Janina Tomaszewska (ur. 9 września 1911, zm. 26 października 1998) – polska fizjoterapeutka, lekarz, pediatra, rehabilitant (jedna z pierwszych specjalizacji w tym zakresie w Polsce), długoletnia współpracowniczka prof. Wiktora DegiSławomir Jandziś, Mariusz Migała, Tomaszewska Janina, w: Sekcja Historyczna Polskiego Towarzystwa Fizjoterapii.
Życiorys Była córką Waleriana Sikorskiego (1876–1946, nauczyciela i metodyka wychowania fizycznego, wykładowcy w Studium Wychowania Fizycznego Uniwersytetu Poznańskiego, doradcy rządowego), siostra Zbigniewa.
Ukończyła Studium Wychowania Fizycznego przy Wydziale Lekarskim oraz Wydział Lekarski Uniwersytetu Poznańskiego. Przed 1939 tworzyła początki gimnastyki wyrównawczej w szkołach na terenie Poznania.
Po zakończeniu II wojny światowej zatrudniła się w Klinice Ortopedii i Rehabilitacji Akademii Medycznej w Poznaniu (adiunkt). Od 1948 organizowała i prowadziła tam oddział usprawniania leczniczego. Był to drugi taki oddział na świecie po nowojorskim, który stworzono w 1947. Doktoryzowała się w 1950, a habilitowała w 1964. W 1953 została jedną z dwóch pierwszych w Polsce specjalistów w zakresie rehabilitacjired. Michał Musielak, Uniwersytet Medyczny im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu w latach 1950–2019, Wydawnictwo Naukowe UAM, Poznań, 2019, s. 134, . Od 1961 do 1978 kierowała Kliniką Rehabilitacji Instytutu Ortopedii i Rehabilitacji poznańskiej Akademii Medycznej. Od 1960 była kierownikiem Ośrodka Szkoleniowego rehabilitacji Instytutu Matki i Dziecka w Warszawie. Wniosła kluczowy wkład w szkolenia pierwszych polskich specjalistów rehabilitacji, a także w rozwój sportu osób niepełnosprawnychTomasz Jurek, Maciej Łuczak, Izabela Wyszowska, Akademia Wychowania Fizycznego im. Eugeniusza Piaseckiego w Poznaniu w latach 1950-2019, Wydawnictwo Naukowe UAM, Poznań, 2019, s. 375, . W 1978 przeszła na emeryturęKatedra Rehabilitacji i Fizjoterapii UMP, Historia rehabilitacji w ośrodku poznańskim.
Zainteresowania Do jej głównych zainteresowań naukowych należały: metodyka rehabilitacji dzieci z bocznym skrzywieniem kręgosłupa, usprawnianie chorych po złamaniu kręgosłupa z uszkodzeniem rdzenia kręgowego, rehabilitacja chorych po amputacjach i usprawnianie pacjentów w schorzeniach reumatoidalnych. Stworzyła lub współtworzyła ponad 110 publikacji naukowych. Działała społecznie. Pełniła m.in. funkcję przewodniczącej Komitetu Organizacyjnego I Krajowego Zjazdu Absolwentów Wyższych Uczelni Wychowania Fizycznego Pracujących w Rehabilitacji w Poznaniu (1962). Założono wówczas pierwsze oficjalne stowarzyszenie polskich fizjoterapeutów. Była członkiem Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Walki z Kalectwem oraz Polskiego Towarzystwa Ortopedycznego i Traumatologicznego.
Prace Wybrane prace: Badania patokinetyki mięśni po amputacji uda (1964), Influence of rehabilitation treatment on rheumatic muscles (1968), Parapodium dla dorosłych paraplegików (1976), Problemy protezowania w przebiegu rehabilitacji osób z wrodzonymi ubytkami kończyn górnych (1979), autorstwo rozdziałów w pracy Ortopedia i rehabilitacja (red. W. Dega, wyd. II, 1968).
Przypisy
Kategoria:Polscy pediatrzy Kategoria:Polscy fizjoterapeuci Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkowskiego w Poznaniu Kategoria:Urodzeni w 1911 Kategoria:Zmarli w 1998