Jodek berylu, – nieorganiczny związek chemiczny z grupy jodków. Został otrzymany po raz pierwszy w 1828 roku przez Friedricha Wöhlera.
Otrzymywanie Można go otrzymać: przez bezpośrednią reakcję berylu z jodem w temperaturze – metoda Wöhlera (1828) i Jules’a Henriego Debraya (1855):
w reakcji węgliku berylu z gazowym jodowodorem w temperaturze ok. – metoda opracowana przez Paula Lebeau w 1898 r.:
do reakcji tej można wykorzystać także pary jodu w strumieniu wodoru:
Właściwości Właściwości fizyczne Tworzy bezbarwne kryształy w kształcie igieł. Rozpuszcza się w disiarczku węgla oraz etanolu, nierozpuszczany jest w benzenie i toluenie. Jego temperatura topnienia wynosi (przed jej osiągnięciem zaczyna sublimować), zaś temperatura wrzenia ok. .
Właściwości chemiczne W reakcji z innym halogenami w stanie gazowym tworzy odpowiednie halogenki:
Reaguje gwałtownie ze środkami utleniającymi, takimi jak chlorany i nadmanganiany. Podczas reakcji powstają purpurowe pary jodu, a zarówno wytworzone produkty gazowe, jak i stała pozostałość są palne. Metale alkaliczne redukują go w temp. , a magnez – w temp. .
Jest silnie higroskopijny, przy czym pod wpływem wilgoci ulega szybkiemu rozkładowi. Z wodą reaguje gwałtownie, tworząc tlenek berylu i jodowodór:
Natomiast z siarkowodorem reaguje jedynie w podwyższonej temperaturze, tworząc BeS.
Amonowany jodek berylu Jodek berylu ma zdolność do absorbowania znacznych ilości gazowego amoniaku. Powstający produkt – amonowany jodek berylu – nie został dobrze scharakteryzowany. Ma niską temperaturę topnienia, a po schłodzeniu krystalizuje. Ma właściwości wybuchowe i może być wykorzystywany jako materiał pędny. Reaguje z wieloma związkami organicznymi, szczególnie z aminami.
Zastosowanie Nie ma on praktycznego zastosowania.
Zobacz też chlorek berylu fluorek berylu
Przypisy
Berylu, jodek Kategoria:Związki berylu Kategoria:Polimery nieorganiczne