Józef Śron ps. „Julian” (ur. 1 lipca 1894 w Poznaniu, zm. 26 maja 1952 w Wolsztynie) – chorąży piechoty rezerwy Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy i społeczny, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Andrzeja i Anny z domu Nowak, urodzony 1 lipca 1894 w Poznaniu. Tam też w latach 1901–1908 uczęszczał do szkoły powszechnej. W 1905 brał czynny udział w strajku szkolnym o język i naukę polską. Przez trzy lata był członkiem Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Poznaniu.
W czasie I wojny światowej od 1 października 1914 do 9 lipca 1918 pełnił służbę w armii Cesarstwa Niemieckiego. Walczył na froncie francuskim oraz rosyjskim i był trzykrotnie ranny. Od 9 lipca 1918 przebywał w niewoli francuskiej w stopniu kaprala, gdzie w obozach werbował żołnierzy Polaków do armii polskiej. W 1918 wstąpił w szeregi Armii Polskiej we Francji, którą dowodził generał Józef Haller i w maju 1919 przybył z nią do odrodzonej Polski. Brał brał czynny udział we wszystkich walkach na froncie ukraińsko- bolszewickim w okolicach Lwowa. Służył w 53 pułku piechoty. Dowodząc oddziałem, 26 kwietnia 1920 został ciężko ranny pod Barem, w czasie przeciwnatarcia na pozycje bolszewickie. W sierpniu 1920 w stopniu sierżanta sztabowego podczas wykonywania odwrotu wojsk polskich znad Seretu – mimo, że nie był jeszcze wyleczony – obronił tabory III baonu, które atakowała bolszewicka kawaleria w sile 500−600 szabel i z taborami nie dopuścił nieprzyjaciela do przedarcia się mostem na zachodnią stronę Strypy. Za czyn ten został wyróżniony nadaniem Krzyża Srebrnego Orderu Virtuti Militari. W końcu września 1920 zachorował na tyfus plamisty. Awansował na stopień chorążego.
Po zwolnieniu z wojska i wyzdrowieniu, od 28 stycznia 1921 służył w Straży Granicznej, w stopniu starszego przodownika.
W czasie II wojny światowej w 1939 bronił odcinka wolsztyńskiego. Dostał się do niewoli niemieckiej, z której w 1941 zbiegł. Członek ZWZ-AK na terenie Inspektoratu Skierniewice w komórce wywiadu, mając pseudonim „Julian”.
W okresie dwudziestolecia międzywojennego udzielał się społecznie, m.in. był prezesem Związku Weteranów Powstań Narodowych RP 1914–1919.
Zmarł w Wolsztynie, gdzie został pochowany na miejscowym cmentarzu.
Żonaty ze Stanisławą Bączkowską. Gdy zmarła, powtórnie ożenił się w 1948 z Zofią Lisowską. Miał dwoje dzieci: Martynę (ur. 20 stycznia 1923) oraz Kazimierza (ur. 18 listopada 1927).
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 888 Krzyż Walecznych Brązowy Krzyż Zasługi Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” Kategoria:Członkowie Związku Walki Zbrojnej Kategoria:Funkcjonariusze Straży Granicznej II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie urodzeni w Poznaniu Kategoria:Ludzie związani z Wolsztynem Kategoria:Odznaczeni Brązowym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Podoficerowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy – żołnierze Armii Cesarstwa Niemieckiego w I wojnie światowej Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Żołnierze Armii Polskiej we Francji 1917–1919 Kategoria:Żołnierze Armii Krajowej Kategoria:Żołnierze 53 Pułku Piechoty Strzelców Kresowych Kategoria:Urodzeni w 1894 Kategoria:Zmarli w 1952 Kategoria:Pochowani w Wolsztynie