prawo|mały|Widok na 100-metrowy krater księżycowy w południe, który może zapewniać dostęp jaskiń lawowych Księżycowe jaskinie lawowe to tunele na Księżycu, które, jak się uważa, powstały podczas przepływów lawy bazaltowej. Gdy powierzchnia jaskini stygnie, lawa tworzy utwardzoną pokrywkę, w której następuje ciągły przepływ lawy w podłużnych kanałach pod powierzchnią. Gdy strumień lawy słabnie, tunel może się osuszyć, tworząc pustą przestrzeń. Kanały powstają na powierzchniach o nachyleniu w zakresie od 0,4° do 6,5°. Księżycowe jaskinie lawowe mogą osiągać szerokość nawet 500 m zanim staną się niestabilne i zapadną się pod wpływem grawitacji. Jednak stabilne jaskinie mogą nadal ulec zniszczeniu przez zdarzenia sejsmiczne lub meteory. Istnienie kanału lawowego jest czasem ujawniane przez obecność „świetlika”, miejsca, w którym zapadł się dach jaskini, pozostawiając okrągły otwór, który może być obserwowany przez orbitery księżycowehttps://www.hou.usra.edu/meetings/leag2014/pdf/3065.pdf.
Dowody obserwacyjne prawo|mały| Falisty łańcuch zapadniętych jam przechodzący w ciągły, nie zapadnięty segment księżycowej jaskini lawowej. Łańcuch ma około 50 km długości. Obszar z lawą i wąwozami to region Marius Hills. W 2008 r. japoński statek kosmiczny Kaguya odkrył na tym obszarze otwór w lawiehttps://www.nationalgeographic.com/news/2009/10/091026-moon-skylight-lunar-base/. Świetlik został sfotografowany bardziej szczegółowo w 2011 r. Przez Lunar Reconnaissance Orbiter, pokazując zarówno 65-metrowy szyb, jak i podłogę jaskini około 36 metrów poniżej. Hadley Rille mógł być częściowo zadaszonym kanałem lawowym, którego niektóre części się zawaliły. Również w Mare Serenitatis mogą znajdować się jaskinie lawowe.
Lunar Reconnaissance Orbiter zobrazował ponad 200 dołków, które wyglądają na świetliki w pustych przestrzeniach lub jaskiniach, o średnicy od około 5 m (16 stóp) do ponad 900 m (3000 stóp), chociaż niektóre z nich mogą być śladami po przepływie lawy, a nie świetlikami wulkanicznymi.
Orbiter Chandrayaan-1 zobrazował księżycową rillę, utworzoną przez archaiczny księżycowy przepływ lawy z niezawalonym segmentem wskazującym na prawdopodobną obecność jaskini lawowej w pobliżu równika księżycowego, mierzącą około 2 km długości i 360 m szerokości.
Obserwacje grawitometryczne statku kosmicznego GRAIL sugerują obecność księżycowych kanałów lawowych o szerokości ponad 1 km. Zakładając stosunek szerokości do wysokości 3 : 1, taka konstrukcja może pozostać stabilna przy suficie, którego grubość wynosi 2 m. Jaskinie lawowe przynajmniej 500 m pod powierzchnią mogą teoretycznie pozostawać stabilne przy szerokości do 5 km.
Proponowana eksploracja Kilka grup zaproponowało misje robotów w celu zbadania księżycowych i marsjańskich kanałów lawowych.
Misja „Moon Diver” prowadzona przez Laurę Kerber proponuje wysłanie dwukołowego łazika AXEL extreme-terrain rover, opracowanego przez NASA-JPL, do dołu księżycowego w celu zbadania historii księżycowego morza i erupcji bazaltu powodziowego.
Tereny dla siedlisk ludzkich Kanały lawy księżycowej potencjalnie mogą służyć jako osłony dla siedlisk ludzkich. Tunele o średnicy większej niż 300 m mogą istnieć leżąc poniżej warstwy bazaltu o grubości przynajmniej 40 m z stabilną temperaturą −20 °C. Te naturalne tunele zapewniają ochronę przed promieniowaniem kosmicznym, promieniowaniem słonecznym, meteorytami, mikrometeorytami i odłamkami powstającymi przy ich uderzeniach. Są one chronione przed zmianami temperatury na powierzchni Księżyca, co zapewniłoby mieszkańcom stabilne środowisko. Jaskinie lawowe na Księżycu zwykle znajdują się wzdłuż granic między morzami a regionami górskimi. Tym samym zapewniłyby łatwy dostęp do wyżej wzniesionych regionów w celu komunikacji, bazaltowych równin dla miejsc lądowania i zbiorów regolitu oraz podziemnych zasobów mineralnych.
Przypisy
Kategoria:Ukształtowanie powierzchni Księżyca