Cláudio Franco de Sá Santoro (ur. 23 listopada 1919 w Manaus, zm. 27 marca 1989 w Brasílii) – brazylijski kompozytor, dyrygent i skrzypek.
Życiorys Studiował w konserwatorium w Rio de Janeiro u Eduardo Guerry (skrzypce), Nadina Lacaza de Barrosa (harmonia) i Augusto de Freitasa Lopesa Gonçalvesa (muzykologia). Uczył się też kompozycji u Hansa-Joachima Koellreuttera. Występował jako kameralista i solista. Wraz z Koellreutterem założył grupę oraz czasopismo Música Viva. W 1946 roku otrzymał stypendium Fundacji Pamięci Johna Simona Guggenheima. W 1947 roku wyjechał do Paryża, gdzie był uczniem Nadii Boulanger i Eugène’a Bigota. Od 1950 roku był pierwszym skrzypkiem Orquestra Sinfônica Brasileira. Od 1956 roku dyrektor artystyczny Rádio Ministério de Eduação e Cultura w Rio de Janeiro. Organizator wydziału muzycznego Universidade de Brasília, którym kierował w latach 1962–1965 i od 1978 roku. W latach 1968–1969 był dyrektorem muzycznym Teatro Novo w Rio de Janeiro. W sezonie 1966/1967 przebywał jako artysta rezydent Künstlerprogramm w Berlinie. Od 1970 do 1978 roku wykładał kompozycję i dyrygenturę w Staatliche Hochschule für Musik und Darstellende Kunst Mannheim. Występował jako dyrygent w krajach Ameryki Południowej i Europy. Od 1979 roku mieszkał w Brasílii, gdzie kierował założoną przez siebie orkiestrą Teatro Nacional de Brasília.
Twórczość We wczesnej fazie twórczości uprawiał muzykę atonalną, bardzo szybko zaadaptował technikę dodekafoniczną. Pod koniec lat 40. zaczął szukać inspiracji w brazylijskiej muzyce ludowej i popularnej, przez pewien czas pisał w stylu bardziej przystępnym dla szerszej publiczności. W latach 60. powrócił jednak do dodekafonii, zaczął wykorzystywać technikę aleatoryczną i notację graficzną, interesował się też muzyką elektroakustyczną.
Ważniejsze kompozycje (na podstawie materiałów źródłowych)
Przypisy
Kategoria:Brazylijscy kompozytorzy Kategoria:Urodzeni w 1919 Kategoria:Zmarli w 1989 Kategoria:Ludzie urodzeni w Manaus