Aleksandr Dmitrijewicz Bułajew (ros. Александр Дмитриевич Булаев, ur. w miejscowości Czany, zm. 17 maja 1943) – radziecki lotnik wojskowy, major, uhonorowany pośmiertnie tytułem Bohatera Związku Radzieckiego (1943).
Życiorys Urodził się w rodzinie robotnika kolejowego. Skończył szkołę średnią, pracował w Omsku, gdzie studiował w Instytucie Inżynierów Transportu Kolejowego i uczył się w aeroklubie, później przeniósł się do Leningradzkiego Instytutu Chemiczno-Technologicznego, od 1932 należał do WKP(b). W 1934 ochotniczo wstąpił do Armii Czerwonej, w 1936 ukończył wojskową lotniczą szkołę pilotów w Charkowie i został lotnikiem-instruktorem w szkole lotniczej, od 1938 służył w Siłach Powietrznych Leningradzkiego Okręgu Wojskowego. Brał udział w wojnie z Finlandią, walcząc w składzie 7 pułku lotnictwa myśliwskiego, wykonując 120 lotów bojowych, w tym 40 szturmowych i w 20 walkach powietrznych strącając osobiście dwa fińskie samoloty i trzy w grupie. Od czerwca 1941 uczestniczył w wojnie z Niemcami, dowodził eskadrą w 158 pułku lotnictwa myśliwskiego i biorąc udział w obronie Leningradu. 27 czerwca 1941 odniósł swoje pierwsze zwycięstwo w wojnie z Niemcami. W walce 17 sierpnia 1941 wraz z dwoma innymi myśliwcami zestrzelił dwa Messerschmitty, sam został trafiony i spadł, jednak zdołał wyskoczyć na spadochronie. Od września 1941 walczył w składzie 17 pułku lotnictwa myśliwskiego Sił Powietrznych Frontu Północno-Zachodniego, na początku 1942 został dowódcą eskadry w 159 pułku lotnictwa myśliwskiego 275 Dywizji Lotnictwa Myśliwskiego. Do lutego 1942 wykonał 65 lotów bojowych, strącił osobiście 5 samolotów wroga i 5 w grupie; dowodzona przez niego eskadra strąciła 21 samolotów. 16 maja 1942 dowodził grupą czterech radzieckich myśliwców atakujących 10 niemieckich bombowców Ju-88; lotnicy ZSRR strącili wówczas cztery Junkersy i stoczyli walkę z ośmioma myśliwcami Me-109. Bułajew strącił wówczas osobiście bombowiec i myśliwiec. Walczył też na Froncie Leningradzkim w składzie 13 Armii Powietrznej. Łącznie podczas wojny z Niemcami wykonał 260 lotów bojowych i stoczył 66 walk powietrznych, strącając osobiście 17 i w grupie 5 samolotów wroga. Pilotował myśliwce I-16, Jak-1 i Ła-5. W 1943 został nawigatorem 159 pułku lotnictwa myśliwskiego. Zginął w wypadku lotniczym na lotnisku tyłowym. Został pochowany we wsi Plechanowo w rejonie wołchowskim, po wojnie jego grób przeniesiono do miasta Wołchow w obwodzie leningradzkim.
Odznaczenia Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego (pośmiertnie, 2 września 1943) Order Lenina (dwukrotnie, 3 maja 1942 i pośmiertnie 2 września 1943) Order Czerwonego Sztandaru (15 stycznia 1940) Order Wojny Ojczyźnianej I klasy (2 maja 1943) Medal za Odwagę (1939)
Bibliografia Biogram na stronie Герои страны (ros.) [dostęp 2019-11-29]
Kategoria:Radzieccy majorowie lotnictwa Kategoria:Rosyjscy Bohaterowie Związku Radzieckiego Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za Odwagę” (ZSRR) Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Odznaczeni Orderem Wojny Ojczyźnianej I klasy Kategoria:Radzieccy lotnicy wojskowi Kategoria:Asy myśliwskie ZSRR II wojny światowej Kategoria:Radzieccy dowódcy pułków w II wojnie światowej Kategoria:Uczestnicy wojny fińsko-radzieckiej Kategoria:Urodzeni w 1910 Kategoria:Zmarli w 1943