Patarei – bateria nadbrzeżna, część fortyfikacji nadmorskich Tallinna wzniesionych w XIX w., następnie w latach 1920–2002 więzienie.
Historia Bateria nadbrzeżna w tallińskiej dzielnicy Kalamaja została wzniesiona w 1840 r. na rozkaz cara Mikołaja I. W związku z rozwojem techniki wojennej obiekt stracił z czasem znaczenie obronne i od 1867 był użytkowany jako koszary.
Po uzyskaniu niepodległości przez Estonię, w 1919 bateria została zaadaptowana na więzienie. Gdy w 1940 Estonia została przyłączona do ZSRR, w obiekcie rozmieszczono stalinowskie więzienie polityczne. Więzienie znajdowało się w twierdzy również podczas niemieckiej okupacji Estonii i po powtórnej aneksji Estonii do ZSRR w 1944 r. W Patarei była przetrzymywana większość z 10 tys. Estończyków aresztowanych w latach 1940–1941 przez NKWD z powodów politycznych, przed egzekucją lub deportacją. Z kolei w 1945 w więzieniu było przetrzymywanych ponad 4 tys. więźniów politycznych. Ostatni więźniowie polityczni przebywali w Patarei jeszcze w latach 80. XX w. mały|Budynki więzienia i dziedzińce wewnętrzne, stan z 2016 r. Więzienie mieściło się w Patarei do 2002 r. Następnie państwo estońskie bez powodzenia starało się sprzedać obiekt, który ostatecznie został zakupiony przez firmę Urmasa Sõõrumaa. Kompleks ma pełnić różne funkcje komercyjne. Wyjątkiem jest wschodnie skrzydło twierdzy, w którym, zgodnie z decyzją władz estońskich z 2018 r., tworzone jest muzeum pamięci ofiar komunizmu. Pierwsza część ekspozycji została udostępniona zwiedzającym rok później. We wschodnim skrzydle Patarei zachowały się więzienne cele, korytarze, dziedzińce oraz pomieszczenia, w których wykonywano wyroki śmierci przez rozstrzelanie.
Przypisy
Kategoria:Więzienia NKWD Kategoria:Architektura w Tallinnie Kategoria:Fortyfikacje w Estonii Kategoria:Muzea w Tallinnie