Mieczysław Szymanowicz (ur. 28 listopada 1893 w Kończyskach, zm. 1 sierpnia 1920 we Lwowie) – żołnierz armii austriackiej, oficer Błękitnej Armii i Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Jana i Anastazji z Dutkiewiczów. Absolwent gimnazjum i kursów rolniczych w Tarnowie. W 1914 wcielony do armii austriackiej, gdzie otrzymał przydział do 57 pułku piechoty. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 lutego 1917 w korpusie oficerów rezerwy piechoty. W czasie walk na frontach I wojny światowej trafił do włoskiej niewoli.
Jesienią 1918 wstąpił ochotniczo do Armii Polskiej we Francji gen. Józefa Hallera. W stopniu podporucznika, na czele 2 kompanii 144 pułku piechoty Strzelców Kresowych, powróci do Polski i walczył na frontach wojny polsko-bolszewickiej. 10 czerwca 1920, dowodząc kompanią, wyparł nieprzyjaciela z zajmowanych porcji. Za bohaterstwo w walce odznaczony został pośmiertnie Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.
Zmarł na skutek ran odniesionych w bitwie pod Brodami.
Był kawalerem.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 3817 – pośmiertnie, 1922
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Polacy – oficerowie armii austro-węgierskiej Kategoria:Polacy – żołnierze Cesarskiej i Królewskiej Armii w I wojnie światowej Kategoria:Podporucznicy piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Polegli w wojnie polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Żołnierze Armii Polskiej we Francji 1917–1919 Kategoria:Urodzeni w 1893 Kategoria:Zmarli w 1920 Kategoria:Oficerowie 71 Pułku Piechoty (II RP)