Stanisław Kędziora (ur. 9 października 1894 w Krobi, zm. 29 lipca 1920 nad Orlą) – żołnierz armii niemieckiej, powstaniec wielkopolski, podoficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w rodzinie Tomasza i Elżbiety z Czwojdraków. Z zawodu piekarz. Członek Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. W 1914 wcielony do armii niemieckiej i w jej szeregach walczył na frontach I wojny światowej. Dwukrotnie ranny, otrzyma! urlop wypoczynkowy. W 1918 wstąpił do wielkopolskich oddziałów powstańczych i walczył pod Lesznem. Był członkiem Krobskiej Rady Żołnierzy i Rady Ludowej. W odrodzonym Wojsku Polskim, w stopniu plutonowego, walczył na frontach wojny polsko-bolszewickiej w składzie 2 kompanii 6 pułku strzelców wielkopolskich. W czerwcu 1920 pod Gubą pluton Kędziory ostrzeliwało kilka nieprzyjacielskich karabinów maszynowych. Kędziora zdecydował się na atak, zmuszając bolszewików do wycofania się na całej linii. W walkach na Białorusi wykazał wielkie męstwo, brawurę, umiejętności dowódcze. Dowodząc 2 kompanią 60 pułku piechoty wielkopolskiej w walkach nad Orlą, poległ w boju. Za bohaterstwo w walce odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (nr 1162) Krzyż Żelazny II klasy
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Członkowie Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Cesarstwo Niemieckie) Kategoria:Powstańcy wielkopolscy (1918–1919) Kategoria:Podoficerowie II Rzeczypospolitej Kategoria:Piekarze Kategoria:Żołnierze 60 Pułku Piechoty Wielkopolskiej