thumb|Amerykański plakat autorstwa ukazujący niemieckie okrucieństwa w Belgii thumb|Artystyczna wizja egzekucji przez Niemców mieszkańców belgijskiego Blegny thumb|Zniszczone przez Niemców belgijskie Leuven thumb|Zburzony Kalisz (1914) Niemieckie okrucieństwa w 1914 roku – zbrodnie wojenne popełnione przez Armię Cesarstwa Niemieckiego na początku I wojny światowej w Belgii, we francuskich departamentach Moza, Ardeny i Meurthe i Mozela oraz w Królestwie Polskim.

W sierpniu i wrześniu 1914 w ciągu trzech tygodni ofiarą zbrodni padło kilka tysięcy cywili oskarżonych o ukrywanie franc-tireur (wolnych strzelców). Plutony egzekucyjne rozstrzeliwały bezzwłocznie, bez procesu niewinnych ludzi. Ponadto dwadzieścia tysięcy domów zostało zniszczonych, między innymi w Visé 600 domów i 1100 w Dinant.

Lokalizacja W Belgii Od 5 do 26 sierpnia Armia Cesarstwa Niemieckiego rozstrzelała ponad 5000 cywili w Walonii i zniszczyła ponad 15 000 domów.

Lista miejscowości, w których zamordowano 10 lub więcej osób: 5 sierpnia: Berneau i Soumagne (118 ofiar) 6 sierpnia: Battice (33 ofiary), Blegny, Esneux, Sprimont, Magnée, Mouland, Olne, Hermée, Retinne i Romsée 7 sierpnia: Warsage, Herstal, Lixhe i Louvegné 8 sierpnia: Baelen, Francorchamps, Herve i Labouxhe-Mélen (72 ofiary) 9 sierpnia: Saint-Trond 10 sierpnia: Linsmeau 14 sierpnia: Barchon 15 sierpnia: Wandre 16 sierpnia: Visé 18 sierpnia: Haccourt, Heure-le-Romain (28 ofiar), Tongeren 19 sierpnia: Aarschot (156 ofiar) i Attenrode 20 sierpnia: Liège, Érezée, Andenne (218 ofiar), Franc-WaretJean Schmitz et Dom Robert Nieuwland, op. cit. s. 184–187., Somme-Leuze 21 sierpnia: Arsimont i Auvelais 22 sierpnia: Anloy, Mussy-la-Ville, Neufchâteau, Tintigny (120 ofiar)Les Atrocités allemandes de John Horne et Alan Kramer aux éditions Tallandier ., Tamines (383 ofiary), Bouffioulx„Bouffioulx, 22 août 1914”, Georges Staquet, (1968)., Couillet, Farciennes, Monceau-sur-Sambre (63 ofiary), Montignies-sur-Sambre (35 ofiar), Charleroi i Dampremy 23 sierpnia: Ethe (218 ofiar), Bièvre (17 ofiar), Bouge, Dinant, Neffe (674 ofiary), Hastière-par-delà (19 ofiar), Spontin, Waulsort, Flénu, Jemappes, Nimy, Quaregnon, Ville-Pommerœul, Saint-Léger, Virton 24 sierpnia: Bertrix, Houdemont, Izel, Offagne, Hermeton-sur-Meuse, Namur, Latour (71 ofiar) 25 sierpnia: Leuven (248 ofiar), Anthée (13 ofiar), Romedenne, Surice, ZemstR. Keller: Bijdrage tot de toponymie van Zemst. Część I, s. 59. 26 sierpnia: Arlon, Dourbes (3 ofiary) i Frasnes-lez-Couvin (10 ofiar)

We Francji sierpień: HaybesPhilippe Nivet: La France occupée 1914-1918, Paris, Armand Colin, , s. 187. 10 sierpnia: Jarny (25 ofiar) 11 sierpnia: Bazailles 12 sierpnia: Badonviller (12 ofiar) 20 sierpnia: Nomeny (55 ofiar)Philippe Nivet: La France occupée 1914-1918, Paris, Armand Colin, , s. 189. 23 sierpnia: Fresnois-la-Montagne (68 ofiar)

Wyjaśnienia Niemcy stosowali prawo wojenne, według którego udział cywili w działaniach wojennych jest nielegalny i może być dowolnie karanySyméon Karagiannis: «Conventions internationales et droit de la guerre», Encyclopédie de la grande guerre (1914-1918) Paryż, Bayard, 2004, s. 83–95, s. 86 i s. 95..

Franc-tireurs Irlandzcy historycy John Horne i Alan Kramer (autorzy German Atrocities wydanego w Dublinie w 2001), przebadali archiwa zarówno belgijskie, francuskie, jak i niemieckie i doszli do wniosku, że Niemcy byli przekonani o czynnym udziale wolnych strzelców w sierpniu 1914. Horne i Kramer próbowali zrozumieć, jakie mogły być przyczyny błędnego przekonania Niemców: rzeczywisty udział wolnych strzelców w wojnie francusko-pruskiej (1870–1871) konserwatyzm niemieckich polityków i wojskowych nieufnych wobec powstań ludowych niejasne odczucie, że opór armii belgijskiej, którego się nie spodziewali, był bezprawny i działał na korzyść Francji panika, w której pruskie oddziały strzelały do siebie nawzajem (fakt ukrywany przez niemiecki sztab główny).

Marc Bloch w swoim Apologie pour l’histoire pisał:

Francuska kontrofensywa Te zbrodnie mogą również wynikać z faktu, że Niemcy szczególnie źle odczuli fakt, że Belgia nie zaakceptowała niemieckiego ultimatum (pozwolić przejść niemieckim wojskom przez Belgię w celu zaatakowania Francji, z ominięciem systemu Séré de Rivières’a wzdłuż granicy francusko-niemieckiej) oraz pozwoliła armii francuskiej kontratakować na terytorium Belgii.

Pozycja Belgii opierała się na traktacie XVIII artykułów oraz traktacie XXIV artykułów, w których sygnatariusze gwarantowali jej neutralność oraz niepodległość. Na mocy owych traktatów Belgia musiała odmówić przemaszerowania armii niemieckiej przez swoje terytorium, a Francja i Wielka Brytania mogły, a nawet musiały interweniować w razie pogwałcenia neutralności lub niepodległości Belgii.

Według Niemców Belgia zawarła sojusz z Francją i Wielką Brytanią, tym samym unieważniając swoją neutralność i jednocześnie przygotowała się do obrony. Axel Tixhon, profesor historii powszechnej uniwersytetu w Namur, twierdzi, że wojska niemieckie świadomie przygotowały zbiorowe masakry oraz otrzymały rozkaz, aby je wykonać. Zważywszy na liczbę tych zbrodni oraz fakt, że zostały popełnione przez różne oddziały niemieckie, można wyciągnąć wniosek, że zostały wydane polecenia, aby sterroryzować ludność belgijską.

Przypisy

Bibliografia Paul Berben et Bernard Iserlin: Les panzers passent la Meuse, Laffont Paris, 1967 et Éditions J’ai lu Leur aventure n°A209.

J. Bertrand: Le martyre de la Province de Liège, dans La Belgique héroïque et martyre, Opdebeek, Borgerhout, 1921. Lombard Laurent: Ludendorff à Liège, Stavelot, Éditions Vox Patriae, S.D. 176p. rel.

Linki zewnętrzne Mémoire sur le massacre de Tamines

Kategoria:III Republika Francuska podczas I wojny światowej Kategoria:1914 w Belgii Kategoria:1914 we Francji Kategoria:Belgia podczas I wojny światowej Kategoria:Cesarstwo Niemieckie podczas I wojny światowej Kategoria:Historia Polski 1914–1918 Kategoria:Zbrodnie wojenne I wojny światowej