thumb|250px|Nieukończony główny budynek elektrowni Żarnowiec Energetyka jądrowa w Polsce – dział energetyki oparty na energii jądrowej w Polsce.
W Polsce nie działa elektrownia jądrowa, jednak wielokrotnie planowano jej uruchomienie, począwszy od 1971 roku. W lokalizacji Lubiatowo-Kopalino w gminie Choczewo realizowany jest projekt pierwszej polskiej elektrowni jądrowej, obejmujący trzy bloki z reaktorami AP1000 o łącznej mocy elektrycznej do 3750 MWe; w sierpniu 2026 inwestycja znajdowała się na etapie prac przygotowawczych. Jedynym działającym reaktorem jądrowym jest badawczy reaktor Maria w Otwocku, zarządzany przez Narodowe Centrum Badań Jądrowych; 31 lipca 2025 Prezes Państwowej Agencji Atomistyki wydał bezterminowe zezwolenie na jego eksploatację.
Historia 1955–1970 mały|Reaktor EWA – pierwszy reaktor jądrowy uruchomiony w Polsce Przygotowania do użytkowania energii jądrowej w Polsce sięgają połowy lat 50. XX wieku, kiedy to w 1955 roku utworzono Instytut Badań Jądrowych (IBJ) w Świerku koło Otwocka.
14 czerwca 1958 r. uruchomiono w IBJ pierwszy w Polsce doświadczalny reaktor jądrowy EWA. Pracował on do 24 lutego 1995 roku.
1970–2000 mały|Pozostałości niedokończonej Elektrowni Jądrowej „Żarnowiec” w 2025 12 sierpnia 1971 roku Prezydium Rządu podjęło decyzję o zamiarze budowy elektrowni jądrowej i wykonania prac przygotowawczych. Komisja Planowania przy Radzie Ministrów decyzją z 19 grudnia 1972 roku ustaliła, że elektrownia zostanie zlokalizowana w Żarnowcu. 28 lutego 1974 podpisano między rządami PRL i ZSRR umowę o współpracy przy budowie elektrowni jądrowej.
18 stycznia 1982 roku Rada Ministrów podjęła uchwałę w sprawie budowy Elektrowni Jądrowej „Żarnowiec” obejmującej dwa bloki energetyczne typu WWER-440. Uruchomienie pierwszego bloku energetycznego o mocy 465 MWe miało nastąpić w 1989 roku, drugiego zaś – w 1990. Budowę rozpoczęto 31 marca 1982 roku. Pod budowę zlikwidowano pobliską wieś Kartoszyno.
10 kwietnia 1986 Sejm PRL uchwalił ustawę Prawo atomowe – pierwszy taki dokument w Polsce.
15 czerwca 1987 roku Prezydium Komisji Planowania przy Radzie Ministrów zaakceptowało lokalizację drugiej elektrowni jądrowej w miejscowości Klempicz w Wielkopolsce. 22 kwietnia 1989 roku ówczesny minister przemysłu Tadeusz Syryjczyk, na skutek protestów społecznych, wstrzymał roboty przygotowawcze do budowy Elektrowni Jądrowej „Warta”.
W 1988 roku na terenie województwa gdańskiego ruszyła fala protestów i happeningów, inspirowana głównie przez Franciszkański Ruch Ekologiczny, przeciwko budowie elektrowni jądrowej w Żarnowcu. 2 grudnia 1989 rząd Tadeusza Mazowieckiego wstrzymał na rok budowę elektrowni. 4 września 1990 minister przemysłu Tadeusz Syryjczyk zarekomendował likwidację EJ „Żarnowiec” podczas posiedzenia Rady Ministrów. 17 grudnia 1990 Rada Ministrów podjęła uchwałę o likwidacji EJ „Żarnowiec”. Prace były już w zaawansowanym stadium, kiedy je przerwano. Decyzję o przerwaniu inwestycji poprzedzały m.in. protesty przeciwników energetyki jądrowej. Zakończono tylko inwestycję towarzyszącą – elektrownię szczytowo-pompową.
11 stycznia 1996 roku Sejm przyjął założenia polityki energetycznej Polski do 2010 roku, w których nie przewidziano budowy elektrowni jądrowych. Założono jednak badanie zasadności ekonomicznej i stopnia akceptacji społecznej takich inwestycji. Po likwidacji elektrowni w Żarnowcu i dalszych planów budowy elektrowni jądrowych w Polsce polscy specjaliści wyjechali za granicę, a uczelnie pozamykały kierunki związane z budową i eksploatacją reaktorów atomowych.
W listopadzie 1999 roku Ministerstwo Gospodarki przedstawiło założenia polityki energetycznej Polski do 2020 roku, a w lutym 2000 Rada Ministrów podjęła stosowną uchwałę. W tym roku uchwalono ustawę z dnia 29 listopada 2000 r. Prawo atomowe, zmieniającą dotychczasowe przepisy z 1986 roku.
2000–2012 thumb|Mieszkańcy Gąsek sprzeciwiają się planom budowy elektrowni (lipiec 2012 r.) 4 stycznia 2005 rząd Marka Belki przyjął dokument „Polityka energetyczna Polski do 2025 roku”, w którym napisano: Ze względu na konieczność dywersyfikacji nośników energii pierwotnej oraz potrzebę ograniczenia emisji gazów cieplarnianych do atmosfery, uzasadnione staje się wprowadzenie do krajowego systemu energetyki jądrowej. Ponieważ prognozy wskazują na potrzebę pozyskiwania energii elektrycznej z elektrowni jądrowej w drugim dziesięcioleciu rozpatrywanego okresu, to biorąc pod uwagę długość cyklu inwestycyjnego konieczne jest niezwłoczne rozpoczęcie społecznej debaty na ten temat.
Elektrownia jądrowa ma być jedną z wielu elektrowni zapewniających bezpieczeństwo energetyczne kraju. Według opinii Państwowej Agencji Atomistyki nie zagraża ona środowisku bardziej niż konwencjonalne elektrownie. Przeciwko budowie elektrowni jądrowej w Polsce byli wówczas m.in. Greenpeace i partia Zieloni.
9 listopada 2008 w Gdańsku premier Donald Tusk zapowiedział budowę co najmniej dwóch elektrowni jądrowych w północno-wschodniej Polsce. Prawdopodobne lokacje to Żarnowiec na Pomorzu oraz niesprecyzowana lokalizacja w województwie podlaskim. W marcu 2009 roku Departament Dywersyfikacji Dostaw Nośników Energii w Ministerstwie Gospodarki przemianowany został na Departament Energii Jądrowej. W tym samym roku została utworzona przy PGE spółka celowa EJ1, której zadaniem jest stworzenie pierwszej polskiej elektrowni jądrowej. 8 stycznia 2010 roku Ministerstwo Gospodarki podało listę 28 miejscowości, które są brane pod uwagę pod kątem lokalizacji pierwszej elektrowni jądrowej w Polsce. 25 listopada Polska Grupa Energetyczna wskazała trzy potencjalne lokalizacje elektrowni jądrowej: Żarnowiec, Choczewo i Gąski. Do końca 2011 miał zostać ogłoszony przetarg na dostawę reaktorów, jednak termin ten został przesunięty. Chęć uczestnictwa w projekcie budowy elektrowni jądrowej w Polsce ogłosiły między innymi firmy Areva, Westinghouse i General Electric. W lutym 2012 ponad 94% mieszkańców gminy Mielno, biorących udział w referendum, wypowiedziało się przeciwko lokalizacji elektrowni jądrowej w letniskowej wsi Gąski.
2013–2019 mały|Przedstawiciele amerykańskiej Nuclear Regulatory Commission i polskiej Państwowej Agencji Atomistyki podczas odnowienia porozumienia o współpracy w zakresie bezpieczeństwa jądrowego w 2016 28 stycznia 2014 roku Rada Ministrów przyjęła pierwszy „Program polskiej energetyki jądrowej” (PPEJ), określający zadania niezbędne do wdrożenia energetyki jądrowej w Polsce, w tym przygotowanie inwestora, wybór lokalizacji i technologii, rozwój dozoru jądrowego, kadr oraz zaplecza naukowo-technicznego. Program przewidywał uruchomienie pierwszego bloku pierwszej elektrowni jądrowej do końca 2024 roku.
W 2018 roku Najwyższa Izba Kontroli oceniła, że opóźnienia w realizacji PPEJ spowodowały, iż uruchomienie pierwszego bloku do końca 2024 roku stało się nierealne. NIK wskazała również na wysokie prawdopodobieństwo uruchomienia pierwszej elektrowni dopiero po 2030 roku.
Od 2020 2 października 2020 roku Rada Ministrów przyjęła aktualizację Programu polskiej energetyki jądrowej. Program zakładał budowę sześciu bloków jądrowych o mocy jednostkowej od 1 do 1,6 GW i łącznej mocy 6–9 GW. W ówczesnym harmonogramie rozpoczęcie budowy pierwszego bloku przewidziano na 2026 rok, jego uruchomienie na 2033 rok, a uruchamianie kolejnych bloków w odstępach 2–3 lat do 2043 roku. Terminy te nie zostały dotrzymane i w kolejnych latach harmonogram został ponownie przeanalizowany.
W marcu 2021 premierzy Węgier, Francji, Czech, Słowenii, Rumunii, Słowacji i Polski opublikowali wspólny list otwarty do Komisji Europejskiej, apelując o uwzględnienie roli energetyki jądrowej w polityce klimatycznej i energetycznej Unii Europejskiej oraz w ramach zrównoważonego finansowania. W kwietniu 2021 interdyscyplinarny zespół doradczy do spraw kryzysu klimatycznego przy prezesie PAN opublikował raport na temat ograniczania emisji gazów cieplarnianych, w którym stwierdzono, że transformacja energetyczna w Polsce powinna uwzględniać zarówno odnawialne źródła energii, jak i energetykę jądrową.
W 2021 roku Skarb Państwa odkupił 100% udziałów w spółce PGE EJ1, która następnie została przemianowana na Polskie Elektrownie Jądrowe (PEJ). W latach 2021–2022 jako potencjalnych partnerów technologicznych dla wielkoskalowego programu rozważano przede wszystkim podmioty ze Stanów Zjednoczonych, Francji i Korei Południowej. 2 listopada 2022 roku Rada Ministrów wskazała dla pierwszej elektrowni amerykańską technologię reaktorów AP1000 firmy Westinghouse oraz moc do 3750 MWe na obszarze gmin Choczewo lub Gniewino i Krokowa.
W 2023 roku zakończono zasadniczy etap wyboru lokalizacji pierwszej elektrowni. 12 lipca Minister Klimatu i Środowiska wydał decyzję zasadniczą, 18 września Wojewoda Pomorski decyzję o wskazaniu lokalizacji, 19 września Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, a 26 października Wojewoda Pomorski decyzję o ustaleniu lokalizacji w wariancie Lubiatowo-Kopalino w gminie Choczewo. We wrześniu 2023 PEJ podpisały z konsorcjum Westinghouse–Bechtel umowę Engineering Services Contract na prace projektowe.
W 2025 i 2026 roku przygotowano kolejną aktualizację PPEJ. Na 9 sierpnia 2026 nadal obowiązywała wersja programu przyjęta 2 października 2020 roku, a nowa aktualizacja pozostawała projektem rządowym; w wykazie prac Rady Ministrów jej przyjęcie planowano na III kwartał 2026 roku. Projekt z czerwca 2026 utrzymuje cel 6–9 GW mocy w dużych reaktorach wodnych, lecz aktualizuje harmonogram pierwszej elektrowni i przewiduje przygotowanie drugiej elektrowni jądrowej.
Pierwsza elektrownia jądrowa – Lubiatowo-Kopalino
mały|Budowa infrastruktury drogowej i kolejowej dla Elektrowni Jądrowej Lubiatowo-Kopalino między Kopalinem a Biebrowem, lipiec 2026 mały|Schemat obiegu chłodziwa reaktora AP1000 – typu wybranego dla Elektrowni Jądrowej Lubiatowo-Kopalino Pierwsza elektrownia jądrowa jest realizowana w lokalizacji Lubiatowo-Kopalino w gminie Choczewo, w powiecie wejherowskim w województwie pomorskim. Inwestorem jest należąca w 100% do Skarbu Państwa spółka Polskie Elektrownie Jądrowe. Projekt obejmuje trzy ciśnieniowe reaktory wodne AP1000 generacji III+ firmy Westinghouse, każdy o mocy brutto około 1250 MWe, co daje łączną moc do 3750 MWe. Za realizację części inżynieryjnej i budowlanej odpowiada konsorcjum Westinghouse–Bechtel.
Decyzja środowiskowa dla przedsięwzięcia została wydana 19 września 2023 roku przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, a decyzja o ustaleniu lokalizacji – 26 października 2023 roku przez Wojewodę Pomorskiego. 29 sierpnia 2025 Wojewoda Pomorski zezwolił na pierwszy etap prac przygotowawczych, obejmujący m.in. prace geodezyjne, organizację terenu, przygotowanie tymczasowego zaplecza, usuwanie roślinności, ogrodzenie i wstępną niwelację terenu.
31 marca 2026 PEJ złożyły do Prezesa Państwowej Agencji Atomistyki wniosek o wydanie zezwolenia na budowę obiektu jądrowego. Wniosek dotyczy elektrowni o mocy 3750 MWe, a przekazana dokumentacja liczy ponad 40 tys. stron. Jest to odrębne postępowanie od postępowania o pozwolenie na budowę wydawane przez wojewodę; zezwolenie Prezesa PAA w zakresie bezpieczeństwa jądrowego jest jednym z warunków poprzedzających rozpoczęcie zasadniczej budowy obiektu jądrowego.
30 czerwca 2026 Wojewoda Pomorski wydał pozwolenie na drugi etap prac przygotowawczych. Obejmuje on m.in. zasadniczą niwelację terenu, tymczasowe zaplecze techniczne i socjalno-biurowe, warsztaty, magazyny, drogi i parkingi, budynek do montażu modułów AP1000 oraz przyłącza i instalacje dla placu budowy. 5 sierpnia 2026 PEJ przekazały Bechtelowi zarządzanie terenem przyszłej budowy, a wykonawcą robót ziemnych został Budimex. Prace obejmują m.in. niwelację, przebudowę odwodnienia, budowę około 16 km dróg tymczasowych i przygotowanie zaplecza; etap ten zaplanowano od III kwartału 2026 do I kwartału 2029.
Harmonogram mały|Teren budowy Elektrowni Jądrowej Lubiatowo-Kopalino w czerwcu 2025