Dirrhagofarsus – rodzaj chrząszczy z rodziny goleńczykowatych i podrodziny Melasinae.
Morfologia Chrząszcze o wydłużonym ciele. Mają kulistawą głowę z poprzeczną przepaską gęstego owłosienia na ciemieniu i parą podłużnych żeberek umieszczonych na czole, w pobliżu dużych oczu złożonych. Czułki mogą być od niemal nitkowatych po piłkowane; osadzone są w na przodzie czoła, w oddaleniu od żuwaczek i oczu złożonych. Drugi człon czułków jest zawsze krótszy od czwartego. Przedplecze jest mniej więcej tak długie jak szerokie i ma krawędzie boczne równoległe. Żuwaczki są krótkie, silne i ostro zakończone. Położone na przedtułowiu bruzdy do chowania czułków mają krawędzie równoległe, odgraniczone bocznymi żeberkami. Wierzchołek tarczki jest zaokrąglony. Episternity i epimeryty śródtułowia zlane są ze sobą. Episternity zatułowia są bardzo wąskie, od siedmiu do dziewięciu razy dłuższe niż szerokie i mają niemal równoległe boki. Pokrywy w widoku bocznym odznaczają się silnie wypukłymi wierzchołkami. Płytka bioder tylnej pary odnóży jest pośrodkowo silnie rozszerzona. Odnóża mają smukłe golenie i stopy oraz niezmodyfikowane pazurki. W tylnej ich parze stopy mają człon pierwszy półtora raza dłuższy niż człony od drugiego do czwartego razem wzięte. Odwłok ma widoczne sternity (wentryty) stożkowate, a piąty z nich zaostrzony w widoku brzusznym. Narządy kopulacyjne samca cechuje spłaszczony grzbietobrzusznie, trójpłatowy edeagus. Płat środkowy, czyli prącie jest na szczycie rozdwojony. Paramery (płaty boczne) są nieprzyrośnięte do płytki wentralnej, smukłe i silnie zwężone w częściach wierzchołkowych.
Biologia i ekologia Chrząszcze saproksylofagiczne, rozwijające się w gnijącym, wilgotnym, martwym drewnie drzew. Rozwój larwalny przebiega z nadprzeobrażeniem – larwą pierwszego stadium jest nie przyjmujący pokarmu, zdolny do aktywnego ruchu w płynnym środowisku trójpazurkowiec. Kolejne stadia larwalne są już beznogie. Wyrośnięta larwa jest stadium zimującym.
Rozprzestrzenienie Rodzaj holarktyczny. W Nearktyce stwierdzono 2 gatunki, a we wschodniej Palearktyce 3 gatunki. W Europie, w tym w Polsce, występuje tylko skrajnie rzadki, klasyfikowany jako krytycznie zagrożony lub zagrożony wyginięciem goleńczyk szczupły.
Taksonomia Rodzaj ten wprowadzony został w 1935 roku przez Edmonda Jean-Baptiste’a Fleutiaux jako monotypowy, dla gatunku znanego wcześniej jako Microrhagus lewisi. W 1975 roku Aldo Olexa utworzył nowy rodzaj Attenuorhagus, w którym gatunkiem typowym został goleńczyk szczupły. Takson ten traktowany był także jako podrodzaj w obrębie Rhacopus. W 1993 roku Jyrki Muona zsynonimizował Attenuorhagus z Dirrhagofarsus.
Do rodzaju należy 7 opisanych gatunków: Dirrhagofarsus attenuatus (Mäklin, 1845) – goleńczyk szczupły Dirrhagofarsus ernae Otto et al., 2014 Dirrhagofarsus ferrugineus (Reitter, 1889) Dirrhagofarsus foveicollis Otto et al., 2016 Dirrhagofarsus lewisi (Fleutiaux 1900) Dirrhagofarsus modestus (Fleutiaux, 1923) Dirrhagofarsus unicolor (Hisamatsu, 1960)
Przypisy
Kategoria:Goleńczykowate Kategoria:Rodzaje i podrodzaje zwierząt nazwane w 1935 roku