Viivi Luik (ur. 6 listopada 1946 w prowincji Viljandimaa) – estońska poetka i powieściopisarka.
Życiorys Urodziła się 6 listopada 1946 w prowincji Viljandimaa, w rodzinie elektryka i pracownicy sowchozu. W latach 1965–1967 uczęszczała zaocznie do szkoły średniej w Tallinie i pracowała jako bibliotekarka. Zaczęła pisać w bardzo młodym wieku. W 1962 roku ukazał się w lokalnej gazecie jej pierwszy wiersz drukiem. Gdy rok później wygrała nagrodę literacką czasopisma dla dzieci, zaskoczeni redaktorzy najpierw zweryfikowali, czy autorem wiersza było dziecko. W 1965 roku ukazał się jej debiutancki tomik poetycki Pilvede püha, który spotkał się z pozytywnym przyjęciem krytyki. Do jednego z wierszy Olav Ehala skomponował później muzykę, a powstały utwór stał się popularną piosenką. Jej pierwsze, młodzieńcze wiersze dotyczyły przyrody, jednak wkrótce w jej twórczości pojawił się motyw niepewnego jutra i dylematów jednostki w społeczeństwie. Wydźwięk jej wierszy w tomiku Lauludemüüja (1968) został porównany przez Jaana Kaplinskiego do kanarka w kopalni.
Od 1967 roku w pełni poświęciła się pisaniu, a trzy lata później została członkinią Związku Pisarzy Estońskich. W latach 70. zaczęła w twórczości czerpać z symbolizmu, choć na powierzchni jej wiersze były nadal mocno zakorzenione w realizmie. W tym samym czasie, poza poezją, napisała także opowiadania dla dzieci (1974–1976). W 1982 roku ukazał się jeden z jej najważniejszych tomików poetyckich Rängast rõõmust, który przeszedł do historii literatury estońskiej. W dziele opisała tęsknotę za bliskością, opresyjny niepokój, ale i niegasnącą nadzieję. Trzy lata później opublikowała pierwszą powieść Seitsmes rahukevad (1985), w której opisała biedę powojennej rzeczywistości Estonii widzianą oczami dziecka.
Luik została wielokrotną laureatką nagród i wyróżnień. Wielokrotnie uhonorowana nagrodą literacką im. Juhana Smuula, otrzymała także m.in. Nagrodę Państwową Estońskiej SRR (1987). W 2010 roku za powieść Varjuteater została wyróżniona Estońską Nagrodą Państwową w dziedzinie kultury. W lutym 2000 została odznaczona Orderem Gwiazdy Białej III klasy, a w styczniu 2026 Orderem Herbu Państwowego III klasy.
Jej drugim mężem jest pisarz i dyplomata Jaak Jõerüüt.
Wybrana twórczość Poezja 1965: Pilvede püha 1966: Taevaste tuul: teine luulevihik 1968: Lauludemüüja 1971: Ole kus oled 1973: Pildi sisse minek 1975: Põliskevad 1977: Luulet 1962– 1974 (wybór wcześniejszych wierszy) 1978: Maapäälsed asjad 1979: Tubased lapsed (wiersze dla dzieci) 1982: Rängast rõõmust 1987: Kolmed tähed (wiersze dla dzieci) 1998: Maa taevas (wybór wierszy) 2005: Elujoon: Valitud luuletused 1962–1997 (wybór wierszy) 2006: Kogutud luuletused (wiersze zebrane)
Proza 1985: Seitsmes rahukevad (powieść) 1991: Ajaloo ilu (powieść) 1998: Inimese kapike (zbiór esejów) 2006: Kõne koolimaja haual (zbiór esejów) 2010: Varjuteater (powieść) 2010: Ma olen raamat (wywiad-rzeka prowadzony przez Hedi Rosmę)
Źródło.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Bibliotekarze Kategoria:Estońscy pisarze Kategoria:Estońscy poeci Kategoria:Ludzie związani z Tallinnem Kategoria:Odznaczeni Orderem Herbu Państwowego Kategoria:Odznaczeni Orderem Gwiazdy Białej Kategoria:Urodzeni w 1946