Tadeusz Czarnobrywy (ur. 25 maja 1919 w Sokalu, zm. 31 grudnia 1979 w Buenos Aires) – polski działacz emigracyjny w Argentynie, harcmistrz.
Życiorys Urodził się 25 maja 1919 w Sokalu. Pochodził ze Lwowa, gdzie w okresie II Rzeczypospolitej zamieszkiwał na Cetnarówce. Studiował na Wydziale Elektrotechnicznym Politechniki Lwowskiej. Zaangażował się w harcerstwo. We Lwowie dowodził drużyną harcerską oraz zespołem piłki nożnej. Przed 1939 uzyskał stopień podharcmistrza, w tym roku był lustratorem drużyn harcerskich w Sokalu. We Lwowie podjął także studia techniczne.
Według jednych źródeł brał udział w kampanii wrześniowej jako plutonowy podchorąży 3 pułku piechoty, dostał się do niewoli, był jeńcem niemieckiego Stalagu X B w Sandbostel. Według innego przekazu był organizatorem i dowódcą Komendy Pogotowia Harcerskiego podczas obrony Lwowa, po czym przedostał się przez Węgry na Zachód i był żołnierzem Polskich Sił Zbrojnych.
Po zakończeniu wojny pozostał na emigracji. 29 marca 1949 przybył do Argentyny i tam osiadł. Tam był właścicielem fabryki ciężkiego sprzętu aparatów i instrumentów elektrycznych. Jednocześnie zaangażował się w działalność wielu organizacji o charakterze społecznym, religijnym, kombatanckim, charytatywnym i niepodległościowym. Był organizatorem i przewodniczącym Związku Harcerstwa Polskiego w Argentynie. Uzyskał stopień harcmistrza. Podczas V Zjazdu Okręgu ZHP 15 kwietnia 1956 w Buenos Aires został wiceprzewodniczącym zarządu. Był czynnym członkiem Związku Polaków w Argentynie, w 1952 został referentem młodzieżowym, później był prezesem tej organizacji. Był prezesem Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Argentynie. Jako reprezentant tego oddziału w listopadzie 1976 uczestniczył w Walnym Zjeździe Federacji Światowej SPK w Londynie. W 1966 został awansowany przez władze RP na uchodźstwie na stopień porucznika artylerii. Działał w Skarbie Narodowym. Udzielał się także w chórze im. Chopina. Przystąpił także do emigracyjnego Koła Lwowian.
Jako prezes Związku Polaków w Argentynie w 1978 został przyjęty na audiencji przez papieża Polaka, Jana Pawła II. Był żonaty z Wandą, miał dwie córki. Zmarł 31 grudnia 1979 w Buenos Aires„Kultura” nr 3/1980, s. 135..
Ordery i odznaczenia Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (24 kwietnia 1979) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi (11 listopada 1965) wojskowe odznaczenia polskie i zagraniczne polskie odznaki organizacyjne Złota odznaka honorowa Koła Lwowian w Londynie (1978)
Przypisy
Kategoria:Harcmistrzowie Kategoria:Ludzie urodzeni w Sokalu Kategoria:Ludzie związani z Buenos Aires Kategoria:Ludzie związani ze Lwowem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Podoficerowie II Rzeczypospolitej Kategoria:Podporucznicy artylerii Polskich Sił Zbrojnych Kategoria:Polscy jeńcy niemieckich obozów jenieckich Kategoria:Porucznicy mianowani przez władze RP na uchodźstwie po 1947 Kategoria:Urodzeni w 1919 Kategoria:Zmarli w 1979 Kategoria:Żołnierze Wojska Polskiego na emigracji w Argentynie po II wojnie światowej