George Enescu (franc. Georges Enesco, ur. 19 sierpnia 1881 w Liveni-Vârnav, zm. 4 maja 1955 w Paryżu) – rumuński kompozytor, skrzypek, pianista, dyrygent i pedagog, jedna z najważniejszych postaci świata muzycznego w I połowie XX wieku. Twórca Rapsodii rumuńskich oraz nauczyciel takich muzyków jak Ivry Gitlis, Dinu Lipatti, Yehudi Menuhin, Stanisław Wisłocki czy Arthur Grumiaux.
Życiorys George Enescu urodził się 19 sierpnia 1881 w Liveni-Vârnav. Bardzo wcześnie zaczął wykazywać talent muzyczny i w wieku 7 lat został przyjęty do konserwatorium w Wiedniu, które ukończył w wieku 13 lat. Został protegowanym królowej Elżbiety Rumuńskiej
W roku 1895 wyjechał do Paryża, gdzie kontynuował naukę u Masseneta i Faurégo.
31 marca 1936 otrzymał komandorię Legii Honorowej.
W 1937 ożenił się z Marią Tescanu-Rosetti, wdową po konserwatywnym polityku Mihailu Cantacuzino.
W latach II wojny światowej mieszkał w Bukareszcie. Znalazł się w kręgu zainteresowania propagandy Rumuńskiej Partii Komunistycznej. Jesienią 1944 został członkiem rumuńskiego stowarzyszenia na rzecz zacieśniania związków z ZSRR. W kwietniu 1946 został zaproszony przez rząd ZSRR do Moskwy. Znalazł się na liście kandydatów do parlamentu z ramienia koalicji Blok partii Demokratycznych, kierowanej przez partię komunistyczną. W ten sposób został towarzyszem politycznym Gheorghe Gheorghiu-Deja i Any Pauker. Nigdy nie pojawił się jednak w parlamencie rumuńskim, ponieważ jesienią 1946 za zgodą przywódców komunistycznych wyjechał z kraju, najpierw do Stanów Zjednoczonych, a następnie do Francji. Do końca życia pozostał członkiem Akademii Rumuńskiej Republiki Ludowej i zachował obywatelstwo Rumunii. Był podejrzewany o współpracę z komunistycznym reżimem. Zwolennicy rumuńskiej monarchii wytykali Enescu to, że nigdy nie skrytykował reżimu komunistycznego.
Od 1947 aż do śmierci mieszkał wraz z żoną w Paryżu.
Najważniejsze utwory Poème roumain, Op. 1 (1897–1898) Légende, na trąbkę i fortepian (1906) Symfonia koncertująca na wiolonczelę i orkiestrę, Op. 8 (1901) I Suita orkiestrowa C-dur, Op. 9 (1903) Rapsodie rumuńskie, Op. 11 (1901–1903) I A-dur – najpopularniejszy utwór Enescu, który, ku niezadowoleniu kompozytora, zdominował cały jego dorobek twórczy II D-dur Konzertstück na altówkę i orkiestrę Op. 12 (1904) I Symfonia Es-dur, Op. 13 (1905) II Symfonia A-dur, Op. 17 (1914) II Suita orkiestrowa C-dur, Op. 20 (1915) III Symfonia C-dur, Op. 21 (1918) Dwie sonaty na wiolonczelę i fortepian, Op. 26 I f-moll (1898) II C-dur (1935) III Suita orkiestrowa D-dur „Villageoise”, Op. 27 (1937–1938) Vox Maris, Op. 31 (data powstania nieznana, premiera w 1964) – poemat symfoniczny na sopran, tenor i orkiestrę
Zobacz też Béla Bartók Zoltán Kodály
Przypisy
Bibliografia
Noel Malcolm, George Enescu. His life and music. London, 1990. Toccata Press. . Alain Cophignon, Georges Enesco. Paris, 2006. Arthème Fayard. .
Linki zewnętrzne
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Muzyki i Sztuk Scenicznych w Wiedniu Kategoria:Komandorzy Legii Honorowej Kategoria:Rumuńscy kompozytorzy operowi Kategoria:Rumuńscy pedagodzy muzyczni Kategoria:Rumuńscy pianiści Kategoria:Rumuńscy skrzypkowie Kategoria:Urodzeni w 1881 Kategoria:Zmarli w 1955