Dialektyka oświecenia. Fragmenty filozoficzne (niem. Dialektik der Aufklärung. Philosophische Fragmente) – książka filozoficzna Theodora Wiesengrunda Adorna i Maksa Horkheimera powstała w latach 1939-44, wydana w formie książkowej w 1947. Została zadedykowana Friedrichowi Pollockowi, przyjacielowi obu autorów z pierwszego okresu frankfurckiego, i zamierzona jako prezent z okazji 50. rocznicy jego urodzin (22 maja 1944) jeszcze wówczas pod tytułem Philosophische Fragmente. Nazwana przez Marka Siemka kultową księgą rewolty studenckiej, Nowej Lewicy i alternatywnych ruchów społecznych oraz biblią zachodnich ruchów kontestacyjnych z lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątychMarek J. Siemek, Posłowie do wydania polskiego. Rozum między światłem i cieniem oświecenia [w:] .
Na książkę składa się sześć rozdziałów z przedmową: Pojęcie oświecenia (Begriff der Aufklärung) Dygresja I: Odyseusz albo mit oświecenia (Exkurs I. Odysseus oder Mythos und Aufklärung) Dygresja II: Julia albo oświecenie i moralność (Exkurs II. Juliette oder Aufklärung und Moral) Przemysł kulturalny. Oświecenie jako masowe oszczerstwo (Kulturindustrie. Aufklärung als Massenbetrug) Żywioły antysemityzmu. Granice oświecenia (Elemente des Antisemitismus. Grenzen der Aufklärung) Notatki i szkice (Aufzeichnungen und Entwürfe)
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Dzieła Theodora Adorna Kategoria:Dzieła Maksa Horkheimera Kategoria:Krytyka racjonalizmu