Włodzimierz Andrzej Latawiec (ur. 1 kwietnia 1896 w Sieteszy, zm. 21 października 1985 w Londynie) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, awansowany przez władze RP na uchodźstwie na stopień podpułkownika.

Życiorys Urodził się 1 kwietnia 1896 w Sieteszu, w ówczesnym powiecie łańcuckim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie PiotraTu podano, że urodził się 1 września 1896. ..

Po wybuchu I wojny światowej służył w Legionach Polskich w szeregach II batalionu 1 pułku piechoty w składzie I Brygady.

3 września 1919 Naczelny Wódz mianował go z dniem 1 września 1919 podporucznikiem w piechocieDz. Rozk. Wojsk. Nr 90 z 25 września 1919, poz. 3279.. W tym czasie jako podoficer byłych Legionów Polskich służył w 5 Pułku Piechoty Legionów. Później został przeniesiony do 32 pułku piechoty i w jego szeregach walczył w wojnie polsko-bolszewickiej, za co otrzymał Order Virtuti Militari. Został awansowany na stopień porucznika piechoty ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 (w 1923 lokata 42), a następnie na stopień kapitana piechoty z dniem 1 lipca 1923. W latach 20. był oficerem 35 pułku piechoty w Łukowie, a później w Brześciu (w 1923, 1924 oficerem w tym pułku był kpt. Celestyn Piotr Latawiec (ur. 1894), potem przydzielony do KOP). Następnie w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie na stanowisku dowódcy 5. kompanii. W 1932 był oficerem Korpusu Ochrony Pogranicza. Służył w Batalionie KOP „Skałat” na stanowisku dowódcy 3 kompanii granicznej „Toki”. Na stopień majora został mianowany ze starszeństwem z 19 marca 1937 i 3. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W marcu 1939 pełnił służbę na stanowisku zastępcy komendanta Korpusu Kadetów Nr 1.

Po wybuchu II wojny światowej 1939, w okresie kampanii wrześniowej był kwatermistrzem pułku Strzelców Pieszych. Po agresji ZSRR na Polskę znalazł się na obszarze Związku Sowieckiego, a po zawarciu układu Sikorski-Majski z 30 lipca 1941 został oficerem Armii Polskiej w ZSRR gen. Władysława Andersa. Był dowódcą III batalionu 16 pułku piechoty (istniejącym na przełomie 1941/1942). Później, w ramach Polskich Sił Zbrojnych od 1 listopada 1942 do 7 lipca 1943 sprawował stanowisko dowódcy 16 Lwowskiego Batalionu Strzelców.

Po wojnie pozostał na emigracji w Wielkiej Brytanii. Został awansowany przez władze RP na uchodźstwie na stopień podpułkownika. Zmarł 21 października 1985 w Londynie.

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 3440 (1921). Krzyż Niepodległości (13 kwietnia 1931) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” - Krzyżem Niepodległości został odznaczony także kpt. Celestyn Latawiec. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (3 maja 1976) Krzyż Walecznych (dwukrotnie, przed 1924) Srebrny Krzyż Zasługi (14 października 1934) „za zasługi w służbie ochrony pogranicza”. Odznaka Pamiątkowa Więźniów Ideowych.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Londyńska Polonia Kategoria:Ludzie urodzeni w Sieteszy Kategoria:Majorowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Majorowie piechoty Polskich Sił Zbrojnych Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (władze RP na uchodźstwie) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (dwukrotnie) Kategoria:Odznaczeni Odznaką Pamiątkową Więźniów Ideowych Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 16 Pułku Piechoty (PSZ) Kategoria:Oficerowie 32 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Oficerowie Polskich Sił Zbrojnych w ZSRR 1941–1942 Kategoria:Podpułkownicy mianowani przez władze RP na uchodźstwie po 1947 Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1896 Kategoria:Zmarli w 1985 Kategoria:Żołnierze I Brygady Legionów Polskich Kategoria:Żołnierze Wojska Polskiego na emigracji w Wielkiej Brytanii po II wojnie światowej Kategoria:Żołnierze piechoty Legionów Polskich