Björn-Erik Höijer (ur. 14 marca 1907 w Malmberget, zm. 10 lutego 1996 w Uppsali) – szwedzki pisarz.
Życiorys Był synem nauczyciela w szkole podstawowej. Wcześnie stracił rodziców. Uczył się w szkole rzemieślniczej, później sam nauczał rzemiosła. Zadebiutował w 1940 zbiorem nowel Grått berg (Szara góra), inspirowanych szwedzką prozą realistyczną. W 1950 wraz z rodziną przeniósł się do Uppsali, by poświęcił się pisarstwu. Był przedstawicielem tzw. nowego prowincjonalizmu. W kilku jego powieściach, m.in. Bergfinken (Śnieżka, 1944) i Trettio silverpenningar (Trzydzieści srebrników, 1949) bohaterem zbiorowym było środowisko górników Norrlandii. W późniejszych utworach, m.in. Mannen fran myren (Człowiek z mokradeł, 1957) skonfrontował ludzi z siłami przyrody. W latach 50. zaczął wprowadzać wątki etyczno-religijne (m.in. w powieści Befriaren, czyli Wyzwoliciel z 1956). Pisał też sztuki teatralne, a w latach 1950-1954 opublikował cykl autobiograficzny. W 1967 został laureatem Nagrody Doblouga.
Bibliografia
https://www.bibblo.se/norrbottensf%C3%B6rfattare/5bb726b2d8e258054ca333c5/bj%C3%B6rn-erik-h%C3%B6ijer (szwedz.) [dostęp 2019-08-05]
Kategoria:Laureaci Nagrody Doblouga Kategoria:Szwedzcy pisarze Kategoria:Urodzeni w 1907 Kategoria:Zmarli w 1996