Strzępiak wierzbowy (Inocybe salicis Kühner) – gatunek grzybów należący do rodziny strzępiakowatych (Inocybaceae).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Inocybe, Inocybaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy opisał go Robert Kühner w 1955 r. Według Index Fungorum jest to takson niepewny. Nazwę polską podał Andrzej Nespiak w 1990 roku.
Morfologia Kapelusz Średnica 1–3 cm, początkowo stożkowaty, potem rozpostarty z garbkiem w kształcie brodawki. Brzeg początkowo podgięty, potem rozprostowujący się. Powierzchnia delikatnie włóknista, przy brzegu porysowana, o barwie płowej, jasnobrązowej lub ochrowobrązowej. Na garbku zanikające resztki osłony. Blaszki Z blaszeczkami, początkowo szaroochrowe, potem płowoszare. Ostrza silnie orzęsione. Trzon Wysokość 1,5–5 cm, grubość 0,2–0,4 cm, walcowaty, nieco wygięty, z wyraźną, grubą i obrzeżoną bulwką. Powierzchnia początkowo biaława, z czasem ciemniejąca i osiągająca taką samą barwę, jak kapelusz. Tylko bulwka pozostaje biała. Trzon oprószony na całej długości. Miąższ W kapeluszu białawy, w trzonie o barwie jasnego drewna i włóknisty. Brak wyraźnego zapachu. Cechy mikroskopowe Zarodniki 10–13 × 8–10 µm. Cheilocystydy i pleurocystydy 50–75 × 20–30 µm i ścianie grubości 3–5 µm. Kaulocystydy podobne, ale nieco mniejsze, z kryształkami lub bez.
Występowanie i siedlisko W piśmiennictwie naukowym na terenie Polski do 2003 r. podano cztery stanowiska.
Grzyb mykoryzowy. Występuje na ziemi w lasach.
Przypisy Andrzej Nespiak, Grzyby. Tom XIX. Strzępiak (Inocybe), Warszawa – Kraków: Wydawnictwo Uniwersytetu Marie Curie Skłodowskiej, 1990, .
Kategoria:Strzępiakowate Kategoria:Mykobiota Polski