Jean-René Françaix (ur. 23 maja 1912 w Le Mans, zm. 25 września 1997 w Paryżu) – francuski kompozytor.
Życiorys Pochodził z rodziny muzycznej. Jego ojciec, Alfred Françaix, był kompozytorem, pianistą i dyrektorem konserwatorium w Le Mans, matka natomiast uczyła śpiewu. Po ukończeniu studiów w rodzinnym mieście wyjechał do Paryża, gdzie w 1924 roku rozpoczął naukę w Konserwatorium Paryskim. Jego nauczycielami byli Nadia Boulanger (kompozycja) i Isidor Philipp (fortepian). Studia ukończył w 1930 roku z pierwszą nagrodą. Był uczestnikiem festiwali Międzynarodowego Towarzystwa Muzyki Współczesnej w Wiedniu (1932), Baden-Baden i Brukseli (1936), Florencji (1937), Palermo (1949) i Frankfurcie (1951). W 1950 roku otrzymał Prix du Portique za całokształt twórczości. Sporadycznie występował jako pianista, wykonując własne utwory.
Odznaczony krzyżem kawalerskim Legii Honorowej, krzyżem oficerskim Orderu Narodowego Zasługi i krzyżem kawalerskim Orderu Sztuki i Literatury. Laureat Prix Arthur Honegger (1992).
Twórczość Był przedstawicielem neoklasycyzmu w muzyce. Jego neoklasycyzm w przeciwieństwie do Strawinskiego, Prokofjewa i grupy Les Six jest jednak mniej dysonansowy i mniej modernistyczny. W twórczości Françaix widoczne są nawiązania do Chabriera, Satiego, Poulenca i Ravela. Muzyka kompozytora cechuje się przejrzystą fakturą, na ogół diatoniczną melodyką, tonalną harmoniką, żywą rytmiką i barwną instrumentacją.
Ważniejsze kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Przypisy
Kategoria:Francuscy kompozytorzy XX wieku Kategoria:Urodzeni w 1912 Kategoria:Zmarli w 1997 Kategoria:Ludzie urodzeni w Le Mans Kategoria:Kawalerowie Legii Honorowej Kategoria:Odznaczeni Orderem Narodowym Zasługi (Francja) Kategoria:Kawalerowie Orderu Sztuki i Literatury