Clelia – rodzaj dużych węży z podrodziny ślimaczarzy (Dipsadinae) w rodzinie połozowatych (Colubridae). Specjalizują się w ofiofagii, czyli atakują i zjadają inne węże.
Zasięg występowania Rodzaj obejmuje gatunki występujące w Meksyku, Belize, Gwatemali, Hondurasie, Nikaragui, Kostaryce, Panamie, Kolumbii, Wenezueli, na Trynidadzie, Dominice, Saint Lucia, Grenadzie, w Gujanie, Gujanie Francuskiej, Brazylii, Ekwadorze, Peru, Boliwii, Paragwaju, Argentynie i Urugwaju.
Systematyka Etymologia Clelia: (), legendarna postać kobieca związana z początkami Rzymu, która została schwytana przez etruskich najeźdźców i trzymana jako zakładniczka, ale udało jej się uciec przepływając przez Tyber. Brachyruton: brakhus „krótki”; ῥυτων rutōn „kołnierz”. Gatunek typowy: Coluber plumbea . Barbourina: Thomas Barbour (1884–1946), amerykański herpetolog. Gatunek typowy: Barbourina equatoriana .
Podział systematyczny Do rodzaju należą następujące gatunki: Clelia clelia (Daudin, 1803) – musurana Clelia equatoriana (Amaral, 1924) Clelia errabunda Underwood, 1993 Clelia hussami Morato, Franco & Sanches, 2003 Clelia langeri Reichle & Embert, 2005 Clelia plumbea (Wied-Neuwied, 1820) Clelia scytalina (Cope, 1867)
Przypisy
Kategoria:Połozowate