Zatoka Victoriniego – zatoka Jeziora Solińskiego położona we wschodniej części akwenu (na brzegu wschodnim odnogi), na południe od Zatoki Brosa i naprzeciw Półwyspu Horodek, na terenie gminy Ustrzyki Dolne, w Górach Sanocko-TurczańskichWojciech Kuczkowski, Dolina Sanu, w: Żagle, nr 2/1994, s. 22, ISSN 0137-4656.
Równoleżnikowo położona zatoka jest głęboko wcięta pomiędzy dwa zalesione masywy górskie, które przy wlocie zatoki są strome i stopniowo spłaszczają się ku jej końcowi. Zatoka ma długość około 500 metrów, a szerokość około 150 metrów. Znajduje się tutaj przystań z pomostem. Nad zatoką wznosi się gospodarstwo, które należało do bieszczadzkiego outsidera, Henryka Victoriniego mieszkającego tu przez 40 lat i zostało wzniesione z materiału budowlanego pochodzącego z resztek dawnego pałacu Aleksandry BrandysTygodnik Sanocki, Dominika Czerwińska, Nieprzetartym szlakiem do Zatoki Victoriniego. Domostwo to stanowi jedyną pozostałość po wsi Sokole. Przed II wojną światową we wsi tej istniało ponad 50 domów, a zamieszkiwało ją około czterysta osób, w większości grekokatolików.
Miejsce to stanowiło lubiany punkt pobytowy artystów Akademii Sztuk Pięknych z Krakowa. Znajdowała się tu plaża dla naturystów. Na jednej z plaż nad zatoką w 2000 znaleziono pozostałości nagrobków i kości ludzkie pochodzące najprawdopodobniej ze zlikwidowanego cmentarzaTwoje Bieszczady, "Kąpiel z czaszką" - czyli co kryje Zatoka Victoriniego.
Przypisy
Victoriniego Kategoria:Góry Sanocko-Turczańskie Kategoria:Plaże naturystów Kategoria:Ustrzyki Dolne (gmina) Kategoria:Zatoki jeziorne