Strzępiak perełkowy (Inocybe margaritispora (Berk.) Sacc.) – gatunek grzybów należący do rodziny strzępiakowatych (Inocybaceae).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Inocybe, Inocybaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy zdiagnozował go w 1883 r. Miles Joseph Berkeley, nadając mu nazwę Agaricus margaritispora. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę nadał mu Pier Andrea Saccardo w 1887 r. Synonimy: Agaricus margaritispora Berk. 1883 Astrosporina margaritispora (Berk.) Rea 1922 Inocybe margaritispora f. minor Bon 1995 Inocybe margaritispora var. minor Bon 1999 Inocybe phaeosticta Furrer-Ziogas 1952 Nazwę polską podał Andrzej Nespiak w 1990 r.
Morfologia Kapelusz Średnica 3–6 cm, początkowo stożkowaty lub półkulisty, potem płasko rozpostarty z szerokim i wyraźnym garbem. Brzeg początkowo nieco podwinięty, potem wyprostowujący się i odginający w górę. Powierzchnia wełnisto-włókienkowata, przy brzegu włókienkowata i już u młodych owocników przechodząca w gęsto kosmkową. Kolor od żółtawego do jasnobeżowego, z powodu licznych brązowych włókienek wydaje się pstrokaty. Blaszki Częściowo przyrośnięte, z blaszeczkami. Początkowo beżowe lub lekko szarawe, potem ciemniejsze, o barwie od szarożółtawej do jasnobrązowej. Ostrza orzęsione. Trzon Wysokość 3–8 cm, grubość 0,5–1 cm, walcowaty, czasami nieco wygięty, z obrzeżoną bulwką u podstawy. Powierzchnia u młodych owocników biaława, potem o barwie od żółtawej do delikatnie beżowej. Jest oszroniona prawie do podstawy. Miąższ W kapeluszu i w bulwce białawy, w trzonie o barwie od białawej do kremowej i włóknisty. Zapach nieco kwaskowaty. Cechy mikroskopowe Zarodniki o wyraźnych guzkach i wymiarach 8–11 × 6–8 µm. Podstawki 30–35 × 9–11 µm. Cheilocystydy, pleurocystydy 50–80 × 15–20(30) µm i ścianie grubości do 2 µm. Kaulocystydy podobne, ale mniejsze.
Występowanie i siedlisko Znane jest występowanie strzępiaka perełkowego w niektórych krajach Europy. W piśmiennictwie naukowym na terenie Polski do 2003 r. podano jedno tylko stanowisko (Pogórze Wiśnickie, 2000 r.). Więcej stanowisk i bardziej aktualnych podaje internetowy atlas grzybów. Zaliczony w nim jest do gatunków chronionych i zagrożonych.
Grzyb mykoryzowy. Rośnie na ziemi w lasach liściastych.
Przypisy Andrzej Nespiak, Grzyby. Tom XIX. Strzępiak (Inocybe), Warszawa – Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Marie Curie Skłodowskiej, 1990, .
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Strzępiakowate