Blastomyces dermatitidis Gilchrist & W.R. Stokes – gatunek grzybów z typu workowcow (Ascomycota). Grzyb chorobotwórczy.
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Ajellomycetaceae, Onygenales, Eurotiomycetidae, Eurotiomycetes, Pezizomycotina, Ascomycota, Fungi.
Po raz pierwszy, w 1898 roku, takson ten zdiagnozowali T. Caspar Gilchrist i W.R. Stoke. Podano epityp i lektotyp. Istnieje około 30 synonimów. Niektóre z nich to: Ajellomyces dermatitidis McDonough & A.L. Lewis 1968 Blastomycoides tulanensis Castell. 1928 Chrysosporium dermatitidis (Gilchrist & W.R. Stokes) J.W. Carmich. 1962 Zymonema dermatitidis (Gilchrist & W.R. Stokes) C.W. Dodge 1935
Charakterystyka Blastomyces dermatitidis jest grzybem dymorficznym. Znana jest tylko w postaci anamorfy. Sekwencja jej nukleotydów wykazuje 99% wspólnych cech z Ajellomyces dermatitidis, co wskazywałoby, że jest ona teleomorfą tego gatunku. A. dermatitidis tworzy strzępki z owocnikami w postaci płciowej w określonych warunkach środowiskowych. Obecnie Ajellomyces dermatitidis to synonim Blastomyces dermatidis.
Występowanie i siedlisko Występuje endemicznie w północno-zachodnim Ontario, Manitobie, w dolinach rzek Ohio i Mississippi. Grzyb występuje również endemicznie w niektórych częściach Afryki. Jest czynnikiem wywołującym blastomykozę.
Blastomyces dermatitidis, podobnie jak inne grzyby dymorficzne, rozwija się w glebie lub na podobnym podłożu środowiskowym w formie strzępkowej. W temperaturze 25 °C grzybnia rośnie w postaci puszystej białej pleśni, natomiast w temperaturze 37 °C jako forma drożdżopodobna w postaci brązowej fałdowanej masy. Rozmnaża się bezpłciowo, tworząc małe konidia o średnicy 2–10 µm. W zainfekowanych komórkach jest dostrzegany jako pączkujące komórki drożdży, stosunkowo duże (średnica od 8 do 10 mikrometrów).
Zakażenie Zakażenie następuje najczęściej przez wdychanie zarodników, które wnikając do pęcherzyków płucnych oraz będąc fagocytowana przez makrofagi zaczynają proces wewnątrzkomórkowego wzrostu i replikacji. B. dermatitidis jest zdolny do przetrwania wewnątrzkomórkowego, przejścia fazowego i replikacji w makrofagach pęcherzykowych.
Przypisy
Kategoria:Grzyby chorobotwórcze Kategoria:Ajellomycetaceae