12 Dywizja Strzelców – związek taktyczny piechoty Armii Czerwonej okresu wojny domowej w Rosji i wojny polsko-bolszewickiej.
Formowanie i walki 12 Dywizja Strzelców została sformowana w kwietniu 1918 w Woroneżu jako Woroneska Dywizja Piechoty. 22 października została przemianowana na 12 Dywizję Strzelców. W składzie 8 Armii walczyła nad Donem i na Kubaniu. W lutym 1920 została włączona do 9 Armii, a w kwietniu został włączona w skład Frontu Zachodniego. W składzie 15 Armii podczas pierwszej ofensywy Tuchaczewskiego poniosła ogromne straty, sięgające 80% stanów osobowych. Wycofana na tyły i uzupełniona, została w lipcu 1920 przydzielona do 4 Armii i podczas drugiej ofensywy Tuchaczewskiego dotarła pod Brodnicę, gdzie została pokonana przez Grupę płk. Aleksandrowicza. 1 sierpnia 1920 dywizja liczyła w stanie bojowym 5534 żołnierzy z tego piechoty 4531. Na uzbrojeniu posiadała 81 ciężkich karabinów maszynowych i 26 dział.
Jej resztki zostały internowane w Prusach Wschodnich. Odtworzona w listopadzie 1920 brała udział w walkach z oddziałami atamana Petlury na Ukrainie.
Struktura organizacyjna Skład na dzień 1 sierpnia 1920: dowództwo dywizji 34 Brygada Strzelców 100 pułk strzelców 101 pułk strzelców 102 pułk strzelców dywizjon artylerii 35 Brygada Strzelców 103 pułk strzelców 104 pułk strzelców 105 pułk strzelców dywizjon artylerii 36 Brygada Strzelców 106 pułk strzelców 107 pułk strzelców 108 pułk strzelców dywizjon artylerii W tym dniu dywizja posiadała 4500 „bagnetów”, 68 karabinów maszynowych, 24 3-calowe armaty dywizyjne wz. 1902 i 4 inne działa.
Dowódcy dywizji A.G. Riewa (III 1920 – II 1921)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Radzieckie dywizje piechoty Kategoria:Sowieckie dywizje strzelców z okresu wojny polsko-bolszewickiej