mały|Grób Klemensa Gniecha na cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku Klemens Gniech (ur. 14 grudnia 1933 w Wejherowie, zm. 27 kwietnia 2007 w Monachium) – polski inżynier i stoczniowiec, w latach 1976–1981 dyrektor Stoczni Gdańskiej im. Lenina.
Życiorys Urodził się w rodzinie Pawła (1902–1958) i Anny z domu Kuperschmidt (ur. 1908), pracującej w spółdzielni krawieckiej. Brat Brunona (ur. 1932), Magdaleny (ur. 1935), Stefanii (ur. 1939) i Krystyny (ur. 1951). Ukończył szkołę podstawową i gimnazjum w Wejherowie. W latach 1950–1952 uczęszczał do Technikum Budowy Okrętów w Gdańsku, następnie studiował na Wydziale Budowy Okrętów Politechniki Gdańskiej. Dyplom ukończenia studiów otrzymał 31 grudnia 1958. Od 1950 należał do Związku Młodzieży Polskiej, od 1953 był członkiem prezydium Zarządu Uczelnianego ZMP na Politechnice Gdańskiej. W styczniu 1955 był delegatem na II Zjazd ZMP w Warszawie. Następnie wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Od 1978 należał także do Frontu Jedności NaroduArkadiusz Kazański, Klemens Gniech. Szkic do portretu. Dyrektor, który zwolnił Annę Walentynowicz przystanekhistoria.pl, 7 kwietnia 2025 [dostęp 2025-10-25]..
Od 1958 pracował w Stoczni Gdańskiej. W kolejnych latach awansował na: kierownika oddziału blachowni wydziału obróbki kadłubów, zastępcę kierownika ds. postępu technicznego, kierownika wydziału montażu kadłubów. Podczas wydarzeń grudnia 1970 był jednym z działaczy komitetu strajkowego stoczni. 1 listopada 1971 został szefem produkcji kadłubów stoczni. W 1973 został powołany na głównego inżyniera i zastępcę dyrektora stoczni ds. technicznych. 20 kwietnia 1976 wybrany dyrektorem Stoczni Gdańskiej. Podczas strajków w sierpniu 1980 udostępniał protestującym stoczniowcom między innymi radiowęzeł i zakładowe drukarnie. Został odwołany ze stanowiska dyrektora dziesięć dni po wprowadzeniu stanu wojennego. Od 24 grudnia 1981 był zatrudniony na stanowisku głównego budowniczego stoczni. Został zwolniony 31 grudnia 1984. Od stycznia 1985 pracował w Stoczni Wisła, od września 1985 do 1989 w AW Nach GMBH w Hamburgu w charakterze rzeczoznawcy.
W 2005, podczas procesu przed Sądem Okręgowym w Warszawie w sprawie masakry robotników w grudniu 1970, zeznał, iż był świadkiem rozmowy, podczas której Stanisław Kociołek wyraził zgodę na użycie broni.
Od 1955 był mężem Marii z domu Idasiak (ur. 1934), laborantki medycznej. Ojciec Krzysztofa (ur. 1959) i Piotra (ur. 1967).
Zmarł w Monachium, pochowany 27 kwietnia 2007 na gdańskim cmentarzu Srebrzysko (rejon X, kwatera KW II-40-151). Podczas ceremonii żałobnej żegnali go stoczniowcy i działacze „Solidarności”. W mszy w katedrze oliwskiej uczestniczyli m.in. Lech Wałęsa oraz Tadeusz Fiszbach.
Ordery i odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1977) Złoty Krzyż Zasługi (1972) Srebrny Krzyż Zasługi (1963) Medal 30-lecia Polski Ludowej (1974) Złote Odznaczenie im. Janka Krasickiego (1977) Odznaka honorowa „Zasłużony dla Kultury Polskiej” (pośmiertnie, 2014) Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury” (1979) Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Stoczniowiec PRL” (1979) Medal „Za Wyróżnienie w Pracy” (ZSRR, 1978)
Źródło:.
Przypisy
Kategoria:Polscy inżynierowie okrętowcy Kategoria:Absolwenci Politechniki Gdańskiej Kategoria:Członkowie Frontu Jedności Narodu Kategoria:Członkowie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej Kategoria:Członkowie Związku Młodzieży Polskiej Kategoria:Działacze PZPR Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem 30-lecia Polski Ludowej Kategoria:Odznaczeni odznaczeniem im. Janka Krasickiego Kategoria:Odznaczeni odznaką honorową „Zasłużony dla Kultury Polskiej” Kategoria:Odznaczeni odznaką „Zasłużony Działacz Kultury” Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za pracowniczą wybitność” Kategoria:Uczestnicy wydarzeń Grudnia 1970 Kategoria:Uczestnicy wydarzeń Sierpnia 1980 Kategoria:Ludzie urodzeni w Wejherowie Kategoria:Urodzeni w 1933 Kategoria:Zmarli w 2007 Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku