SM UC-37 – niemiecki okręt podwodny (podwodny stawiacz min) z okresu I wojny światowej, jedna z 64 zbudowanych jednostek typu UC II. Zwodowany 5 czerwca 1916 roku w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu, został przyjęty do służby w Kaiserliche Marine 13 października 1916 roku. Przebazowany w 1917 roku na Morze Śródziemne został nominalnie wcielony w skład Kaiserliche und Königliche Kriegsmarine pod nazwą U-77, pływając w składzie (a później II Flotylli Morza Śródziemnego i ). W czasie służby operacyjnej okręt odbył 13 patroli bojowych, w wyniku których zatonęły 66 statków o łącznej pojemności BRT, a pięć statków o łącznej pojemności BRT i okręt o wyporności ton zostało uszkodzonych. W listopadzie 1918 roku SM UC-37 został poddany i rozbrojony w Sewastopolu, po czym w 1919 roku przebazowano go na Maltę i w roku następnym zezłomowano.
Projekt i budowa Sukcesy pierwszych niemieckich podwodnych stawiaczy min typu UC I, a także niedostatki tej konstrukcji skłoniły dowództwo Cesarskiej Marynarki Wojennej z admirałem von Tirpitzem na czele do działań mających na celu budowę nowego, znacznie większego i doskonalszego typu okrętów podwodnych. Opracowany latem 1915 roku projekt okrętu, oznaczonego później jako typ UC II, tworzony był równolegle z projektem przybrzeżnego torpedowego okrętu podwodnego typu UB II. Głównymi zmianami w stosunku do poprzedniej serii były: instalacja wyrzutni torpedowych i działa pokładowego, zwiększenie mocy i niezawodności siłowni oraz wzrost prędkości i zasięgu jednostki, kosztem rezygnacji z możliwości łatwego transportu kolejowego (ze względu na powiększone rozmiary), ..
Przyszły UC-37 zamówiony został 20 listopada 1915 roku jako czwarta jednostka z II serii okrętów typu UC II (numer projektu 41, nadany przez Inspektorat U-Bootów), w ramach wojennego programu rozbudowy floty, .. Został zbudowany w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu jako jeden z 24 okrętów typu UC II zamówionych w tej wytwórni, ,.. UC-37 otrzymał numer stoczniowy 278 (Werk 278), .. Stępkę okrętu położono w 1915 roku, a zwodowany został 5 czerwca 1916 roku, .. Koszt budowy okrętu wyniósł 1 mln 983 tys. marek.
Dane taktyczno-techniczne SM UC-37 był średniej wielkości przybrzeżnym okrętem podwodnym o konstrukcji dwukadłubowej. Długość całkowita wynosiła 50,4 metra, szerokość 5,22 metra i zanurzenie 3,65 metra (wykonany ze stali kadłub sztywny miał 39,3 metra długości i 3,65 metra szerokości). Wysokość (od stępki do szczytu kiosku) wynosiła 7,46 metra. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 427 ton, a w zanurzeniu 509 ton, .. Jednostka miała wysoki, ostry dziób przystosowany do przecinania sieci przeciwpodwodnych; do jej wnętrza prowadziły trzy luki, zlokalizowane przed kioskiem, w kiosku i w części rufowej, prowadzący do maszynowni. Cylindryczny kiosk miał średnicę 1,4 metra i wysokość 1,8 metra, obudowany był opływową osłoną. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa 6-cylindrowe, czterosuwowe silniki wysokoprężne MAN S6V26/36 o łącznej mocy 600 KM, a pod wodą poruszał się dzięki dwóm silnikom elektrycznym SSW o łącznej mocy 460 KM, .. Dwa wały napędowe obracały dwie śruby wykonane z brązu manganowego (o średnicy 1,9 metra i skoku 0,9 metra). Okręt osiągał prędkość 11,9 węzła na powierzchni i 6,8 węzła w zanurzeniu, .. Zasięg wynosił 10 100 Mm przy prędkości 7 węzłów w położeniu nawodnym oraz 54 Mm przy prędkości 4 węzłów pod wodą, .. Zbiorniki mieściły 63 tony paliwa, a energia elektryczna magazynowana była w dwóch bateriach akumulatorów 26 MAS po 62 ogniwa, zlokalizowanych pod przednim i tylnym pomieszczeniem mieszkalnym załogi, .. Okręt miał siedem zewnętrznych zbiorników balastowych. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 50 metrów, ., a czas zanurzenia 40 s.
Głównym uzbrojeniem okrętu było 18 min kotwicznych typu UC/200 w sześciu skośnych szybach minowych o średnicy 100 cm, usytuowanych w podwyższonej części dziobowej jeden za drugim w osi symetrii okrętu, pod kątem do tyłu (sposób stawiania – „pod siebie”), .. Układ ten powodował, że miny trzeba było stawiać na zaplanowanej przed rejsem głębokości, gdyż na morzu nie było do nich dostępu (co znacznie zmniejszało skuteczność okrętów), .. Uzbrojenie uzupełniały dwie zewnętrzne wyrzutnie torped kalibru 500 mm (umiejscowione powyżej linii wodnej na dziobie, po obu stronach szybów minowych), jedna wewnętrzna wyrzutnia torped kal. 500 mm na rufie (z łącznym zapasem 7 torped) oraz umieszczone przed kioskiem działo pokładowe kal. 88 mm L/30, z zapasem amunicji wynoszącym 130 naboi, ,.. Okręt wyposażony był w dwa peryskopy Zeissa: wachtowy i bojowy oraz radiostację z podnoszonym masztem o wysokości 10 metrów. Wyposażenie uzupełniała kotwica grzybkowa o masie 272 kg.
Załoga okrętu składała się z 3 oficerów oraz 23 podoficerów i marynarzy, ..
Służba 1916 rok 13 października 1916 roku dowództwo SM UC-37 objął por. mar. (niem. Oberleutnant zur See) Otto Launburg i tego dnia okręt został wcielony do służby w Cesarskiej Marynarce Wojennej. Po okresie szkolenia okręt otrzymał rozkaz udania się na Morze Śródziemne i 23 grudnia wyszedł w trzytygodniowy rejs Helgoland – Cattaro, zatapiając podczas niego 11 statków.
1917 rok 1 stycznia pierwszą ofiarą został zbudowany w 1888 roku norweski parowiec „Britannic” (2289 BRT), transportujący rudę żelaza z Almeríi do Barrow-in-Furness, który został zatopiony 44 Mm na zachód od na pozycji (bez strat w załodze). Następnego dnia UC-37 zatopił trzy jednostki: na pozycji pochodzący z 1900 roku grecki parowiec „Aristotelis C. Ioannou” (2868 BRT), płynący z ładunkiem kukurydzy z Buenos Aires do Belfastu; zbudowany w 1895 roku grecki parowiec „Dimitrios Goulandris” o pojemności 3744 BRT, przewożący pszenicę na trasie Buenos Aires – Avonmouth, zatrzymany i po opuszczeniu przez załogę zatopiony ogniem artyleryjskim na pozycji oraz francuski drewniany szkuner z 1910 roku „Notre Dame Du Verger” (227 BRT), płynący ze Swansea do Lizbony, który zatonął bez strat w ludziach 12 Mm od Cabo da Roca. 3 stycznia załoga U-Boota odniosła kolejne sukcesy, topiąc w odległości 12 Mm na południowy zachód od Przylądka Świętego Wincentego zbudowany w 1904 roku francuski drewniany szkuner „Capricieuse” (156 BRT), który płynął z ładunkiem wina z Algieru do Vannes (załoga ocalała) oraz pochodzący z 1889 roku norweski parowiec „Fama” (2417 BRT), transportujący pszenicę z Portland do Marsylii, który został zatrzymany i zatopiony po zejściu załogi na pozycji . 4 stycznia lista sukcesów UC-37 powiększyła się o kolejne cztery pozycje: na pozycji został zatrzymany i po zejściu załogi zatopiony ogniem artyleryjskim zbudowany w 1901 roku brytyjski parowiec „Wragby” (3641 BRT), płynący z ładunkiem węgla na trasie Barry – Gibraltar, .; ten sam los spotkał zbudowany także w 1901 roku włoski parowiec „Luigi Ciampa” o pojemności 3988 BRT, przewożący pszenicę z Filadelfii do Gibraltaru, który bez strat ludzkich zatonął 15 Mm od przylądka . Ofiarami UC-37 zostały też dwa żaglowce: zbudowany w 1903 roku rosyjski „Seemel” (209 BRT), płynący z Sewilli do Faro, który został zatopiony na pozycji i pochodzący także z 1903 roku francuski drewniany szkuner „Liberte” (166 BRT), płynący z ładunkiem węgla na trasie Cardiff – Marsylia, który bez strat w załodze został zatopiony z działa pokładowego na pozycji . 5 stycznia załoga U-Boota zatrzymała i zatopiła ostatnią podczas dziewiczego rejsu jednostkę, którą była zbudowana w 1881 roku żelazna włoska fregata „Combermere” (1718 BRT), płynąca z Genui do Pensacoli; zdarzenie miało miejsce już po pokonaniu Cieśniny Gibraltarskiej, u wybrzeży Almeríi.
Po przybyciu 12 stycznia do Cattaro UC-37 włączono w skład (niem. U-Flottille Pola), .. Okręt nominalnie wcielono do K.u.K. Kriegsmarine pod nazwą U-77, jednak załoga pozostała niemiecka, .. Z dniem 1 lutego 1917 roku, rozkazem szefa sztabu admiralicji niemieckiej z 12 stycznia tego roku, U-Booty należące do czterech flotylli Hochseeflotte, Flotylli Flandria i Flotylli Pola rozpoczęły nieograniczoną wojnę podwodną.
Pierwszą misję pod nową banderą U-Boot przeprowadził w dniach 15–17 lutego 1917 roku, kiedy to w rejonie Bari postawił trzy zagrody składające się łącznie z 18 min. Już 20 lutego jednostka udała się na kolejną misję, ponownie stawiając 18 min w trzech zagrodach w rejonie Bizerty. 26 lutego okręt storpedował 2,5 Mm od Tigzirt zbudowany w 1907 roku włoski parowiec „Gerolamo Ulloa” o pojemności 4283 BRT, płynący z ładunkiem nafty i benzyny z Pensacoli na Morze Śródziemne; statek doznał uszkodzeń, jednak nie zatonął. Tego samego dnia załoga okrętu podwodnego zatopiła nieopodal Algieru pochodzący z 1881 roku grecki parowiec „Victoria” (1388 BRT), który płynął z Bône do Almeríi (załoga ocalała). Kolejny podczas trzeciego patrolu sukces został odniesiony 3 marca, kiedy to UC-37 bez ostrzeżenia storpedował u wybrzeży Algierii (6 Mm na wschód od ) zbudowany w 1899 roku uzbrojony brytyjski parowiec „Craigendoran” (2789 BRT), który przewoził ładunek węgla z Barry na Maltę. W wyniku ataku zginęło trzech marynarzy, a kapitan i główny mechanik zostali wzięci do niewoli, .. Tego samego dnia ofiarą U-Boota został też włoski żaglowiec „Salvatore” (119 BRT), zatopiony w Cieśninie Maltańskiej. Okręt powrócił do bazy 7 marca.
Na czwartą misję bojową UC-37 wyszedł 22 marca, udając się w rejon Tunisu, gdzie postawił komplet przewożonych min w trzech zagrodach. 27 marca okręt zatopił nieopodal Bizerty francuską kanonierkę rzeczną Nr 62 o wyporności 200 ton. 31 marca na pozycji U-Boot storpedował zbudowany w 1908 roku francuski parowiec „Galatee” (3062 BRT), płynący z Susy do Oranu z ładunkiem fosfatów. Trafiony statek sztrandowano nieopodal Sidi Kralem, a w późniejszym czasie podniesiono i przeholowano do Algieru. Kolejne dwie jednostki stały się ofiarami załogi UC-37 3 kwietnia: na pozycji został zatopiony bez strat ludzkich zbudowany w 1893 roku francuski statek pasażerski „Ernest Simons” (5555 BRT), płynący z Marsylii na Madagaskar; jego los podzielił pochodzący z 1912 roku francuski parowiec „Saint Simon” (3419 BRT), płynący z Bizerty do Huelvy, storpedowany na pozycji , .. Nazajutrz okręt zatopił na wodach między Algierią a Tunezją niewielki włoski żaglowiec „San Giovanni Battiste” (46 BRT), a 7 kwietnia powrócił do bazy, ..