Antoni Bródka (ur. 30 maja 1897 w Piotrkowicach, zm. 9 września 1920 w Łomży) – podoficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w rodzinie Macieja i Magdaleny z Hetmanowskich. Absolwent szkoły powszechnej w Piotrkowicach.
14 stycznia 1919 wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego. W składzie 2 baterii 15 pułku artylerii polowej wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej.
W sierpniu 1920, w okolicach Ostrowi Mazowieckiej, z narażeniem życia przedostał się przez tereny zajęte przez oddziały 5 Dywizji bolszewickiej i przeniósł meldunek dowódcy 59 pułku piechoty do XXIX Brygady.
Kilka dni później pod Wincentą został ciężko ranny. Zmarł w szpitalu w Łomży.
Za bohaterstwo w walce odznaczony został pośmiertnie Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.
Pochowany został na cmentarzu parafialnym w Czempiniu. Pogrzeb stał się manifestacją patriotyczną. Uczestniczyły w nim miejscowe stowarzyszenia. Order Virtuti Militari wręczony został matce i braciom.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 1310 – pośmiertnie, 17 maja 1921
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Podoficerowie II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Żołnierze 15 Wielkopolskiego Pułku Artylerii Lekkiej