Nellie McClung z d. Mooney, (ur. 20 października 1873 w Chatsworth, zm. 1 września 1951 w Victorii) – kanadyjska sufrażystka, pisarka i polityk.
Życie i działalność Najmłodsza z siedmiorga dzieci Johna Mooneya (ok. 1813-1893), irlandzkiego imigranta i farmera, oraz jego żony szkockiego pochodzenia, Letitii McCurdy. Wychowywała się w duchu metodyzmu ojca i surowego prezbiterianizmu matki. W 1880 r., gdy mimo ciężkiej pracy gospodarstwo nie przyniosło dochodów, rodzina przeniosła się do nowej prowincji Manitoba.
Nellie Mooney dorastała zdeterminowana, by podważać ograniczenia kobiet i ludzi z Zachodu, posuwając się nawet, u boku swojej siostry Hannah, do obrony skarg Metysów podczas buntu północno-zachodniego w 1885 r. Zapalona metodystka już w młodym wieku stała się krytykiem męskich przywilejów i nadużyć, zwłaszcza przemocy wobec kobiet i dzieci pod wpływem alkoholu. Nellie Mooney spóźniła się z rozpoczęciem szkoły, ale w 1890 roku zdobyła certyfikat nauczania drugiej klasy i rozpoczęła nauczanie, najpierw w wiejskiej szkole w Manitoba. W 1894 otrzymała certyfikat pierwszej klasy. Zaangażowała się w lokalne sprawy jako nauczycielka, aktywna metodystka i członek Woman's Christian Temperance Union, wiodącej organizacji kobiecej tamtych czasów. Zaczęła też spisywać swoje obserwacje w opowiadaniach. W 1896 pobrała się z Robertem Wesleyem McClung, farmaceutą, synem pastora metodystów i aktywnego członka Woman's Christian Temperance Union. Podobnie jak inne zamężne kobiety, porzuciła nauczanie.
Jako żona i matka czworga dzieci urodzonych w latach 1897–1911, Nellie McClung łączyła obowiązki domowe z pisaniem i poświęceniem reformom. W utrzymaniu domu pomagali jej zatrudnieni imigranci, których wkład z wdzięcznością opisywała w drugim tomie autobiografii „The Stream Runs Fast” (1945). Opierając się na własnym życiu twierdziła, że kobiety posiadają szczególne predyspozycje do wychowywania i opieki. Mężczyźni powinni być zachęcani do rozwijania takich cech, ale McClung brała pod uwagę w życiu prywatnym i publicznym, rzekomą uniwersalną matczyną wrażliwość, zapewniającą bardziej zrównoważony i lepszy świat.
Mieszkając w małym miasteczku do 1911 roku, Nellie McClung była aktywna we wpływowym chrześcijańskim ruchu, starając się podnieść materialne i duchowe życie narodu, prowadząc krucjatę wyborczą oraz kwestionując męski autorytet we wszystkim, od gospodarstwa domowego po pracę zawodową. W gronie jej przyjaciół byli James Shaver Woodsworth z Winnipeg's All People’s Mission oraz felietoniści Winnipeg Free Press Cora Hind i Lillian Beynon Thomas. W 1908 ukazał się jej pierwszy kanadyjski bestseller, „Sowing Seeds in Danny” (1908), pierwsze opowiadanie z trylogii (The Second Chance, 1910, and Purple Springs, 1921), traktujące o młodej bohaterce z prerii, Pearlie Watson, walczącej z bezwzględnością swojej społeczności i ratującą nieszczęśliwe ofiary. W 1910 McClung przemawiała przed publicznością Ontario i dzieliła scenę Toronto z Ethel Snowden, znaną brytyjską sufrażystką. Choć coraz bardziej związywała się z szerszym światem, jej wczesne i późniejsze opowiadania czerpały inspirację w cnotach życia farmerskiego i małomiasteczkowego Kanady. Niemniej jednak doskonale zdawała sobie sprawę z niebezpieczeństw związanych z izolacją i ubóstwem wsi.
W 1911 Nellie McClung przeprowadziła się do Winnipeg, gdzie jej mąż podjął pracę w firmie ubezpieczeniowej. Szybko trafiła do czołówki sufrażystek i ruchów abstynenckich, podejmowała w swoim domu angielską sufrażystkę Emmeline Pankhurst. Była współzałożycielką Manitoba Political Equality League. Po opublikowaniu w 1912 roku zbioru opowiadań „The Black Creek Stopping-House”, odeszła od pisarstwa na prawie dekadę, aby bardziej skoncentrować się na procesach reform. W 1914 McClung przeprowadziła się do Alberty i natychmiast stała się aktywnym uczestnikiem polityki feministycznej i abstynenckiej prowincji.
Jak wielu liberalnych kanadyjczyków, McClung z początku miała obojętny stosunek do pierwszej wojny światowej. Poparła pobór do wojska, dopiero gdy zauważyła, że Niemcy stały się moralnym bankrutem, a kanadyjczycy mogą wykorzystać działania wojenne do pobudzenia demokracji, poświęcenia się i współpracy. Na początku 1918 r. wzięła udział w konferencji wojennej kobiet w Ottawie.
W latach 1921–6 piastuje miejsce w Zgromadzeniu Legislacyjnym Alberty wpółpracując z Irene Parlby, walcząc w obronie płac minimalnych dla kobiet i rent dla matek, prawa równości podczas rozwodu oraz praw obywatelskich. Po przeprowadzce do Calgary w 1926 r. nigdy więcej nie pełniła już funkcji publicznych. Była jedną z The Famous Five wraz z Henriettą Muir Edwards, Irene Parlby, Emily Murphy i Louise McKinney. W 1925 dołączyła do kanadyjskiej delegacji na ekumeniczną konferencję metodystów w Londynie i domagała się prawa kobiet do święceń kapłańskich.
W 1932 r. przeprowadzili się do Victorii. Zajęła się ogrodnictwem i podróżami, pozostając jednak aktywną w prasie i w życiu publicznym. W 1936 przyjęła nominację do rady w Canadian Broadcasting System a w 1938 dołączyła do kanadyjskiej delegacji przy Lidze Narodów. Zmarła 1 września 1951 w Victorii i została tam pochowana 5 września.
Twórczość „Sowing Seeds in Danny” (1908) „ The Second Chance” (1910) „ The Black Creek Stopping-House” (1912) „In Times Like These” (1915) „The Next-of-Kin” (1917) „Purple Springs” (1921) „When Christmas Crossed 'the Peace'” (1923) „The Beauty of Martha” (1923) „Painted Fires” (1925) „All We Like Sheep and other Stories” (1926) „Be Good to Yourself” (1931) „Flowers for the Living” (1931) „Leaves from Lantern Lane” (1936) „More Leaves from Lantern Lane” (1937) „The Clearing in the West” (1937) „The Stream Runs Fast” (1945)
Bibliografia Veronica Strong-Boag, "McClung [née Mooney], Nellie Letitia (1873–1951), suffragist and writer." Oxford Dictionary of National Biography.
Kategoria:Kanadyjscy politycy Kategoria:Kanadyjscy pisarze Kategoria:Kanadyjscy działacze na rzecz praw kobiet Kategoria:Urodzeni w 1873 Kategoria:Zmarli w 1951