Katastrofa lotu Pakistan International Airlines 8303 – wypadek lotniczy, do którego doszło 22 maja 2020 roku w Karaczi, w Pakistanie. Airbus A320-214 należący do Pakistan International Airlines rozbił się podczas drugiej próby podejścia do lądowania na lotnisku w Karaczi. Samolot runął na budynki mieszkalne, w dzielnicy Model Colony.

Przebieg lotu Airbus A320-214 wystartował z Lahaur o godzinie 13:05. Lot odbywał się bez zakłóceń. Gdy samolot znajdował się 15 km od lotniska w Karaczi, kontrola ruchu lotniczego zwróciła uwagę pilotom, że znajdują się na wysokości 3 km, podczas gdy lądujące samoloty w tym miejscu zwykle znajdują się na wysokości 2 km. Tym samym załoga podchodziła do lądowania ze zbyt wysokiego pułapu i ze zbyt dużą prędkością. Piloci zignorowali sugestię kontrolera lotów o przerwaniu lądowania i odejściu na drugi krąg. Gdy samolot lądował, z nieznanych powodów nie wysunęło się podwozie samolotu. Piloci Airbusa zorientowali się, dopiero gdy samolot uderzył silnikami o pas startowy. Załoga natychmiast poderwała samolot w górę. Piloci odeszli na drugi krąg i poinformowali kontrolę lotów o problemach z podwoziem. Airbus wzniósł się na wysokość 548 metrów. Piloci wykonali nawrót i byli gotowi do drugiej próby podejścia do lądowania, jednak silniki samolotu straciły moc na skutek uszkodzenia po zetknięciu z pasem startowym. Po chwili samolot przechylił się i runął na budynki w gęsto zabudowanej dzielnicy Model Colony. Katastrofa miała miejsce kilometr przed początkiem pasa startowego. Ostatnie słowa pilota brzmiały: Mayday! Mayday! Mayday! Pakistan 8303!.

Ofiary katastrofy Na pokładzie Airbusa znajdowało się 99 osób – 91 pasażerów i 8 członków załogi. Katastrofę przeżyło dwóch pasażerów. Jednym z ocalałych jest Zafar Masud – prezes Bank of Punjab. Wśród ofiar śmiertelnych znalazła się pakistańska modelka Zara Abid. Kraj Pasażerowie Załoga Razem 90 8 98 1 – 1Razem 91 8 99 W wyniku katastrofy spośród osób znajdujących się w samolocie śmierć poniosło 97 osób – 89 pasażerów i 8 członków załogi, a przeżyły 2 osoby. Na ziemi poszkodowanych było osiem osób, przy czym jedna spośród nich (kilkunastoletnia dziewczynka) zmarła w wyniku poparzeń.

Przyczyny katastrofy Śledztwo prowadziła Pakistańska Dyrekcja Generalna Lotnictwa Cywilnego (PAIB). Oba rejestratory pokładowe („czarne skrzynki”) zostały szybko odnalezione na miejscu zdarzenia i przekazane do analizy do laboratorium francuskiego Biura Badań i Analiz ds. Bezpieczeństwa Lotnictwa Cywilnego (BEA) w Paryżu.

Raport końcowy wskazał, że katastrofa była wynikiem serii poważnych błędów proceduralnych, decyzyjnych i komunikacyjnych załogi, a także niedoskonałości w nadzorze regulacyjnym.

Załoga podczas rejsu nie przestrzegała procedur call-out ani zasad współpracy w kokpicie (CRM), prowadząc rozmowy niezwiązane z lotem – m.in. o pandemii COVID-19. Podczas podejścia do lądowania w Karaczi samolot znajdował się znacznie powyżej właściwego profilu zniżania. W punkcie nawigacyjnym MAKLI (ok. 28 km od lotniska) maszyna była na wysokości ok. 2980 m przy prędkości około 450 km/h (245 węzłów IAS). Kontroler wielokrotnie zwracał uwagę na nadmierną wysokość i proponował wykonanie zakrętu, aby umożliwić prawidłowe podejście, lecz piloci zignorowali zalecenia. W celu szybkiego zniżania piloci wybrali tryb OPEN DES, odłączyli autopilota i wysunęli hamulce aerodynamiczne. Przy wysokości ok. 2200 m i odległości 19 km od pasa podwozie zostało wypuszczone, lecz następnie ponownie schowane na wysokości ok. 530 m i dystansie poniżej 9 km od pasa 25L. Samolot znajdował się wówczas na ścieżce ILS, z prędkością około 450 km/h i konfiguracją klap 1. W kokpicie pojawiły się ostrzeżenia EGPWS, „overspeed” i „landing gear not down”. Mimo to załoga kontynuowała podejście i wylądowała bez wypuszczonego podwozia. Przyziemienie nastąpiło na gondolach silników, co spowodowało ich poważne uszkodzenie, w tym wycieki paliwa i płynów eksploatacyjnych. Załoga uruchomiła rewersy i hamulce, pozostawiając liczne ślady tarcia na pasie. Wieża w Karaczi wydała zgodę na lądowanie, nie zauważając braku podwozia. Informacja o nietypowym lądowaniu nie została przekazana załodze przez kontrolę podejścia. Załoga przerwała lądowanie i odeszła na drugi krąg. Cztery minuty po poderwaniu, piloci zgłosili utratę mocy obu silników i nadali sygnał Mayday. Silniki kolejno wyłączyły się wskutek utraty paliwa i smarowania, a następnie wysunęła się turbina awaryjna RAT. Maszyna nie zdołała osiągnąć lotniska i rozbiła się około 1340 m przed progiem pasa 25L, w dzielnicy Model Colony.

Ustalone przyczyny Główne przyczyny: Lądowanie z niewypuszczonym podwoziem, które spowodowało kontakt gondoli silników z nawierzchnią pasa i ich uszkodzenie, prowadząc do utraty oleju i awarii obu jednostek napędowych w trakcie odejścia. Nieprzestrzeganie procedur operacyjnych i ignorowanie poleceń kontroli ruchu lotniczego. Brak skutecznej komunikacji między kontrolą ruchu a załogą w kwestii lądowania „na brzuchu”.

Czynniki współprzyczyniające: Nieskuteczna implementacja programu monitorowania danych z lotów (Flight Data Analysis – FDA). Niedostateczny nadzór regulacyjny, który nie doprowadził do poprawy procedur. Brak precyzyjnych regulacji dotyczących wykonywania lotów przez pilotów w trakcie postu religijnego. Niewystarczający poziom stosowania zasad zarządzania zasobami załogi (Crew Resource Management – CRM) podczas lotu.

Katastrofa poważnie nadszarpnęła reputację linii Pakistan International Airlines i zwróciła uwagę opinii publicznej na kwestie bezpieczeństwa lotniczego w Pakistanie. Już wcześniej, ze względu na naruszenia przepisów bezpieczeństwa, przewoźnik został wpisany na „czarną listę” Unii Europejskiej, co wiązało się z zakazem wykonywania lotów do państw członkowskich Wspólnoty.

Przypisy

Linki zewnętrzne – opis katastrofy na Aviation Safety

Katastrofa lotu Pakistan International Airlines 8303 8303 Kategoria:Katastrofy lotnicze w 2020 Kategoria:Katastrofy lotnicze w Pakistanie Kategoria:Katastrofy lotnicze z udziałem samolotu Airbus A320 Katastrofa lotu Pakistan International Airlines 8303