Antoni Furdal (ur. 22 maja 1928 w Rososzy pod Garwolinem, zm. 8 czerwca 2019Zmarł prof. Antoni Furdal) – polski językoznawca, polonista i slawista.
Życiorys W latach 1948–1952 studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim filologię polską i słowiańską; był uczniem Kazimierza Nitscha i Tadeusza Lehra-Spławińskiego. Habilitację uzyskał w 1965 roku na Uniwersytecie Wrocławskim, tam też został mianowany profesorem nadzwyczajnym w 1973 roku, a profesorem zwyczajnym – w 1981 roku.
Był zatrudniony w Zakładzie Językoznawstwa Polskiej Akademii Nauk w Krakowie, później zaś na Uniwersytecie Wrocławskim, gdzie od 1970 roku był kierownikiem Katedry Językoznawstwa Ogólnego. Od roku 1979 pracował także w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Opolu (wcześniej Wyższa Szkoła Pedagogiczna we Wrocławiu, obecnie Uniwersytet Opolski).
Dwukrotnie wyróżniony nagrodą resortową (w 1978 i 1981 – nagroda zespołowa). Był odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Medalem Komisji Edukacji NarodowejKto jest kim w Polsce 1989, Wydawnictwo Interpress, Warszawa 1989, str. 297.
Badania naukowe Prace naukowe Antoniego Furdala dotyczą przede wszystkim: dialektologii języka polskiego, stylistyki, semiotyki, słowiańskiej fonologii historycznej oraz teorii języka.
Do ważniejszych jego publikacji zaliczyć można: Mazowieckie dyspalatalizacje spółgłosek wargowych miękkich (1955) Rozpad języka prasłowiańskiego w świetle rozwoju głosowego (1961) O przyczynach zmian głosowych w języku polskim (1964) Klasyfikacja odmian współczesnego języka polskiego (1973) Językoznawstwo otwarte (1977) Opublikował także powieść pt. Każdy ma swego młodszego brata (1994).
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Spis publikacji Antoniego Furdala w katalogu NUKAT
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Jagiellońskiego Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej Kategoria:Polscy slawiści Kategoria:Urodzeni w 1928 Kategoria:Zmarli w 2019 Kategoria:Członkowie Rady Języka Polskiego