Stanisław Witold Balicki (ur. 29 czerwca 1909 w Krakowie, zm. 27 listopada 1978 w Warszawie) – krytyk teatralny, publicysta, polonista, dyrektor, kierownik literacki teatru.

Życiorys Urodził się w rodzinie Antoniego Euzebiusza, nauczyciela, publicysty, i Zofii z Mniszków. Był bratem Juliusza Balickiego (1911–1941), aktora, reżysera, scenografa. Ukończył gimnazjum w Krakowie, a w 1932 studia polonistyczne w Poznaniu. Studiował też na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego w KrakowieUniwersytet Jagielloński nie posiada jednostki o nazwie „Wydział Humanistyczny”. Jednakże w jego strukturze funkcjonuje kilka wydziałów i jednostek prowadzących działalność naukową oraz dydaktyczną w zakresie nauk humanistycznych. Do najważniejszych należą: Wydział Polonistyki, Wydział Filologiczny, Wydział Filozoficzny oraz Wydział Historyczny.. Zadebiutował w 1928 roku na łamach prasy jako krytyk literacki oraz teatralny, a w latach 1928–1932 pracował jako dziennikarz, pełniąc m.in. funkcję recenzenta teatralnego w „Ilustrowanym Kurierze Codziennym” i „Tempie Dnia”. W roku 1932 wydał książkę zatytułowaną Misterium na Rynku krakowskim. Podczas okupacji niemieckiej zajmował się tajnym nauczaniem, po jej zakończeniu do 1950 był redaktorem naczelnym krakowskiego „Dziennika Polskiego”Czesław Miłosz, Janina Miłoszowa: Listy niepublikowane. Listy do Zofii i Tadeusza Brezów, Kazimierza Wierzyńskiego i Antoniego Słonimskiego. Oprac. Alina Kowalczykowa, Teksty Drugie 2006, 5, s. 186., w 1951 (wraz z Janem A. Szczepańskim) redaktorem naczelnym „Teatru”, w latach 1952–1955 dyrektorem Państwowego Instytutu Wydawniczego. W sezonie 1949/50 sprawował (wraz z Zygmuntem Leśnodorskim) kierownictwo literackie Miejskich Teatrów Dramatycznych w Krakowie, w latach 1954–1956 był dyrektorem Centralnego Zarządu Teatrów, w latach 1957–1964 dyrektorem Teatru Polskiego w Warszawie, w latach 1965–1970 sekretarzem generalnym Ministerstwa Kultury i Sztuki. Wchodził w skład redakcji „Miesięcznika Literackiego”.

Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera B37-4-1).

Publikacje Pod jego redakcją ukazała się antologia Teatr radziecki (antologia, 1967), opracował też Antologię dramatu polskiego (t. 1–2, Warszawa 1981), XX lat Polski Ludowej (praca zbiorowa 1964), Kongres Kultury Polskiej 1966 (materiały i sprawozdania; 1967),

Ordery i odznaczenia Order Sztandaru Pracy II klasy (1969)Dekoracja wysokimi odznaczeniami działaczy państwowych, "Trybuna Ludu", nr 201, 22 lipca 1969, s. 8. Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (11 lipca 1955) „w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki”. Medal 10-lecia Polski Ludowej (19 stycznia 1955) - Uchwała Rady Państwa z dnia 19 stycznia 1955 r. nr 0/196 - na wniosek Ministra Kultury i Sztuki. Złota Odznaka Honorowa Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej (1967)Złote Odznaki TPPR dla kierownictwa Ministerstwa Kultury i Sztuki, "Trybuna Ludu", nr 305, 3 listopada 1967, s. 4. Odznaka "Zasłużony dla Teatru Polskiego" (1977)Wręczenie odznak "Zasłużony dla Teatru Polskiego, "Trybuna Ludu", nr 11, 14 stycznia 1977, s. 8.

Upamiętnienie Jedna z ulic Krakowa została nazwana imieniem Stanisława Balickiego Ulica Stanisława Balickiego w Krakowie w Targeo.

Przypisy

Uwagi

Bibliografia

Linki zewnętrzne

Biogramy na stronie Biblioteki Jagiellońskiej.

Kategoria:Dyrektorzy Teatru Polskiego im. Arnolda Szyfmana w Warszawie Kategoria:Ludzie urodzeni w Krakowie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Medalem 10-lecia Polski Ludowej Kategoria:Pochowani na Powązkach-Cmentarzu Wojskowym w Warszawie Kategoria:Polscy poloniści Kategoria:Urodzeni w 1909 Kategoria:Zmarli w 1978