SM UC-26 – niemiecki okręt podwodny (podwodny stawiacz min) z okresu I wojny światowej, jedna z 64 zbudowanych jednostek typu UC II. Zwodowany 22 czerwca 1916 roku w stoczni Vulcan w Hamburgu, został przyjęty do służby w Kaiserliche Marine 18 lipca 1916 roku. Włączony w skład Flotylli Flandria, w czasie służby operacyjnej okręt odbył dziewięć patroli i misji bojowych, w wyniku których zatonęło 36 statków o łącznej pojemności BRT i trzy okręty o łącznej wyporności ton, a pięć statków o łącznej pojemności BRT zostało uszkodzonych. SM UC-26 został zatopiony w nocy z 8 na 9 maja 1917 roku nieopodal Calais przez brytyjski niszczyciel .
Projekt i budowa Dokonania pierwszych niemieckich podwodnych stawiaczy min typu UC I, a także zauważone niedostatki tej konstrukcji, skłoniły dowództwo Cesarskiej Marynarki Wojennej z admirałem von Tirpitzem na czele do działań mających na celu budowę nowego, znacznie większego i doskonalszego typu okrętu podwodnego. Opracowany latem 1915 roku projekt okrętu, oznaczonego później jako typ UC II, tworzony był równolegle z projektem przybrzeżnego torpedowego okrętu podwodnego typu UB II. Głównymi zmianami w stosunku do poprzedniej serii były: instalacja wyrzutni torpedowych i działa pokładowego, zwiększenie mocy i niezawodności siłowni oraz wzrost prędkości i zasięgu jednostki – kosztem rezygnacji z możliwości łatwego transportu kolejowego, ze względu na powiększone rozmiary.
Przyszły UC-26 zamówiony został 29 sierpnia 1915 roku jako jedenasta jednostka z I serii okrętów typu UC II (numer projektu 41, nadany przez Inspektorat U-Bootów) w ramach wojennego programu rozbudowy floty. Został zbudowany w stoczni Vulcan w Hamburgu jako jeden z 21 okrętów typu UC II zamówionych w tej wytwórni. Stocznia oszacowała czas budowy okrętu na 8 miesięcy. UC-26 otrzymał numer stoczniowy 65 (Werk 65). Stępkę okrętu położono w 1915 roku, a zwodowany został 22 czerwca 1916 roku. Koszt budowy okrętu wyniósł 1 mln 727 tys. marek.
Dane taktyczno-techniczne mały|lewo|alt=Wnętrze siostrzanego okrętu podwodnego UC-58. Widoczne manometry i wąsaty marynarz|Wnętrze siostrzanego okrętu UC-58 SM UC-26 był średniej wielkości przybrzeżnym okrętem podwodnym o konstrukcji dwukadłubowej. Długość całkowita wynosiła 49,4 metra, szerokość 5,22 metra i zanurzenie 3,68 metra (wykonany ze stali kadłub sztywny miał 39,3 metra długości i 3,65 metra szerokości). Wysokość (od stępki do szczytu kiosku) wynosiła 7,46 metra. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 400 ton, a w zanurzeniu 480 ton. Jednostka miała wysoki, ostry dziób przystosowany do przecinania sieci przeciwpodwodnych; do jej wnętrza prowadziły trzy luki, zlokalizowane przed kioskiem, w kiosku i w części rufowej, prowadzący do maszynowni. Cylindryczny kiosk miał średnicę 1,4 metra i wysokość 1,8 metra, obudowany był opływową osłoną.
Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa 6-cylindrowe, czterosuwowe silniki wysokoprężne MAN S6V23/34 o łącznej mocy 368 kW (500 KM), a pod wodą poruszał się dzięki dwóm silnikom elektrycznym SSW o łącznej mocy 340 kW (460 KM). Dwa wały napędowe obracały dwie śruby wykonane z brązu manganowego (o średnicy 1,9 metra i skoku 0,9 metra). Okręt osiągał prędkość 11,6 węzła na powierzchni i 6,7 węzła w zanurzeniu. Zasięg wynosił 9260 Mm przy prędkości 7 węzłów w położeniu nawodnym oraz 53 Mm przy prędkości 4 węzłów pod wodą. Zbiorniki mieściły 55 ton paliwa, a energia elektryczna magazynowana była w dwóch bateriach akumulatorów 26 MAS po 62 ogniwa, zlokalizowanych pod przednim i tylnym pomieszczeniem mieszkalnym załogi. Okręt miał siedem zewnętrznych zbiorników balastowych. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 50 metrów, a czas wykonania manewru zanurzenia 40 sekund.
Głównym uzbrojeniem okrętu było 18 min kotwicznych typu UC/200 w sześciu skośnych szybach minowych o średnicy 100 cm, usytuowanych w podwyższonej części dziobowej jeden za drugim w osi symetrii okrętu, pod kątem do tyłu (sposób stawiania – „pod siebie”). Układ ten powodował, że miny trzeba było stawiać na zaplanowanej przed rejsem głębokości, gdyż na morzu nie było do nich dostępu; umożliwiało to jednak stawianie min w zanurzeniu, co znacznie zwiększało ich skuteczność – zwłaszcza na wodach opanowanych przez przeciwnika do działań, na których były przewidziane. Wyposażenie uzupełniały dwie zewnętrzne wyrzutnie torped kalibru 500 mm (umiejscowione powyżej linii wodnej na dziobie, po obu stronach szybów minowych), jedna wewnętrzna wyrzutnia torped kalibru 500 mm na rufie (z łącznym zapasem 7 torped) oraz umieszczone przed kioskiem działo pokładowe kalibru 88 mm L/30, z zapasem amunicji wynoszącym 130 naboi. Okręt wyposażony był w dwa peryskopy Zeissa: wachtowy i bojowy oraz radiostację z podnoszonym masztem o wysokości 10 metrów. Wyposażenie uzupełniała kotwica grzybkowa o masie 272 kg.
Załoga okrętu składała się z trzech oficerów oraz 23 podoficerów i marynarzy.
Służba 1916 rok SM UC-26 został wcielony do służby w Cesarskiej Marynarce Wojennej 18 lipca 1916 roku. Tego dnia pierwszym i jedynym dowódcą okrętu został por. mar. (niem. Oberleutnant zur See) Matthias Graf von Schmettow, wcześniej dowodzący mniejszym podwodnym stawiaczem min – UC-6. Po okresie szkolenia okręt został 12 września przydzielony do Flotylli Flandria. 23 września na postawioną przez U-Boota minę wszedł zbudowany w 1905 roku szwedzki parowiec „Prinsessan Ingeborg” o pojemności 3670 BRT. Płynący z Londynu do Newcastle upon Tyne z ładunkiem drobnicy statek doznał uszkodzeń w odległości około 50 Mm na południowy wschód od wybrzeży East Riding of Yorkshire. 30 września w odległości 10 Mm na północny wschód od Przylądka La Hague okręt zatrzymał i po ewakuacji załogi zatopił ogniem artyleryjskim zbudowany w 1876 roku brytyjski drewniany trómasztowy szkuner „William George” (151 BRT), transportujący węgiel ze Swansea do Saint-Valery-en-Caux. Tego dnia na postawionej przez UC-26 nieopodal Hawru minie zatonął też zbudowany w 1901 roku brytyjski parowiec „Maywood” o pojemności 1188 BRT, przewożący ładunek węgla i koksu z Newport do Hawru (nikt nie zginął).
Od października do grudnia UC-26 wraz z innymi podwodnymi stawiaczami min Flotylli Flandria postawiły 41 zagród minowych liczących łącznie 161 min przy brytyjskim brzegu kanału La Manche i 15 zagród liczących 72 miny u wybrzeży Francji. 1 października w odległości 20 Mm na południowy wschód od latarni morskiej Wolf Rock okręt podwodny zatopił francuski żaglowiec „Villebois Mareuil” (151 BRT) (na pozycji ). W tym samym dniu na postawionej przez U-Boota nieopodal Hawru minie zatonął też zbudowany w 1912 roku uzbrojony brytyjski parowiec „Vanellus” o pojemności 1797 BRT, przewożący ropę naftową z Portishead do Rouen, a na jego pokładzie zginęły trzy osoby. Dwa dni później w odległości 15 Mm na południowy zachód od latarni morskiej Wolf Rock okręt zatopił zbudowany w 1905 roku norweski parowiec „Ada” o pojemności 1111 BRT, przewożący ładunek rudy żelaza z Bilbao do Glasgow. 4 października w odległości 12 Mm na południowy zachód od Ouessant ten sam los spotkał zbudowany w 1916 roku norweski parowiec „Risholm” (2550 BRT), transportujący węgiel z Blyth do Bordeaux (obyło się bez strat w ludziach). Następnego dnia w odległości 10 Mm na południowy zachód od Ouessant załoga UC-26 zatrzymała i po zejściu załogi zatopiła za pomocą ładunków wybuchowych zbudowany w 1885 roku brytyjski parowiec „Isle Of Hastings” o pojemności 1575 BRT, przewożący konserwy mięsne z Fray Bentos do Londynu (na pozycji ).
13 października nieopodal Boulogne-sur-Mer na postawionej przez U-Boota minie zatonął zbudowany w 1891 roku fiński parowiec „Mercator” (2827 BRT), który po wypłynięciu z Dunkierki kierował się na wody kanału La Manche (nikt nie zginął). 27 października w Cieśninie Kaletańskiej ten sam los spotkał zbudowany w 1903 roku francuski uzbrojony trawler „Blanc Nez” (247 BRT), na którego pokładzie zginęło 17 członków załogi. Nazajutrz w odległości 5 Mm na północny zachód od Przylądka La Hague na minę wszedł również zbudowany w 1899 roku brytyjski statek szpitalny HMHS „Galeka” o pojemności 6772 BRT, który mimo sztrandowania ostatecznie uległ zniszczeniu na pozycji . 30 października u wejścia do portu w Cherbourgu ten sam los spotkał zbudowany w 1912 roku francuski uzbrojony trawler „Saint Hubert” (216 BRT), na którego pokładzie zginęło 16 marynarzy.
1 listopada na postawionej przez U-Boota nieopodal Hawru minie zatonął francuski torpedowiec Nr 300 o wyporności 99 ton (zginęło 12 członków załogi okrętu). 15 listopada w tym samym miejscu uszkodzeń na postawionej przez okręt podwodny minie doznał zbudowany w 1911 roku brytyjski parowiec „Saint Leonards” (4574 BRT), transportujący ładunek zboża z Filadelfii do Hawru. Następnego dnia ofiarą wojennej działalności UC-26 stały się w zachodniej części kanału La Manche dwa parowce: zbudowany w 1913 roku norweski „Joachim Brinch Lund” (1603 BRT), przewożący rudę żelaza na trasie Santander – Sunderland (na pozycji , zginęło dziewięć osób) oraz pochodzący z 1905 roku portugalski „San Nicolao” (2697 BRT), płynący z Lizbony do Hawru (na pozycji ). Również 16 listopada koło Hawru na postawioną przez okręt minę wszedł zbudowany w 1913 roku brytyjski uzbrojony trawler HMT „Anthony Hope” (288 BRT). Jednostka zatonęła na pozycji ze stratą dwóch członków załogi. Nazajutrz nieopodal Cherbourga na postawionej przez U-Boota minie uszkodzeń doznał zbudowany w 1900 roku brytyjski parowiec „Monmouth” o pojemności 4078 BRT, przewożący ładunek stali i owsa z Newport News przez Cherbourg do Dunkierki (obyło się bez strat w ludziach). 19 listopada w odległości 40 Mm na południowy zachód od latarni morskiej Portland Bill UC-26 zatopił zbudowany w 1906 roku norweski parowiec „Finn” (3806 BRT), transportujący węgiel i koks z Newcastle upon Tyne do Genui (na pozycji , nikt nie zginął). Dwa dni później w odległości 20 Mm na północny zachód od Sept Îles okręt zatrzymał i zatopił zbudowany w 1898 roku francuski drewniany trójmasztowy szkuner „Cap Lihou” (252 BRT), przewożący węgiel ze Swansea do Granville. 22 listopada lista bojowych osiągnięć załogi U-Boota powiększyła się o dwa parowce: zbudowany w 1911 roku uzbrojony brytyjski „Brierton” o pojemności 3255 BRT, przewożący zboże z Karaczi do Manchesteru, storpedowany bez ostrzeżenia i zatopiony w odległości 32 Mm na południowy zachód od Ouessant (na pozycji , nikt nie zginął) oraz pochodzący z 1906 roku norweski „Trym” (1801 BRT), transportujący ładunek węgla z Partington do La Rochelle, zatopiony w odległości 9 Mm na północny zachód od . Następnego dnia w odległości 9 Mm na zachód od latarni morskiej Ar-Men UC-26 zatopił zbudowany w 1882 roku duński parowiec „Dansted” (1492 BRT), przewożący węgiel z Cardiff do Saint-Nazaire (na pozycji , bez strat w załodze). Dwa dni później w okolicy Ouessant okręt zatrzymał i zatopił dwa francuskie żaglowce: zbudowany w 1904 roku „Alfred De Courcy” (164 BRT), płynący z Port Talbot do La Rochelle (na pozycji ) oraz przewożący węgiel pochodzący z 1889 roku drewniany trójmasztowy szkuner „Malvina” (112 BRT) (na pozycji , nikt nie zginął). 10 grudnia w odległości 2 Mm na północny wschód od Cherbourga na postawioną przez U-Boota minę wszedł zbudowany w 1909 roku brytyjski parowiec „Strathalbyn” o pojemności 4331 BRT, przewożący ładunek drobnicy z Nowego Jorku do Hawru i zatonął bez strat w ludziach.
1917 rok 28 stycznia 1917 roku u wybrzeży Lincolnshire na postawione przez UC-26 miny weszły trzy parowce: zbudowany w 1905 roku rosyjski „Egret” (4055 BRT), transportujący drewno z Archangielska do Londynu (na pozycji ), pochodzący z 1883 roku norweski „Argo” (1261 BRT), przewożący ładunek węgla na trasie Kingston upon Hull – Rouen (na pozycji , na pokładzie zginęło dziewięć osób) oraz zbudowany w 1913 roku norweski „Heimland I” (505 BRT), transportujący węgiel z Newcastle upon Tyne do Saint-Nazaire (na pozycji , bez strat w załodze).