Jules Gilliéron (ur. 21 grudnia 1854 w La Neuveville, zm. 26 kwietnia 1926 w Cergnaux-sur-Gléresse) – szwajcarski językoznawca i dialektolog.
Od 1883 roku nauczał dialektologii na paryskiej uczelni École pratique des hautes études. Był współzałożycielem czasopisma „Revue des patois gallo-romans”, powstałego w 1887 i wydawanego do 1893 roku. Jego istotną pracą jest Atlas linguistique de la France, wydany w latach 1902–1910. Jest uważany za jednego z założycieli geografii językowej.
Wybrana twórczość La faillite de l’étymologie phonétique: résumé de conférences faites à l’École pratique des hautes études (1919), Neuveville: Beerstecher. Atlas linguistique de la France (1902–1910) (współautorstwo: Edmond Edmont), Paris: E. Champion. Pathologie et thérapeutique verbales (1921), Paris: E. Champion. Les étymologies des étymologistes et celles du peuple (1922), Paris: E. Champion. Ménagiana du XXe siècle (1922), Paris: E. Champion. Thaumaturgie linguistique (1923), Paris: E. Champion.
Przypisy
Kategoria:Szwajcarscy językoznawcy Kategoria:Dialektolodzy Kategoria:Urodzeni w 1854 Kategoria:Zmarli w 1926