księcia Walii do Cape Cockburn na Wyspie Bathursta. Jest to jedna z większych cieśnin Archipelagu Arktycznego, jej średnia szerokość to około 130 km. Zimą wypełnia ją lód, przeważnie wieloletni lód morski napływający przez cieśninę McClure’a z Oceanu Arktycznego. Warunki lodowe są ogólnie niesprzyjające żegludze. Lody zwykle pękają dopiero w sierpniu, stopniowo od wschodu ku zachodowi, a pas otwartych wód pojawia się w północnej części cieśniny na początku września. Chociaż jest to najlepsza droga morska w tej cieśninie, kanałami wokół wyspy Byama Martina często wpływa na nią masywny lód z północy. W połowie września woda znowu zaczyna zamarzać i do końca października zwykle tworzy zwartą pokrywę. Pomiary batymetryczne z 1982 roku ukazały, że cieśnina ma głębokość 200–500 m.
Historia Cieśninę odkrył dla Europejczyków sir William Edward Parry, podczas poszukiwań Przejścia Północno-Zachodniego w latach 1819–1820. Od zachodu dopłynął do niej Robert McClure podczas wyprawy w latach 1850–1854. Została nazwana na cześć Roberta Dundasa, wicehrabiego Melville, wówczas pierwszego lorda Admiralicji, który szczególną wagę przywiązywał do badań Arktyki.
Przypisy
Kategoria:Cieśniny Nunavut Kategoria:Cieśniny Terytoriów Północno-Zachodnich Kategoria:Cieśniny Oceanu Arktycznego