Ludwik Zybała (20 lipca 1898 w Pogorzeli, zm. 24 stycznia 1991 w Międzychodzie) – żołnierz armii niemieckiej, Armii Polskiej we Francji, podoficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w rodzinie górnika Jana i Marii z domu Konarczak. W 1916 został wcielony do armii niemieckiej i w jej szeregach walczył na froncie zachodnim I wojny światowej. W 1917 zdezerterował i przeszedł linię frontu. 15 stycznia 1918 ochotniczo wstąpił do Armii Polskiej gen. Józefa Hallera. W maju 1919, jako żołnierz 20 pułku strzelców polskich powrócił do krajuMuzeum w Gostyniu. W składzie 144 pułku piechoty Strzelców Kresowych walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. 14 sierpnia 1920 nad Wkrą „porwał swój pluton do ataku na bagnety i przyczynił się do rozbicia brygady piechoty bolszewickiej”. Za bohaterstwo w walce odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.
Po zakończeniu działań wojennych, w 1921 zdemobilizowany. Początkowo wyemigrował do Francji i tam pracował jako górnik. W 1934 powrócił do Polski i zatrudnił się w rodzinnej Pogorzeli jako kolejarz. W okresie okupacji niemieckiej pracował w Pniewach, a po wyzwoleniu w Szamotułach. W 1962 przeszedł na emeryturę. W 1970 przeprowadził się do Międzychodu. Tam zmarł i pochowany został na miejscowym cmentarzu.
Był żonaty z Franciszką z Kulińskich, miał syna Stefan i córkę Barbarę.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 1569 Krzyż Walecznych
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Cesarstwo Niemieckie) Kategoria:Żołnierze Armii Polskiej we Francji 1917–1919 Kategoria:Podoficerowie II Rzeczypospolitej Kategoria:Górnicy Kategoria:Ludzie związani z Międzychodem Kategoria:Oficerowie 71 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Ludzie urodzeni w Pogorzeli Kategoria:Pochowani w Międzychodzie