Jerzy Bauza (25 października 1885 w Jastrzębiu, zm. 5 czerwca 1919 w Inowrocławiu) – żołnierz armii niemieckiej, powstaniec wielkopolski, podoficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Jana i Stefanii z Lipińskich. W 1914 wcielony do armii niemieckiej i w jej szeregach walczył w I wojnie światowej. W 1918 wstąpił do wielkopolskich oddziałów powstańczych i w stopniu sierżanta wziął udział w walkach o wyzwolenie Kujaw. Jako dowódca drużyny w III batalionie 5 pułku Strzelców Wielkopolskich, w trakcie napadu Niemców na placówkę powstańczą w Palczynie na odcinku północnym Frontu Wielkopolskiego został ciężko ranny. Po amputacji nogi zmarł w szpitalu inowrocławskim. Za bohaterstwo w walce pośmiertnie odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari. W opinii płk. Stanisława Taczaka – „odznaczył się osobistą odwagą i męstwem na polu walki. Był wzorem żołnierza dla swoich podwładnych”.
Pochowany został na cmentarzu w Mogilnie.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 4768 – pośmiertnie, 3 lutego 1922
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Pochowani w Mogilnie Kategoria:Podoficerowie II Rzeczypospolitej Kategoria:Polegli w powstaniu wielkopolskim Kategoria:Uczestnicy I wojny światowej (Cesarstwo Niemieckie) Kategoria:Żołnierze 59 Pułku Piechoty Wielkopolskiej Kategoria:Urodzeni w 1885 Kategoria:Zmarli w 1919