Jurij Kornijowycz Smołycz, Jurij Korniejewicz Smolicz (ukr. Юрій Корнійович Смолич, ros. Юрий Корнеевич Смолич, ur. w Sofijewce k. Humania obecnie w obwodzie czerkaskim, zm. 26 sierpnia 1976 w Kijowie) – ukraiński pisarz.
Życiorys Urodził się w rodzinie nauczycieli, która często zmieniała miejsce zamieszkania, przenosząc się kolejno do Humania, Staroduba, Białej Cerkwi, Głuchowa, Kamieńca Podolskiego i Żmerynki. W 1918 skończył gimnazjum w Żmerynce i rozpoczął studia na Wydziale Komercyjno-Technicznym Kijowskiego Instytutu Komercyjnego, jednak w 1919 opuścił uczelnię i został sanitariuszem ochotniczego oddziału do walki z tyfusem, działał w Towarzystwie Ukraińskiego Czerwonego Krzyża. Od 1917 publikował, w 1924 wydał swoją pierwszą książkę będącą zbiorem opowiadań «Кінець міста за базаром» (Koniec miasta za rynkiem, a w 1926 pierwszą powieść «Останній Ейджевуд» (Ostatni Agewood). W 1933 opublikował pamflet «Сорок вісім годин» (Czterdzieści osiem godzin), a w 1935 zbiór «Прекрасні катастрофи» (Wspaniałe katastrofy); dzieła te wyróżniały się ostrą antykapitalistyczną orientacją. Był jednym z twórców gatunku przygodowego i fantastycznonaukowego w ukraińskiej literaturze. Napisał satyryczne książki «Півтори людини» (Półtora człowieka) (1927), «Фальшива Мельпомена» (Fałszywa Melpomena (1928) i «По той бік серця» (Po tej stronie serca) (1930) i autobiograficzną trylogię «Наші тайни» (Nasze tajemnice) (1936), «Дитинство» (Dzieciństwo) (1936) i «Вісімнадцятилітні» (Оsiemnastolatki) (1938). Od 1926 do 1929 był redaktorem naczelnym pisma «Сільський театр» (Teatr wiejski). Pełnił mandat deputowanego rady miejskiej Charkowa i był członkiem Związku Pisarzy ZSRR, w 1942 został członkiem Zarządu tego związku, od 1944 do 1963 był zastępcą przewodniczącego, a od 1971 do 1976 sekretarzem Zarządu. W latach 1936—1937 redagował «Literaturnyj żurnał», a od 1943 do 1950 redagował pismo «Ukraina». Po wojnie został korespondentem gazety Izwiestija, pisał też powieści o powojennej pracy narodu: «Після війни» (Po wojnie) (1947), «День починається рано» Dzień zaczyna się rano) (1950) i «Про хороше в людях» (O dobrym w ludziach) (1965, wspólnie z M. Rylskim). Napisał również wiele książek wspomnieniowych. W 1951 został członkiem WKP(b), był zastępcą członka KC KPU i deputowanym do Rady Najwyższej Ukraińskiej SRR 8. i 9. kadencji, a 1971–1973 przewodniczącym Związku Pisarzy Ukraińskiej SRR. Jego imieniem nazwano ulicę i bibliotekę w Kijowie.
Odznaczenia Medal Sierp i Młot Bohatera Pracy Socjalistycznej (28 lipca 1970) Order Lenina (dwukrotnie, 1960 i 1970) Order Czerwonego Sztandaru Pracy (dwukrotnie, 1960 i 1967) Order „Znak Honoru” (1948) Medal „Za ofiarną pracę w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Medal 100-lecia urodzin Lenina (1970) I inne.
Bibliografia Biogram na stronie warheores.ru (ros.) [dostęp 2019-03-23]
Kategoria:Bohaterowie Pracy Socjalistycznej Kategoria:Członkowie Związku Pisarzy ZSRR Kategoria:Deputowani do Rady Najwyższej Ukraińskiej SRR Kategoria:Odznaczeni Medalem 100-lecia urodzin Lenina Kategoria:Odznaczeni Medalem za Ofiarną Pracę w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945 Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Odznaczeni Orderem „Znak Honoru” Kategoria:Pochowani na cmentarzu Bajkowa Kategoria:Ukraińscy autorzy fantastyki naukowej Kategoria:Ukraińscy autorzy powieści kryminalnych i sensacyjnych Kategoria:Ukraińscy prozaicy XX wieku Kategoria:Ukraińscy redaktorzy naczelni Kategoria:Urodzeni w 1900 Kategoria:Zmarli w 1976