Alicja Jadwiga Kargulowa (ur. 2 czerwca 1936 w Majdanie Starym, pow. chełmski) – polska pedagog, andragog i poradoznawca, emerytowany profesor zwyczajny na Uniwersytecie Zielonogórskim, twórca subdyscypliny nauk społecznych i humanistycznych pod nazwą „poradoznawstwo”.

Życiorys W 1950 roku ukończyła szkołę podstawową w rodzinnej miejscowości, a w 1954 r. liceum pedagogiczne w Chełmie. Od 1954 do 1958 roku była nauczycielką w szkole podstawowej w Kukawce, pełniąc jednocześnie obowiązki jej dyrektora. W latach 1957–1959 studiowała zaocznie w Studium Nauczycielskim w Lublinie, następnie stacjonarnie w Studium Nauczycielskim w Gdańsku (fizyka). Od 1959 do 1962 roku studiowała pedagogikę w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Gdańsku, gdzie uzyskała tytuł magistra (praca Niektóre wiadomości z życia dorosłych w podręczniku matematyki kl. III pod kierunkiem prof. Kazimierza Sośnickiego). Po ukończeniu studiów podjęła pracę jako pedagog we wrocławskiej poradni społeczno-wychowawczej TPD, a potem w poradni wychowawczo-zawodowej Wrocław-KrzykiBiogram prof. dr hab. Alicji Kargulowej. Biographical Note on Professor Alicja Kargulowa, w: Rocznik Andragogiczny, t. 23 (2016), s. 15-20.

Doktoryzowała się w 1975 r. z pedagogiki (praca Poradnictwo wychowawcze a środowiskowe i organizacyjne uwarunkowania jego funkcjonowania pod kierunkiem prof. Romany Miller), po czym została zatrudniona na Uniwersytecie Wrocławskim (Instytut Pedagogiki) na stanowisku asystenta, a potem adiunkta. Habilitowała się w 1985 (praca Poradnictwo jako wiedza i system działań. Wstęp do poradoznawstwa). W latach 1993–1999 była kierownikiem Pracowni Poradnictwa a w latach 1994-1997 wicedyrektorem Instytutu Pedagogiki. Zorganizowała i kierowała Studium Doktoranckim Pedagogiki i Psychologii, studiami podyplomowymi Szkoła Kontaktów Interpersonalnych. Jako pracownik uczelniany była także członkiem senackiej komisji ds. rozwoju młodej kadry oraz członkiem Senatu Uniwersytetu Wrocławskiego.

W latach 1986–1989 była wiceprzewodniczącą Rady Naukowej Centralnego Ośrodka Metodycznego Poradnictwa Psychologiczno-Pedagogicznego w Warszawie. W 1998 opublikowała książkę Przeciw bezradności. Nurty, opcje, kontrowersje w poradnictwie i poradoznawstwie, uzyskując tytuł profesora. Od 1999 do 2006 podjęła pracę w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Zielonej Górze (potem Uniwersytecie Zielonogórskim), a od 2006 do 2016 była nauczycielem akademickim w Dolnośląskiej Szkole Wyższej we Wrocławiu.

Zainteresowania naukowe Do jej głównych zainteresowań naukowych należy poradnictwo, w tym m.in. wychowawczo-zawodowe, rodzinne, psychologiczne i pedagogiczne. Kierowała w latach 1979–1995 ogólnopolskim seminarium naukowym pt. Poradnictwo we współczesnym społeczeństwie, którego celem było wypracowanie teorii poradnictwa – poradoznawstwo. Wydała siedem monografii autorskich poświęconych zagadnieniom poradnictwa i opublikowała około dwustu artykułów z tej tematyki. Zredagowała lub współredagowała dziewiętnaście prac zbiorowych poświęconych poradnictwu. Powołała do życia i redaguje naukowe, dwujęzyczne polsko-angielskie czasopismo „Studia Poradoznawcze/Journal of Counsellogy” (od 2012 ukazało się osiem numerów. Pismo jest na liście czasopism punktowanych Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego).

Osiągnięcia Wypromowała ośmiu doktorów, z których trzech habilitowało się (Bożena Wojtasik, Elżbieta Siarkiewicz, Edyta Zierkiewicz). Opracowała programy studiów pedagogicznych (specjalność – poradnictwo) w Instytucie Pedagogiki na Uniwersytecie Wrocławskim i w Instytucie Pedagogiki Społecznej na Uniwersytecie Zielonogórskim. Opracowała program i uruchomiła studia podyplomowe Szkoła Kontaktów Interpersonalnych na Uniwersytecie Wrocławskim, którymi kierowała w latach 1997–1999. Opracowała również program i uruchomiła studia doktoranckie z pedagogiki i psychologii na Uniwersytecie Wrocławskim którymi kierowała w latach 1997–1999. Jest współzałożycielką Naukowego Towarzystwa Poradoznawczego, członkiem Akademickiego Towarzystwa Andragogicznego (ma tu godność członka honorowego) i European Society for Vocational Designing and Career Counselling, oraz Stowarzyszenia Doradców Szkolnych i Zawodowych. W latach 1995–2006 była członkiem Polskiego Towarzystwa Pedagogicznego, Polskiego Towarzystwa Psychologicznego i Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego. Jest członkiem rad naukowych następujących czasopism: „Studia Poradoznawcze/Journal of Counsellogy”, „Edukacja Dorosłych” i „Counseling Giornale Italiano di Ricerca e Applicazioni”.

Odznaczenia i nagrody Otrzymała następujące odznaczenia i nagrody: Medal za Zasługi dla Rozwoju Polskiej Pedagogiki Komitetu Nauk Pedagogicznych PAN (2017), Medal Komisji Edukacji Narodowej, Złoty Krzyż Zasługi, nagrody Rektora Uniwersytetu Wrocławskiego za badania naukowe (1989, 1990, 1991, 1993, 1995, 1997), nagroda Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki (indywidualna, III stopnia za badania naukowe w 1987), nagroda indywidualna Ministra Edukacji Narodowej i Sportu za podręcznik akademicki O teorii i praktyce poradnictwa. Odmiany poradoznawczego dyskursu (2005), nagroda European Society for Vocational Designing and Career Counselling za wybitne osiągnięcia w badaniach nad poradnictwem (2016), Nominacja na Kobieta Roku 1999 American Biographical Institute Board of International Research.

Przypisy

Linki zewnętrzne – dostęp 9.8.2019

Kategoria:Polscy pedagodzy Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu Gdańskiego Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Nauk Pedagogicznych i Społecznych Uniwersytetu Zielonogórskiego Kategoria:Nauczyciele akademiccy Dolnośląskiej Szkoły Wyższej we Wrocławiu Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Wrocławskiego Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi Kategoria:Urodzeni w 1936