SM UC-35 – niemiecki okręt podwodny (podwodny stawiacz min) z okresu I wojny światowej, jedna z 64 zbudowanych jednostek typu UC II. Zwodowany 6 maja 1916 roku w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu, został wcielony do służby w Kaiserliche Marine 2 października 1916 roku. Przebazowany w 1917 roku na Morze Śródziemne, pływał w składzie . Nominalnie został włączony w skład Kaiserliche und Königliche Kriegsmarine pod nazwą U-75. W czasie służby operacyjnej okręt odbył 11 patroli i misji bojowych, w wyniku których zatonęło 47 statków o łącznej pojemności BRT i okręt o wyporności ton, pięć natomiast statków o łącznej pojemności BRT zostało uszkodzonych. SM UC-35 został zatopiony 16 maja 1918 roku na zachód od Sardynii przez francuski trałowiec pomocniczy „Ailly”.
Projekt i budowa Skuteczność pierwszych niemieckich podwodnych stawiaczy min typu UC I, a także zauważone niedostatki tej konstrukcji, skłoniły dowództwo cesarskiej marynarki wojennej – z admirałem von Tirpitzem na czele – do działań mających na celu budowę nowego, znacznie większego i doskonalszego typu okrętu podwodnego. Opracowany latem 1915 roku projekt okrętu, oznaczonego później jako typ UC II, tworzony był równolegle z projektem przybrzeżnego torpedowego okrętu podwodnego typu UB II. Głównymi zmianami w stosunku do poprzedniej serii były: instalacja wyrzutni torpedowych i działa pokładowego, zwiększenie mocy i niezawodności siłowni oraz wzrost prędkości i zasięgu jednostki – kosztem rezygnacji z możliwości łatwego transportu kolejowego, ze względu na powiększone rozmiary.
Przyszły UC-35 zamówiony został 20 listopada 1915 roku jako druga jednostka z II serii okrętów typu UC II (numer projektu 41, nadany przez Inspektorat U-Bootów), w ramach wojennego programu rozbudowy floty. Został zbudowany w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu jako jeden z 24 okrętów typu UC II zamówionych w tej wytwórni. UC-35 otrzymał numer stoczniowy 276 (Werk 276). Stępkę okrętu położono w 1915 roku. Został zwodowany 6 maja 1916 roku. Koszt budowy okrętu wyniósł 1 mln 983 tys. marek.
Dane taktyczno-techniczne mały|lewo|alt=Wnętrze siostrzanego okrętu podwodnego UC-58. Widoczne manometry i wąsaty marynarz|Wnętrze siostrzanego okrętu UC-58 SM UC-35 był średniej wielkości przybrzeżnym okrętem podwodnym o konstrukcji dwukadłubowej. Długość całkowita okrętu wynosiła 50,35 metra, szerokość 5,22 metra, a zanurzenie 3,65 metra. Wykonany ze stali kadłub sztywny miał 39,3 metra długości i 3,65 metra szerokości). Wysokość (od stępki do szczytu kiosku) wynosiła 7,46 metra. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 427 ton, a w zanurzeniu 509 ton. Jednostka miała wysoki, ostry dziób przystosowany do przecinania sieci zagrodowych; do jej wnętrza prowadziły trzy luki, zlokalizowane przed kioskiem, w kiosku i w części rufowej (ten ostatni był wejściem do maszynowni). Cylindryczny kiosk miał średnicę 1,4 metra i wysokość 1,8 metra, obudowany był opływową osłoną.
Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa 6-cylindrowe, czterosuwowe silniki Diesla MAN S6V23/34 o łącznej mocy 441 kW (600 KM), a pod wodą poruszał się dzięki dwóm silnikom elektrycznym BBC o łącznej mocy 340 kW (460 KM). Dwa wały napędowe obracały dwie śruby wykonane z brązu manganowego (o średnicy 1,9 metra i skoku 0,9 metra). Okręt zdolny był do osiągania prędkości 11,9 węzła na powierzchni i 6,8 węzła w zanurzeniu. Zasięg jednostki wynosił 10 100 Mm przy prędkości 7 węzłów w położeniu nawodnym oraz 54 Mm przy prędkości 4 węzłów pod wodą. Zbiorniki mieściły 55 ton paliwa, a energia elektryczna magazynowana była w dwóch bateriach akumulatorów 26 MAS po 62 ogniwa, zlokalizowanych pod przednim i tylnym pomieszczeniem mieszkalnym załogi. Okręt miał siedem zewnętrznych zbiorników balastowych. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 50 metrów, a czas zanurzenia 40 sekund.
Głównym uzbrojeniem okrętu było 18 min kotwicznych typu UC/200 w sześciu skośnych szybach minowych o średnicy 100 cm, usytuowanych w podwyższonej części dziobowej jeden za drugim w osi symetrii okrętu, pod kątem do tyłu (sposób stawiania – „pod siebie”). Układ ten powodował, że miny trzeba było stawiać na zaplanowanej przed rejsem głębokości, gdyż na morzu nie było do nich dostępu, co znacznie zmniejszało skuteczność okrętów tego typu. Okręt wyposażony był w dwie zewnętrzne wyrzutnie torpedowe kalibru 500 mm (umiejscowione powyżej linii wodnej na dziobie, po obu stronach szybów minowych) i jedną wewnętrzną wyrzutnię kalibru 500 mm na rufie. Łączny zapas siedmiu torped uzupełniony był umieszczonym przed kioskiem działem pokładowym kalibru 88 mm L/30, z zapasem amunicji wynoszącym 130 nabojów. Okręt wyposażony był w dwa peryskopy Zeissa: wachtowy i bojowy oraz radiostację z podnoszonym masztem o wysokości 10 metrów. Wyposażenie uzupełniała kotwica grzybkowa o masie 272 kg.
Załoga składała się z trzech oficerów oraz 23 podoficerów i marynarzy.
Służba 1916 rok SM UC-35 został wcielony do służby w Cesarskiej Marynarce Wojennej 4 października 1916 roku. Tego dnia dowództwo UC-35 objął kpt. mar. (niem. Kapitänleutnant) Ernst von Voigt, wcześniej dowodzący UB-8. Po okresie szkolenia okręt otrzymał rozkaz udania się na Morze Śródziemne i w dniach 3–25 grudnia odbył rejs Kilonia – Cattaro, nie odnosząc po drodze żadnych sukcesów. Po przybyciu do Cattaro włączono go w skład (niem. U-Flottille Pola). Okręt nominalnie wcielono do K.u.K. Kriegsmarine pod nazwą U-75, jednak załoga pozostała niemiecka.
1917 rok Z dniem 1 lutego 1917 roku, rozkazem szefa sztabu admiralicji niemieckiej z 12 stycznia tego roku, U-Booty należące do czterech flotylli Hochseeflotte, Flotylli Flandria i Flotylli Pola rozpoczęły nieograniczoną wojnę podwodną.
Pierwszą misję pod nową banderą U-Boot przeprowadził w dniach 18 lutego – 11 marca, kiedy to w rejonie Korsyki postawił zagrodę składającą się z 18 min. 22 lutego w odległości 35 Mm na północny zachód od Marettimo okręt zatrzymał i – po ewakuacji załogi – zatopił, za pomocą ładunków wybuchowych, zbudowaną w 1895 roku brytyjską drewnianą brygantynę „Nostra Signora Del Porto Salvo” o pojemności 136 BRT, przewożącą wino z Alicante na Maltę. 28 lutego w odległości 35 Mm na północ od wyspy Linosa U-Boot zatrzymał i zatopił dwa włoskie żaglowce: „Elisabetta Concettina” (45 BRT) i „Giustina Madre” (35 BRT). Tego dnia na postawioną przez UC-35 w Cieśninie Świętego Bonifacego minę wszedł francuski stawiacz min o wyporności 970 ton, który zatonął wraz z 88 członkami załogi na pozycji .
3 marca na pozycji okręt storpedował bez ostrzeżenia uzbrojony brytyjski parowiec „River Forth” o pojemności 4421 BRT, transportujący węgiel i drobnicę z Barry do Aleksandrii (zginęło na nim dwóch załogantów). 4 kwietnia na północ od Korsyki (na pozycji ) UC-35 storpedował bez ostrzeżenia duży brytyjski uzbrojony statek pasażerski „City of Paris” (9191 BRT), płynący z pasażerami i ładunkiem drobnicy z Karaczi do Liverpoolu, na którym śmierć poniosły 122 osoby.
9 maja u wybrzeży Sycylii U-Boot zatrzymał i zatopił cztery włoskie jednostki: łodzie rybackie „Dio Ti Guardi” (11 BRT), „L’oriente” (11 BRT) i „San Pietro” (11 BRT) oraz żaglowiec „Peppino Aiello” (111 BRT). Nazajutrz nieopodal Marettimo ten sam los spotkał zbudowany w 1896 roku włoski drewniany szkuner „Leone Decimo Terzo” o pojemności 78 BRT, przewożący fosforany z Afryki Północnej do Włoch (na pozycji ). 11 maja ofiarą wojennej działalności UC-35 na Morzu Tyrreńskim zostało pięć kolejnych alianckich żaglowców: brytyjski „Limassol” (100 BRT) oraz włoskie: „Luisa Madre” (85 BRT), „Carolina” (87 BRT), „Rosalia Madre” (95 BRT) i „Sant’ Antonio” (40 BRT). 16 maja w odległości 3 Mm od Albengi okręt zatopił zbudowany w 1880 roku amerykański parowiec „Hilonian” o pojemności 2921 BRT, przewożący ładunek drobnicy na trasie Nowy Jork – Genua (w wyniku ataku śmierć poniosło czterech marynarzy). 23 maja na wschód od Korsyki (na pozycji ) załoga U-Boota zatrzymała i zatopiła zbudowany w 1905 roku grecki żaglowiec „Pipitsa” (224 BRT). Następnego dnia w odległości 30 Mm na południowy wschód od ten sam los spotkał zbudowany w 1900 roku brytyjski drewniany trójmasztowy szkuner „McClure” o pojemności 220 BRT, przewożący dorsze z St. John’s do Neapolu (na pozycji , bez strat w załodze). 25 i 26 maja na południe od Sardynii UC-35 zatrzymał i zatopił dwa włoskie żaglowce: zbudowany w 1874 roku „Nicolino” o pojemności 121 BRT (na pozycji ) oraz pochodzący z 1892 roku „Risorgimento” (222 BRT, na pozycji ).
3 czerwca na minę postawioną przez U-Boota w Zatoce Genueńskiej wszedł zbudowany w 1917 roku brytyjski zbiornikowiec „Dockleaf” (5311 BRT), transportujący ropę naftową na trasie Port Arthur – La Spezia. Statek został uszkodzony na pozycji ; nikt z załogi nie ucierpiał. 10 czerwca w odległości 20 Mm na zachód od wyspy (na pozycji ) okręt zatopił zbudowany w 1899 roku francuski parowiec „Annam” (6075 BRT). 14 czerwca 1917 roku nowym dowódcą UC-35 został por. mar. Hans Paul Korsch. 25 czerwca na postawionej przez UC-35 minie, w odległości 1,5 Mm od Genui, zatonął zbudowany w 1898 roku brytyjski parowiec „Anatolia” o pojemności 3847 BRT, przewożący drobnicę z Liverpoolu do Genui (obyło się bez strat w ludziach).
9 sierpnia na południowy zachód od Sycylii załoga okrętu zatopiła dwa niewielkie włoskie żaglowce: „Alfonso” (15 BRT) i „S. Gerlano” (11 BRT). 14 sierpnia nieopodal wyspy U-Boot w ataku torpedowym zatopił zbudowany w 1878 roku włoski krążownik pomocniczy „Umberto I” (2766 BRT), który zatonął na pozycji , tracąc 26 członków załogi. 17 sierpnia nieopodal San Remo UC-35 zatrzymał i zatopił z działa pokładowego zbudowaną w 1905 roku włoską drewnianą brygantynę „Lorenzina Aiello” o pojemności 120 BRT (na pozycji ). W tym samym dniu na minie postawionej przez okręt podwodny nieopodal Livorno, uszkodzeń doznał zbudowany w 1901 roku włoski parowiec „San Rossore” (5601 BRT), płynący z Karaczi. 26 sierpnia na wschód od Sycylii UC-35 zatrzymał i zatopił ogniem artyleryjskim zbudowany w 1913 roku włoski drewniany szkuner „Maria Del Carmine” o pojemności 108 BRT (na pozycji ).
3 października U-Boot zatrzymał i zatopił dwa włoskie żaglowce: zbudowaną w 1892 roku włoską drewnianą brygantynę „Elisa” o pojemności 178 BRT (na północny wschód od Sardynii, na pozycji ) i pochodzący z 1893 roku kuter „Giuseppe Ferrante” o pojemności 51 BRT (na wschód od Korsyki, na pozycji ). 11 października w pobliżu Savony (na pozycji ) okręt zatopił trzy alianckie parowce: zbudowany w 1901 roku uzbrojony brytyjski „Cayo Bonito” o pojemności 3427 BRT, przewożący paliwo ze Swansea do Livorno, storpedowany bez ostrzeżenia (w wyniku ataku śmierć poniosło sześć osób); pochodzący z 1909 roku włoski „Italia” (3456 BRT), płynący z Pensacoli do Livorno oraz zbudowany w 1916 roku włoski „Lovli” o pojemności 7212 BRT, płynący z Filadelfii do Genui. Dwa dni później na północ od Sardynii U-Boot uszkodził zbudowany w 1912 roku włoski statek pasażerski „Tripoli” o pojemności 1743 BRT (na pozycji ).