Jan Konarzewski (ur. w 1888 w Mińsku, zm. 11 maja 1919 w Kozłach k. Mińska) – żołnierz samoobrony kresowej i Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari, pośmiertnie awansowany na stopień podporucznika.
Życiorys Urodził się w rodzinie Wincentego i Katarzyny z Borowskich. Początkowo żołnierz Konnych Oddziałów Samoobrony w Wilnie, a później 1 szwadronu 13 pułku Ułanów Wileńskich. Będąc w stopniu podchorążego wziął udział w wyprawie na Wilno, a następnie bronił miasta przed bolszewikami. W marcu w składzie Dywizji Podlaskiej uczestniczył w zajęciu Brześcia. Walczył między Kosowem a Iwacewiczami, oraz na całym szlaku bojowym Dywizji Litewsko-Białoruskiej. Poległ we wsi Kozły. Pochowany został na cmentarzu w Swojatyczach. Za bohaterstwo wykazane w walce odznaczony został pośmiertnie Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. 27 lutego 1928 mianowany pośmiertnie na stopień podporucznika.
Żonaty z Adolfiną z Jurewiczów, dzieci nie miał.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 3571 – 1921
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Członkowie Samoobrony Wileńskiej Kategoria:Podporucznicy II Rzeczypospolitej Kategoria:Żołnierze 13 Pułku Ułanów Wileńskich Kategoria:Ludzie urodzeni w Mińsku (Imperium Rosyjskie)