Bitwa pod Duniłowiczami – część wielkiej bitwy nad Berezyną. Walki polskiego 13 pułku piechoty ppłk. Karola Kraussa z sześcioma pułkami 53 Dywizji Strzelców w czasie majowej ofensywy wojsk Michaiła Tuchaczewskiego w okresie wojny polsko-bolszewickiej.

Położenie wojsk przed bitwą W maju 1920, po zajęciu Kijowa i zdobyciu przyczółków mostowych po wschodniej stronie Dniepru, wojska polskie przeszły do obrony. Wódz Naczelny Józef Piłsudski zdawał sobie sprawę z tego, że nie udało mu się rozbić większych sił nieprzyjaciela, a jedynie zmusił je do wycofania się dalej na wschód. Stąd też planował nowe uderzenie, tym razem na północnym odcinku frontu wschodniego. W tym czasie dowódca Frontu Zachodniego Michaił Tuchaczewski grupował wojska na wschodnim brzegu Berezyny i także przygotowywał je do ofensywy.

Skład wojsk Wojsko Polskie 1 Armia gen. Stefana Majewskiego obsadzała odcinek Dryssa–Połock–Uszacz–Lepel. W pierwszym rzucie posiadała 8 Dywizję Piechoty i 1 Dywizję Litewsko-Białoruską, a w odwodzie 3 Dywizję Piechoty Legionów i 1 Brygadę Jazdy. 4 Armia gen. Szeptyckiego w składzie 2 Dywizja Piechoty Legionów, 6., 14. i 9. dywizje piechoty broniła linii Berezyny od Lepla po ujście do Dniepru. 17 maja dowodzenie nad obu armiami przejął gen. Stanisław Szeptycki. Armia Czerwona Na wschodnim brzegu Berezyny utworzono zgrupowanie uderzeniowe: 15 Armia Augusta Korka w składzie 4., 6., 5., 53., 56. dywizje strzeleckie i 15 Dywizja Kawalerii Grupę Północną Jewgienija Siergiejewa w składzie 48 Dywizja Strzelców i 164 Brygada Strzelców 16 Armia Nikołaja Sołłohuba w składzie 2., 8., 10., 17. i 21. dywizje strzeleckie. Całością sił uderzeniowych dowodził dowódca Frontu Zachodniego Michaił Tuchaczewski.

Przebieg działań 14 maja wojska Frontu Zachodniego Michaiła Tuchaczewskiego przeszły do ofensywy. 19 maja 13 pułk piechoty ppłk. Kraussa, wycofywał się pod naporem wojsk nieprzyjaciela i osiągnął Duniłowicze. W tym rejonie dowódca sowieckiej 53 Dywizji Strzelców skoncentrował swoje dwie brygady z zamiarem odcięcia dróg odwrotu oddziałom polskim. Dowódca polskiej 8 Dywizji Piechoty gen. Józef Czikel postawił zadanie 13 pułkowi piechoty bronić Duniłowicz do czasu odejścia wojsk własnych na zachód.

13 pułk piechoty, wzmocniony 9 kompanią 33 pułku piechoty zajął stanowiska na północ od Duniłowicz i do wieczora odparł siedem ataków piechoty sowieckiej. Obrońcom brakowało amunicji, a przeciwnika odpierano w walce na bagnety. Bez łączności z macierzystą 8 Dywizją i przy braku zaopatrzenia, pułk bronił Duniłowicz do późnego popołudnia 21 maja. Wieczorem otrzymano rozkaz odwrotu. 22 maja wycofał się na linię starych okopów niemieckich na odcinku od traktu Kobylnik – Duniłowicze do jeziora Miadzioł.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Bitwy i boje wojny polsko-bolszewickiej Kategoria:Bitwy w 1920