thumb|Grób Stanisława Rowińskiego na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie Stanisław Jan Rowiński (ur. 7 marca 1872 w Stanisławowie, zm. 14 grudnia 1952 w KocborowieInternetowy Polski Słownik Biograficzny, Stanisław Jan Rowiński) – polski adwokat, działacz społeczny, chóralny i sokoli.
Życiorys Początkowo wychowywał się w Oświęcimu u Franciszka Knihinnickiego. Ukończył Gimnazjum św. Jacka w Krakowie. W latach 1889–1894 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Był w tym czasie czynnym śpiewakiem założonego Krakowskiego Chóru Akademickiego, z którym był związany również w latach późniejszych (w 1935 zorganizował pierwszy jubileusz tego chóru). Po studiach praktykował w Krakowie jako adwokat i cieszył się w tym zawodzie dużym uznaniem. W 1914 został na krótko zmobilizowany do armii austriackiej, gdzie służył w artylerii. Był ostatnim przed wybuchem II wojny światowej dziekanem Rady Adwokackiej w Krakowie, jak również wiceprezesem Związku Adwokatów Polskich. W 1938 (jako jedyny Polak w historii) był prezesem Międzynarodowego Związku AdwokatówNekrologi, Stanisław Rowiński : Nekrologi. Oprócz tego sprawował mandat radnego miasta Krakowa oraz był prezesem krakowskiego „Sokoła” w latach 1919–1931. Piastował też stanowisko wiceprezesa Bractwa Kurkowego.
W czasie wojny został mianowany przez władze okupacyjne komisarycznym zarządcą adwokatury krakowskiej. W tym czasie (od 1941) współpracował z tajną Śląsko-Krakowską Radą Adwokacką. W 1945, po odwołaniu ze stanowiska przez władze komunistycznetablica informacyjna na wystawie Adwokaci polscy Ojczyźnie, dworzec Bydgoszcz Główna, 2018., wyjechał z Krakowa i zamieszkał w pomorskim Kocborowie. W tamtejszym szpitalu psychiatrycznym pracował jego syn Władysław (lekarz). W Kocborowie zmarł i został pochowany, jednak ekshumowano go i 12 kwietnia 2017 pochowano na krakowskim cmentarzu Rakowickim (kwatera LXXIV-34-16)Bogdan Gancarz, Powrót po 65 latach, [w:] Gość krakowski..
Publikacje Był autorem artykułów i rozpraw na temat sokolstwa, a także współzałożycielem czasopisma „Przegląd Gimnastyczny”. Niektóre z jego rozpraw, to m.in.: Zabawy i sport w zimie (1897), Nowy plan nauki gimnastyki dla szkół średnich (1897), Stanowisko naszych towarzystw sokolich wobec sportów (1899), Ideały i cele sokolstwa polskiego (1907).
Rodzina Jego żoną była Helena z Kamieńskich, z którą miał dwóch synów: Władysława (ur. 1906) i Tadeusza (ur. 1905). Władysław był lekarzem psychiatrą, który zamieszkał we Wrocławiu, a Tadeusz lekarzem stomatologiem, który po pobycie w Kocborowie wyjechał z Polski i osiadł w Los Angeles.
Ordery i odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi (10 listopada 1925)M.P. z 1925 r. nr 264, poz. 1095 „za zasługi położone na polu pracy obywatelskiej”.
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego Kategoria:Członkowie Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” Kategoria:Ludzie urodzeni w Stanisławowie Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Rakowickim Kategoria:Polscy adwokaci Kategoria:Polscy działacze społeczni Kategoria:Radni Krakowa (II Rzeczpospolita) Kategoria:Urodzeni w 1872 Kategoria:Zmarli w 1952