Kazimierz Tarczyński (ur. 14 lutego 1898 w Gąbinie, zm. 7 marca 1945 w Warszawie) – podoficer Wojska Polskiego w II Rzeczypospolitej, żołnierz września i powstaniec warszawski, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się w rodzinie Romualda i Franciszki z Pejczów. Absolwent gimnazjum w Warszawie.
W 1918 wstąpił do odrodzonego Wojska Polskiego i otrzymał przydział do 11 pułku ułanów. W wojnie polsko-bolszewickiej walczył na Litwie, Białorusi i Ukrainie. 21 września 1920 jako celowniczy ckm na taczance zmusił celnym ogniem do milczenia trzy taczanki bolszewickie, umożliwiając zagarnięcie tylnej straży przeciwnika. Za bohaterstwo w walce odznaczony został Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.
Po zakończeniu działań wojennych zdemobilizowany w stopniu plutonowego. Pracował w różnych firmach jako magazynier, ekspedient i pomocnik ślusarski.
W 1939 powtórnie zmobilizowany. W kampanii wrześniowej został ciężko ranny. Ponownie ranny w czasie powstania warszawskiego. W końcu lutego 1945 wrócił do Warszawy i tam zmarł. Został pochowany na cmentarzu Bródnowskim.
Był żonaty z Władysławą z Jastrzębskich, z którą miał córkę Teresę Jadwigę (ur. 1930) i syna Romualda.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 3705 – 3 lutego 1922
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Podoficerowie II Rzeczypospolitej Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Powstańcy warszawscy Kategoria:Pochowani na cmentarzu Bródnowskim w Warszawie Kategoria:Urodzeni w 1898 Kategoria:Zmarli w 1945 Kategoria:Żołnierze 11 Pułku Ułanów Legionowych