Stefan Sienicki (ur. 4 grudnia 1897 w Warszawie, zm. 28 listopada 1970 w Warszawie) – polski architekt, projektant wnętrz, profesor Politechniki Warszawskiej.

Życiorys Syn Stefana i Antoniny z Maliszewskich urodzony 4 grudnia 1897 w Warszawie. W 1914 ukończył Szkołę Realną im. Stanisława Staszica Stowarzyszenia Techników w Warszawie.

Od 1916 do 1918 studiował w Wojskowej Szkole Inżynieryjnej w Kijowie. W tym okresie służył w miejscowym batalionie telegraficznym w stopniu szeregowca. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu porucznika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 167. lokatą w korpusie oficerów rezerwy łączności. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 3 pułku łączności w Grudziądzu. W tym samym roku został przeniesiony w rezerwie do 1 pułku łączności. W 1934, jako oficer rezerwy pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III. Posiadał przydział w rezerwie do Centrum Wyszkolenia Łączności w Zegrzu. Na stopień kapitana rezerwy został awansowany ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1936 i 2. lokatą w korpusie oficerów łączności.

W 1925 został absolwentem Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej. Od 1930 pracował tam jako starszy asystent w Zakładzie Rysunku Zygmunta Kamińskiego. W 1936 obronił pracę doktorską pt. Meble kolbuszowskie (promotor – Oskar Sosnowski, rok później zaś habilitował się (rozprawa – Sklep detaliczny, wydana we Lwowie w 1936). W 1936 wszedł w skład rady Wydziału Architektury. Od 1935 do 1939 kierował tam Studium wnętrz i sprzętu. W latach 1925–1927 pracował w pracowni architektonicznej Zdzisława Mączeńskiego. W 1927 założył własną pracownię. Sprawował także funkcję kierownika pracowni architektonicznej Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego (1929–1939), gdzie przygotowywał zeszyty z wzorcowymi projektami szkół powszechnych, przedszkoli gimnazjów, oraz kierownika architektonicznego firm meblowych Thonet (1928–1938) i Gościcino (1938–1939). Stworzył wystawy Meble wnętrz mieszkalnych w Instytucie Propagandy Sztuki (1937) i Sklep detaliczny w Izbie Przemysłowo-Handlowej (1939).

Uczestniczył w kampanii wrześniowej. 11 września 1939 w Okręgowym Punkcie Zbornym w Lublinie razem z kpt. piech. Józefem Kosseckim i ppor. adm. Wincentym Ogrodzińskim otrzymał z Komendy Garnizonu i Miasta rozkaz wyjazdu do Łucka.. Został ranny w bitwie pod Krasnymstawem. 18 września 1939 w Kowlu dostał się do niewoli radzieckiej.. Przebywał w Obozie NKWD w Kozielsku.

5 kwietnia 1940 został wpisany na listę nr 017/2 oficerów Wojska Polskiego przekazanych do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego i zamordowanych między 9 a 11 kwietnia 1940 w Katyniu. Został uznany za ofiarę zbrodni katyńskiej i jako ofiara tej zbrodni wymieniony m.in. w opublikowanej w 2000 „Księdze Cmentarnej Polskiego Cmentarza Wojennego” w Katyniu. Na stronie internetowej Instytutu Pamięci Narodowej przy opisie dokumentów ujawnionych podczas ekshumacji zwłok kapitana Józefa Kosseckiego w dalszym ciągu podawana jest informacja o jego śmierci w Katyniu. Późniejsze badania wykazały, że nie został przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego, lecz przeniesiony do obozu juchnowskiego razem z gen. bryg. Jerzym Wołkowickim i Wilhelmem Dörnem.

18 czerwca 1940 został przeniesiony do Obozu NKWD w Griazowcu, w którym wygłaszał odczyty na temat historii architektury wnętrz. 3 września 1941 został zwolniony i skierowany do Tockoje. Od 1941 do 1943 zajmował funkcję zastępcy szefa budownictwa armii gen. Andersa. Od 1943 wykładał rysunek odręczny, projektowanie wnętrz oraz architekturę przemysłową i handlową w Polskiej Szkole Architektonicznej przy uniwersytecie w Liverpoolu. Zasiadał w jej Radzie Studiów, od 16 listopada do 1 grudnia 1945 był jej przewodniczącym (dyrektorem uczelni). W czasie pobytu w Wielkiej Brytanii prowadził badania nad budową zakładów przemysłowych w Anglii i Szkocji.

Od listopada 1945 jako docent wykładał projektowanie wnętrz na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej. Od 1947 do końca życia kierował Katedrą Projektowania Zespołów Przemysłowych, od 1951 pod nazwą Katedra Architektury Przemysłowej, a od 1958 – Projektowania Zakładów Przemysłowych. W 1960 przez kilka miesięcy pełnił funkcję dziekana Wydziału Budownictwa Przemysłowego. Od 20 czerwca 1949 posiadał tytuł profesora nadzwyczajnego, od 13 grudnia 1962 – zwyczajnego. W latach 1946–1948 był naczelnikiem Wydziału Budownictwa Przemysłowego w Ministerstwie Przemysłu i Handlu, od 1948 do 1949 dyrektorem technicznym Centralnego Biura Studiów i Projektów Budownictwa Przemysłowego. Od 1949 do 1956 kierował Instytutem Urbanistyki i Architektury przy Ministerstwie Budownictwa. W 1956 został konsultantem przy Biurze Projektów Prozamet. Zajmował także stanowiska wiceprezesa Stowarzyszenia Architektów Polskich (1948), wiceprezesa Polskiego Związku Inżynierów i Techników Budownictwa (1948) oraz zastępcy przewodniczącego Rady Głównej Naczelnej Organizacji Technicznej (1949–1952). Od 1948 należał do Polskiej Partii Robotniczej, a potem do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.

W małżeństwie z Zofią ze Smoleńskich (1898-1988) miał dwóch synów: (1926-2001), inżyniera architekta, wykładowcę w szkole architektury w Montrealu, i Jacka (1928-2000), malarza, profesora ASP w Warszawie.

Spoczywa na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 4-6-2/3). thumb|Grób Stefana Sienickiego, jego żony i obu synów na Starych Powązkach w Warszawie thumb|Kościół św. Szczepana w Krakowie

Najważniejsze dzieła Kościół św. Szczepana w Krakowie (1927, ze Zdzisławem Mączeńskim) kościół w Krajnie (1927, ze Zdzisławem Mączeńskim) zespół domów Spółdzielni „Ognisko” Ministerstwa Sprawiedliwości w al. Niepodległości 212-216 w Warszawie (1947, ze Stanisławem Jankowskim, Stefanem Kraskowskim, Józefem Krupą i Romanem Felińskim) domy osiedla Klarnerowo w Starachowicach (1932–1938) gimnazjum kupieckie w Zgierzu szkoła powszechna w Łodzi wnętrze sali Sejmu (1947) wnętrza siedziby YMCA w Warszawie wnętrza dworca kolejowego w Będzinie wnętrza pawilonów Zakładów Starachowickich na Powszechnej Wystawie Krajowej w Poznaniu

Najważniejsze publikacje Materiały do projektowania zakładów przemysłowych (Wydawnictwo Ministerstwa Odbudowy, Warszawa 1947) Wzorcowe projekty sklepów detalicznych (Zakłady Wydawnictw Spółdzielczych, Warszawa 1951, ze Stanisławem Kozińskim) Historia architektury wnętrz mieszkalnych (Wydawnictwo Budownictwo i Architektura, Warszawa 1954) Budownictwo przemysłowe. Poradnik architekta (Wydawnictwo Budownictwo i Architektura, Warszawa 1956, redaktor) Wnętrza mieszkalne. Rys historyczny (Wydawnictwo Arkady, Warszawa 1962)

Ordery i odznaczenia Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (3 lutego 1947) „za pełną poświęcenia pracę przy odbudowie Gmachu Sejmowego”. Złoty Krzyż Zasługi (11 listopada 1936) „za zasługi na polu pracy naukowej”.

Nagrody Nagroda Państwowa III stopnia (ze Stanisławem Kozińskim) za naukowe opracowanie wnętrz szkół, obiektów przemysłowych i wnętrz sklepowych (1951) I nagroda w konkursie na regulację i rozbudowę miasta Radomia (1926, ze Stanisławem Filipkowskim) I nagroda w konkursie na zespół gmachów szkół powszechnych w Łodzi (1930, z K. Gawrońskim) I nagroda w konkursie na projekt Akademii Muzycznej w Warszawie (1958) II nagroda w konkursie na gmach Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego (z Bohdanem Pniewskim) II nagroda w konkursie na gmach Ministerstwa Poczt i Telegrafów (z Janem Stefanowiczem) II nagroda w konkursie na gmach Muzeum Narodowego (z B. Żukowskim i Jadwigą Dobrzyńską) II nagroda w konkursie na gmach SGGW (z Jadwigą Dobrzyńską) III nagroda w konkursie na gmach BGK (z Bohdanem Pniewskim i Janem Stefanowiczem)

Zobacz też Jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku) Obozy NKWD dla jeńców polskich Zbrodnia katyńska Jeńcy polscy obozu NKWD w Griazowcu (1940–1941)

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Absolwenci Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej Kategoria:Członkowie Naczelnej Organizacji Technicznej Kategoria:Członkowie Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej Kategoria:Członkowie Stowarzyszenia Architektów Polskich Kategoria:Jeńcy polscy obozu NKWD w Griazowcu (1940–1941) Kategoria:Jeńcy polscy obozu NKWD w Kozielsku (1939–1940) Kategoria:Kapitanowie łączności II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie urodzeni w Warszawie Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie Kategoria:Politycy PPR Kategoria:Polscy architekci wnętrz Kategoria:Polscy inżynierowie architekci Kategoria:Posłowie na Sejm Ustawodawczy (1919–1922) Kategoria:Urodzeni w 1897 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej Kategoria:Zmarli w 1970