SM UC-31 – niemiecki okręt podwodny (podwodny stawiacz min) z okresu I wojny światowej, jedna z 64 zbudowanych jednostek typu UC II. Zwodowany 7 sierpnia 1916 roku w stoczni Vulcan w Hamburgu, został wcielony do służby w Kaiserliche Marine 2 września 1916 roku. Włączony w skład 1. Flotylli U-Bootów Hochseeflotte, a w 1918 roku czasowo przyporządkowany Flotylli Flandria, w trakcie służby operacyjnej okręt odbył 13 patroli i misji bojowych, w wyniku których zatonęło 38 statków o łącznej pojemności BRT, a trzy statki o łącznej pojemności BRT i jeden okręt (o wyporności ton) zostały uszkodzone. SM UC-31 został poddany Brytyjczykom 26 listopada 1918 roku w wyniku podpisania rozejmu w Compiègne, a następnie złomowany w 1922 roku.
Projekt i budowa Dokonania pierwszych niemieckich podwodnych stawiaczy min typu UC I, a także zauważone niedostatki tej konstrukcji, skłoniły dowództwo Cesarskiej Marynarki Wojennej z admirałem von Tirpitzem na czele do działań mających na celu budowę nowego, znacznie większego i doskonalszego typu okrętu podwodnego. Opracowany latem 1915 roku projekt okrętu, oznaczonego później jako typ UC II, tworzony był równolegle z projektem przybrzeżnego torpedowego okrętu podwodnego typu UB II. Głównymi zmianami w stosunku do poprzedniej serii były: instalacja wyrzutni torpedowych i działa pokładowego, zwiększenie mocy i niezawodności siłowni oraz wzrost prędkości i zasięgu jednostki – kosztem rezygnacji z możliwości łatwego transportu kolejowego, ze względu na powiększone rozmiary.
Przyszły UC-31 zamówiony został 29 sierpnia 1915 roku jako szesnasta jednostka z I serii okrętów typu UC II (numer projektu 41, nadany przez Inspektorat U-Bootów), w ramach wojennego programu rozbudowy floty. Został zbudowany w stoczni Vulcan w Hamburgu jako jeden z 21 okrętów typu UC II zamówionych w tej wytwórni. Stocznia oszacowała czas budowy okrętu na 8 miesięcy. UC-31 otrzymał numer stoczniowy 70 (Werk 70). Stępkę okrętu położono w 1915 roku, a zwodowany został 7 sierpnia 1916 roku. Koszt budowy okrętu wyniósł 1 mln 727 tys. marek.
Dane taktyczno-techniczne mały|lewo|alt=Wnętrze siostrzanego okrętu podwodnego UC-58. Widoczne manometry i wąsaty marynarz|Wnętrze siostrzanego okrętu UC-58 SM UC-31 był średniej wielkości przybrzeżnym okrętem podwodnym o konstrukcji dwukadłubowej. Długość całkowita wynosiła 49,4 metra, szerokość 5,22 metra i zanurzenie 3,68 metra (wykonany ze stali kadłub sztywny miał 39,3 metra długości i 3,65 metra szerokości). Wysokość (od stępki do szczytu kiosku) wynosiła 7,46 metra. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 400 ton, a w zanurzeniu 480 ton. Jednostka miała wysoki, ostry dziób przystosowany do przecinania sieci przeciwpodwodnych; do jej wnętrza prowadziły trzy luki, zlokalizowane przed kioskiem, w kiosku i w części rufowej, prowadzący do maszynowni. Cylindryczny kiosk miał średnicę 1,4 metra i wysokość 1,8 metra, obudowany był opływową osłoną.
Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa 6-cylindrowe, czterosuwowe silniki wysokoprężne MAN S6V23/34 o łącznej mocy 368 kW (500 KM), a pod wodą poruszał się dzięki dwóm silnikom elektrycznym SSW o łącznej mocy 340 kW (460 KM). Dwa wały napędowe obracały dwie śruby wykonane z brązu manganowego (o średnicy 1,9 metra i skoku 0,9 metra). Okręt osiągał prędkość 11,6 węzła na powierzchni i 6,7 węzła w zanurzeniu. Zasięg wynosił 10 040 Mm przy prędkości 7 węzłów w położeniu nawodnym oraz 53 Mm przy prędkości 4 węzłów pod wodą. Zbiorniki mieściły 55 ton paliwa, a energia elektryczna magazynowana była w dwóch bateriach akumulatorów 26 MAS po 62 ogniwa, zlokalizowanych pod przednim i tylnym pomieszczeniem mieszkalnym załogi. Okręt miał siedem zewnętrznych zbiorników balastowych. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 50 metrów, a czas wykonania manewru zanurzenia 40 sekund.
Głównym uzbrojeniem okrętu było 18 min kotwicznych typu UC/200 w sześciu skośnych szybach minowych o średnicy 100 cm, usytuowanych w podwyższonej części dziobowej jeden za drugim w osi symetrii okrętu, pod kątem do tyłu (sposób stawiania – „pod siebie”). Układ ten powodował, że miny trzeba było stawiać na zaplanowanej przed rejsem głębokości, gdyż na morzu nie było do nich dostępu (co znacznie zmniejszało skuteczność okrętów). Wyposażenie uzupełniały dwie zewnętrzne wyrzutnie torped kalibru 500 mm (umiejscowione powyżej linii wodnej na dziobie, po obu stronach szybów minowych), jedna wewnętrzna wyrzutnia torped kalibru 500 mm na rufie (z łącznym zapasem 7 torped) oraz umieszczone przed kioskiem działo pokładowe kalibru 88 mm L/30, z zapasem amunicji wynoszącym 130 naboi. Okręt wyposażony był w dwa peryskopy Zeissa: wachtowy i bojowy oraz radiostację z podnoszonym masztem o wysokości 10 metrów. Wyposażenie uzupełniała kotwica grzybkowa o masie 272 kg.
Załoga okrętu składała się z trzech oficerów oraz 23 podoficerów i marynarzy.
Służba 1916 rok SM UC-31 został wcielony do służby w Cesarskiej Marynarce Wojennej 2 września 1916 roku. Tego dnia dowództwo jednostki objął por. mar. (niem. Oberleutnant zur See) Otto von Schrader. Po okresie szkolenia okręt został 10 grudnia włączony w skład 1. Flotylli U-Bootów Hochseeflotte. Obszarami działalności operacyjnej okrętu były najczęściej wschodnie wybrzeże Wielkiej Brytanii i zachodnia część kanału La Manche. 30 grudnia okręt postawił pod Sunderlandem liczącą 18 min zagrodę, na której nazajutrz zatonęła u ujścia Tyne brytyjska pilotówka „Protector” (200 BRT), a na jej pokładzie śmierć poniosło 19 załogantów.
1917 rok W styczniu 1917 roku UC-31 oraz pozostałe podwodne stawiacze min typu UC II wchodzące w skład 1. Flotylli (UC-24, UC-29, UC-32, UC-33, UC-40, UC-41 i UC-42) postawiły u wschodnich wybrzeży Wysp Brytyjskich 26 zagród minowych liczących łącznie 126 min. 4 stycznia na postawionej przez UC-31 u ujścia rzeki Wear minie zatonął zbudowany w 1911 roku brytyjski parowiec „Lonclara” o pojemności 1294 BRT (śmierć poniosło czterech marynarzy). 25 stycznia w odległości 150 Mm na zachód od ławicy Horns Rev załoga U-Boota zatrzymała i po ewakuacji całej załogi zatopiła zbudowany w 1878 roku duński parowiec „O.B. Suhr” (1482 BRT), płynący z ładunkiem drobnicy z South Shields do Vejle (na pozycji ). 28 stycznia w odległości 60 Mm na wschód od latarni morskiej Longstone okręt zatrzymał i po zdjęciu załogi zatopił pochodzący z 1905 roku brytyjski trawler „Alexandra” o pojemności 179 BRT, biorąc do niewoli kapitana jednostki. Nazajutrz UC-31 zatrzymał i po ewakuacji załóg zatopił na Morzu Północnym dwa kolejne brytyjskie trawlery: zbudowany w 1900 roku „Shamrock” (173 BRT) i pochodzący z 1902 roku „Thistle” (167 BRT). 31 stycznia na postawioną przez U-Boota na wysokości Sunderlandu minę wszedł zbudowany w 1916 roku uzbrojony brytyjski parowiec „Ravensbourne” o pojemności 1226 BRT, transportujący węgiel na trasie Newcastle upon Tyne – Londyn. Statek zatonął ze stratą trzech członków załogi na pozycji .
Z dniem 1 lutego, rozkazem szefa sztabu admiralicji niemieckiej z 12 stycznia tego roku, U-Booty należące do czterech flotylli Hochseeflotte, Flotylli Flandria i rozpoczęły nieograniczoną wojnę podwodną. W dniach 20–28 lutego okręt postawił u wschodniego wybrzeża Anglii pięć zagród składających się łącznie z 18 min. 24 lutego na jednej z postawionych przez UC-31 min zatonął w odległości 5 Mm na północny wschód od Hartlepool zbudowany w 1881 roku brytyjski parowiec „Beneficent” o pojemności 1963 BRT, przewożący ładunek węgla z Newcastle upon Tyne do Hawru (na pozycji , na pokładzie śmierć poniosły trzy osoby). 29 marca w odległości 2 Mm na wschód od Robin Hood’s Bay na postawioną przez okręt podwodny minę wszedł zbudowany w 1872 roku brytyjski parowiec „Kathleen Lily” (521 BRT), płynący z ładunkiem koksu z South Shields do Rouen. Statek zatonął ze stratą czterech załogantów (w tym kapitana) na pozycji . Następnego dnia ten sam los spotkał zbudowany w 1894 roku brytyjski parowiec „Harberton” o pojemności 1443 BRT, płynący z Blyth do Londynu z ładunkiem węgla (na pokładzie zginęło 15 członków załogi wraz z kapitanem).
1 kwietnia okręt wyszedł z Helgolandu na kolejny wojenny patrol. 4 kwietnia U-Boot postawił zagrodę minową nieopodal Sunderlandu, po czym w odległości 60 Mm od zatrzymał i po ewakuacji całej załogi zatopił zbudowany w 1916 roku duński parowiec „Helga” (839 BRT), płynący z ładunkiem węgla z Kingston upon Hull do Kopenhagi. Nazajutrz w odległości 40 Mm na północny wschód od Coquet Island ten sam los spotkał pochodzący z 1896 roku duński parowiec „N.J. Fjord” o pojemności 1425 BRT, przewożący ładunek węgla i drobnicy z Blyth do Odense; tego dnia okręt podwodny postawił też trzy zagrody minowe nieopodal . 6 kwietnia na jedną z postawionych tam min wszedł na pozycji zbudowany w 1917 roku brytyjski uzbrojony trawler HMT „Strathrannoch” (215 BRT). Na jego pokładzie śmierć poniosła cała załoga, składająca się z 13 osób. 11 kwietnia w odległości 3 Mm na wschód od Robin Hood’s Bay na postawionej przez UC-31 minie zatonął ze stratą dwóch członków załogi zbudowany w 1904 roku uzbrojony brytyjski parowiec „Quaggy” (993 BRT), płynący pod balastem z Londynu do Newcastle upon Tyne. Następnego dnia załoga U-Boota zatrzymała i po ewakuacji załóg zatopiła ogniem działa pokładowego cztery transportujące węgiel żaglowce: zbudowany w 1876 roku duński drewniany szkuner „Union” (152 BRT), płynący z Hartlepool do Aarhus (w odległości około 18–20 Mm na wschód od ); zbudowany w 1909 roku holenderski „Dina Hinderika” (200 BRT), płynący z Hartlepool do Drammen (w odległości 30 Mm na północny wschód od Hartlepool); pochodzący w 1911 roku holenderski „Neptunus” (209 BRT), płynący z Hartlepool do Christianii (w odległości 20 Mm na północny wschód od Hartlepool) oraz zbudowany w 1902 roku holenderski szkuner ze stalowym kadłubem „Voorwaarts” (147 BRT), także płynący z Hartlepool do Christianii (w odległości 20 Mm na północny wschód od Hartlepool). 14 kwietnia w odległości 3,5 Mm na północny wschód od ujścia Tyne okręt storpedował i zatopił zbudowany w 1891 roku brytyjski parowiec „Spray” o pojemności 1072 BRT, płynący pod balastem z Aberdeen do Sunderlandu (nikt nie zginął). Nazajutrz na pozycji ofiarą wojennej działalności U-Boota padł zbudowany w 1891 roku brytyjski trawler „Brothertoft” (155 BRT). 26 kwietnia por. mar. Otto von Schrader został awansowany na stopień kpt. mar. (niem. Kapitänleutnant).
W maju UC-31 oraz pozostałe okręty wchodzące w skład 1. Flotylli (U-71, , UC-29, UC-33, UC-41, UC-42, UC-44, UC-45, UC-49, UC-50, UC-51, UC-55, UC-75 i UC-77) postawiły wokół Wysp Brytyjskich 50 zagród minowych. 6 maja na północ od ławicy Dogger Bank UC-31 zatrzymał i po ewakuacji całej załogi zatopił ogniem artyleryjskim zbudowaną w 1902 roku holenderską żaglową łódź rybacką „Poseidon I” (98 BRT). Dwa dni później na postawionej przez okręt podwodny nieopodal wyspy Mainland minie zatonął ze stratą 16 członków załogi zbudowany w 1905 roku jacht HMY „Zarefah” (279 BRT). 17 maja okręt storpedował w odległości 20 Mm na wschód od archipelagu Orkadów dwa szwedzkie parowce: zbudowany w 1916 roku „Viken” o pojemności 1825 BRT, płynący z ładunkiem siarki z Freeport do Göteborga, który zatonął tracąc ośmiu załogantów i pochodzący z 1897 roku „Aspen” (3103 BRT), transportujący pszenicę z Filadelfii do Sztokholmu, który został uszkodzony i zaholowany do Kirkwall.