Friedrich Ernst von Hennig-Henninski (ur. 6 maja 1750 w Wieliczce, zm. 13 kwietnia 1810 w Gdańsku) – prawnik, urzędnik i dyplomata.
Był synem dyrektora kopalni soli w Wieliczce. Ukończył szkoły w Budziszynie i Fryburgu Bryzgowijskim, studiował prawo na Uniwersytecie w Lipsku.
Od około 1773 przebywał w Gdańsku, w 1776 zostając sekretarzem komisarza królewskiego tamże. W 1783 mianowany komisarzem.
Prowadził negocjacje w czasie blokady gospodarczej Gdańska przez Prusy. Sfinalizował podpisanie w 1785 konwencji gdańsko-pruskiej. W 1786 uzyskał od cesarza Józefa II Habsburga tytuł szlachecki; w 1790 Sejm Polski nadał mu także polski indygenat. W 1790 przekazał Radzie Starego Miasta popiersie Jana Heweliusza, obecnie w zbiorach Muzeum Narodowego. W 1793 wysłał do władców państw europejskich protest przeciwko działaniom władz pruskich zmierzających do zajęcia Gdańska.
Mianowany konsulem Polski w Gdańsku po zajęciu jego przez Prusy (1793–1794). W 1794 zmuszony do opuszczenia Gdańska; czasowo zatrzymując się w Kopenhadze. W 1796 powrócił do Gdańska, zajmując się handlem; od 1798 był udziałowcem spółki powołanej do budowy nowego miejskiego teatru przez Jakoba Kabruna; w 1806 podpisał umowę na dzierżawę wsi Sulmin i Otomin. Był członkiem Towarzystwa Przyrodniczego.
Prace własne raport o sytuacji w Gdańsku po I rozbiorze Polski (Tableau de la ville de Dantzig en 1782), 1782 raport na temat handlu Gdańska (Tableau raisonné sur le commerce de Dantzig), 1785
Bibliografia Biogram na Gedanopedii Biogram IPSB
Przypisy
Kategoria:Dyplomaci I Rzeczypospolitej Kategoria:Urodzeni w 1750 Kategoria:Zmarli w 1810 Kategoria:Absolwenci i studenci Uniwersytetu w Lipsku Kategoria:Ludzie urodzeni w Wieliczce