Renault F1 – francuski (w 2011 brytyjski) zespół i konstruktor Formuły 1 uczestniczący w wyścigach Grand Prix w sezonach 1977–1985, 2002–2011 i 2016–2020.
Renault weszło do najważniejszej serii wyścigowej w 1977 jako konstruktor, umieszczając silnik turbodoładowany do swojego pierwszego samochodu, Renault RS01. W 1983 roku, producent zaczął dostarczać jednostki napędowe innym zespołom. Choć francuska stajnia wygrywała wyścigi i walczyła o tytuły mistrzowskie, wycofała się po sezonie 1985, kontynuując dostarczanie silników innym zespołom do 1986. W sezonach 1989–1997, producent dostarczał silniki zespołom Ligier, Williams i Benetton. Z dwoma ostatnimi zespołami, Renault odnosiło sukcesy, zdobywając łącznie pięć tytułów mistrzowskich.
W marcu 2000, Renault za 120 milionów dolarów zakupiło Benettona. W sezonach 2000–2001 startowali jeszcze pod starą nazwą, by w 2002 zmienić ją na Renault F1 Team. Zespół zdobył tytuły mistrzowskie wśród kierowców (dzięki Fernando Alonso) i konstruktorów w sezonach 2005–2006. W 2009 spółka Genii Capital wykupiła 75% udziałów, a rok później pozostałe 25% należące do Renault, które z kolei zostały sprzedane Grupie Lotus. Wskutek tego zmieniono nazwę na Lotus Renault GP, które działało do 2011. Po sezonie ekipa ponownie zmieniła nazwę na Lotus F1 Team, wskutek większego zaangażowania Grupy Lotus w ekipę.
Renault ponownie dostarczało silniki innym zespołom od 2007. Największe sukcesy święcił z zespołem Red Bull Racing, z którym zdobyli w latach 2010–2013 tytuły wśród kierowców (Sebastian Vettel) i konstruktorów. Po raz kolejny Renault powróciło do Formuły 1 w sezonie 2016, nabywając Lotusa. Po sezonie 2020 zespół zmienił nazwę na Alpine F1 Team.
Pierwsza siedziba zespołu znajdowała się w Viry-Châtillon, gdzie obecnie są produkowane silniki dla francuskiej ekipy. Później siedziba zespołu znajdowała się natomiast w Enstone, gdzie były produkowane i projektowane samochody.
Historia Jako konstruktor
Équipe Renault Elf (1977–1985) 1977 thumb|left|Renault RS01 Zespół działał zależnie od Renault Sport. Ekipa w sezonie 1977 wzięła udział w pięciu wyścigach Grand Prix a ich jedynym kierowcą był Jean-Pierre Jabouille. Pierwszym modelem stajni było RS01, natomiast dostawcami byli Michelin (opony) i Elf (paliwo).
Model RS01 był napędzany półtoralitrowym turbodoładowanym silnikiem Renault-Gordini EF1 – był to pierwszy turbodoładowany silnik, który był regularnie wykorzystywany w Formule 1. Prezentacja zespołu odbyła się 10 maja 1977 w Paryżu. Pierwotnie Renault było zgłoszone do Grand Prix Francji, jednak nie udało się przygotować samochodu, i debiut został opóźniony do Grand Prix Wielkiej Brytanii. Pierwsze kwalifikacje dla Renault były nieudane – Jabouille ukończył zmagania na 21. pozycji ze stratą prawie dwóch sekund do Jamesa Hunta (McLaren). Na 16. okrążeniu z powodu awarii silnika Francuz zakończył swoje zmagania. Zespół nie pojawił się na dwóch kolejnych rundach - w Niemczech i w Austrii, by udoskonalić samochód po nieudanej rundzie na Silverstone.
Ekipa wróciła na Grand Prix Holandii. W kwalifikacjach reprezentantowi Renault poszło lepiej niż w Wielkiej Brytanii, gdyż startował z 10. pola. Wyścigu ponownie nie ukończył ze względu na awarię zawieszenia. W dwóch następnych rundach - we Włoszech i w USA Jabouille startował odpowiednio z dwudziestego i czternastego pola. Nie ukończył tych rund, ponieważ posłuszeństwa odmawiał silnik (we Włoszech) i alternator (w USA). W Kanadzie francuski kierowca nie zakwalifikował się do wyścigu. Po tym Renault nie wystartowało w finałowej rundzie, w Japonii. Pierwszy sezon stajnia ukończyła z zerowym dorobkiem punktowym.
1978 Jean-Pierre Jabouille pozostał w zespole na sezon 1978, który nadal używał modelu RS01 w wyścigach. Ponadto Renault zaczęło bardziej angażować się w Formule 1, a w międzyczasie Didier Pironi i Jean-Pierre Jaussaud w samochodzie Renault Alpine A442B zwyciężyli w 24-godzinnym wyścigu Le Mans.
Zespół zaczął poprawiać swoje osiągi - ośmiokrotnie Jabouille w kwalifikacjach był w pierwszej dziesiątce, jednak często w wyścigach kierowca nie miał szczęścia. Po raz pierwszy udało się ukończyć wyścig podczas Grand Prix Monako, a w Grand Prix Stanów Zjednoczonych zdobył pierwsze punkty dla zespołu zajmując czwartą lokatę ulegając Carlosowi Reutemannowi (Ferrari), Alanowi Jonesowi (Williams) i Jody’emu Scheckterowi (Wolf). Trzy punkty dały Renault dwunaste miejsce w klasyfikacji konstruktorów.
1979 W sezonie 1979 do Jeana-Pierre’a Jabouille'a dołączył René Arnoux, który wcześniej startował w ekipach Martini i Surtees. Tak jak w poprzednich dwóch sezonach korzystano z modelu RS01, który od Grand Prix Monako był zastąpiony samochodem RS10.
Sezon był lepszy od dwóch poprzednich - Jabouille trzykrotnie zdobył pole position (w RPA, we Francji i we Włoszech) i tylko na torze Dijon zamienił pierwsze pole startowe na zwycięstwo. Było to pierwsze zwycięstwo francuskiego konstruktora, stając się także pierwszym zespołem korzystającym z silników turbodoładowanych, który wygrał wyścig. Dodatkowo Arnoux trzykrotnie znajdował się na podium – we Francji był trzeci (staczając niesamowity pojedynek o drugie miejsce z Gilles’em Villeneuve’em), natomiast w Niemczech i Stanach Zjednoczonych był drugi i raz zanotował najszybsze okrążenie. Cały sezon Renault zakończyło na szóstej pozycji z liczbą 26 punktów.
1980 thumb|right|Jednostka Renault-Gordini EF1 w samochodzie Jabouille'a (1980) Renault nie zmieniło swojego składu na sezon 1980, używając modelu RE20. W Grand Prix Brazylii Jabouille startował z pierwszego pola jednak nie ukończył wyścig, a Arnoux wygrał wyścig i zanotował najszybsze okrążenie. Podobna sytuacja wydarzyła się w Południowej Afryce, gdzie Arnoux został liderem mistrzostw. W Belgii kierowca zanotował czwartą pozycję a we Francji był piąty. Jabouille miał problemy z ukończeniem wyścigów, jednak w Austrii udało mu się wygrać rundę. Podczas Grand Prix Kanady Francuz złamał nogę i nie wziął udziału w ostatniej rundzie. Producent zakończył sezon na czwartej pozycji z 38 punktami
1981 W zespole na sezon 1981 zmieniono drugiego kierowcę. René Arnoux pozostał w składzie, a jego nowym partnerem zespołowym został Alain Prost, który reprezentował dotychczas zespół McLaren. Przez pierwsze pięć wyścigów korzystano ze zmodyfikowanego samochodu - RE20B a od Monako korzystano z nowszego modelu – RE30.
Zespół w dalszym ciągu dobrze konkurował z pozostałymi zespołami, a Prost wygrał trzy wyścigi – we Francji (pierwsze zwycięstwo w karierze Francuza), Holandii i we Włoszech. Ogółem kierowcy Renault oprócz trzech zwycięstw zanotowali trzy drugie miejsca i jedno trzecie. W klasyfikacji konstruktorów zespół z 54 punktami ukończył sezon na trzecim miejscu.
1982 Zarówno Alain Prost, jak i René Arnoux pozostali kierowcami Renault na sezon 1982. Początek sezonu dla francuskiej stajni był znakomity, ze względu na zwycięstwo Prosta w dwóch pierwszych wyścigach. Późniejsza część sezonu dla obu kierowców jest zdecydowanie gorsza – przez problemy z samochodem, Francuzi nie potrafili ukończyć wyścigów. Podczas domowego Grand Prix Francji kierowcy zaliczyli dublet – zwycięzcą eliminacji został Arnoux przed Prostem. René Arnoux dodatkowo wygrywa wyścig we Włoszech i zajmuje drugie miejsce w Niemczech. Alain Prost zajmuje jeszcze drugie miejsce podczas Grand Prix Szwajcarii.
Mimo tego, że samochód był szybki to miał problemy z niezawodnością. Ostatecznie Renault powtórzyło wynik sprzed roku zajmując trzecie miejsce, gromadząc o 9 punktów więcej niż w poprzednim sezonie.
1983 Po sezonie 1982, René Arnoux odszedł do ekipy Ferrari, a nowym partnerem Alaina Prosta został Eddie Cheever, jeżdżący dla zespołów Osella, Tyrrell i Ligier. Amerykanin był pierwszym niefrancuskim kierowcą Renault.
Wyniki zespołu były o wiele lepsze, wraz z wprowadzeniem modelu RE40 podczas [Grand Prix Stanów Zjednoczonych – Zachód. Podczas Grand Prix Francji, Prost zdobywa pole position, które później zamienia na zwycięstwo, zdobywając najszybsze okrążenie wyścigu. Cheever dopełnia sukces zespołu, dojeżdżając na trzeciej pozycji. W Grand Prix San Marino, Prost zajmuje drugie miejsce stając się częścią francuskiego podium, ponieważ jako pierwszy dojechał Patrick Tambay, a trzeci René Arnoux. Prost zdobywa również pierwsze pole startowego do wyścigu o Grand Prix Monako, kończąc eliminację na trzeciej pozycji. W Belgii, Alain Prost po raz czwarty z rzędu staje na podium, w tym po raz drugi na najwyższym jego stopniu, po wcześniejszym zdobyciu pole position, natomiast Eddie Cheever zajmuje trzecie miejsce. Amerykanin podczas Grand Prix Kanady zajmuje drugą pozycję, podczas gdy jego kolega zespołowy był piąty.
W Wielkiej Brytanii, Prost zdobywa trzecie zwycięstwo w sezonie, uzyskując dodatkowo najszybsze okrążenie. O ile Francuz dojeżdża czwarty podczas Grand Prix Niemiec, to w Austrii zdobywa zwycięstwo i najszybsze okrążenie wyścigu. Amerykanin w tym samym wyścigu zajmuje czwarte miejsce, natomiast w Grand Prix Włoch dojeżdża jako trzeci. Prost zajmuje drugą pozycję podczas Grand Prix Europy i do ostatniego wyścigu sezonu, Grand Prix Południowej Afryki przyjeżdża jako lider klasyfikacji generalnej. Nie ukończył wyścigu, natomiast Nelson Piquet zajmuje trzecie miejsce i zdobywa mistrzostwo dwoma punktami przewagi.
W całym sezonie Alain Prost i Eddie Cheever uzbierali łącznie 79 punktów, dzięki czemu Renault zdobyło wicemistrzostwo, przegrywając walkę o tytuł mistrzowski z zespołem Ferrari.
1984 Dwa dni po zakończeniu sezonu 1983, Renault postanowiło zwolnić Alaina Prosta z zespołu. Również z zespołu odszedł Eddie Cheever, który dołączył do Alfy Romeo. Nowymi kierowcami Renault zostali Patrick Tambay i Derek Warwick oraz Philippe Streiff (w Grand Prix Portugalii). W modelu RE50 korzystano natomiast już z nowego silnika Renault-Gordini oznaczonego EF4. Był to ostatni silnik pod tą nazwą.
Sezon ten w porównaniu do poprzednich był gorszy. Choć kierowcy pięciokrotnie stawali na podium to jednak nie odnieśli pojedynczego zwycięstwa i mieli problemy z częstym ukończeniem wyścigów. Ogółem kierowcy zdobyli 34 punkty i zakończyli rok na piątym miejscu.
1985 W sezonie 1985 Renault zmieniło dostawcę opon - po ośmiu latach Michelin został zastąpiony przez Goodyear. Stajnia używała modelu RE60, który później został zmodyfikowany do wersji B. Korzystano ze udoskonalonego silnika EF4B, który później został zastąpiony przez jednostkę EF15. Przed rozpoczęciem sezonu, Michel Tetu przeniósł się do Ligiera. Z zespołu odeszło także czterech innych kluczowych pracowników francuskiej ekipy.
Kierowcy zaledwie pięciokrotnie zdobywali punkty, a dwukrotnie na podium znajdował się Tambay. Podczas Grand Prix Niemiec trzecim kierowcą uczestniczącym w wyścigu był François Hesnault. Reprezentanci Renault zdobyli zaledwie 16 punktów i zajęli siódme miejsce, podczas gdy inne zespoły korzystające z jednostek napędowych francuskiego producenta - Lotus i Ligier w klasyfikacji byli wyżej zajmując odpowiednio czwarte i szóste miejsce. W sierpniu 1985, Renault zdecydowało się o wycofaniu fabrycznego zespołu.
Renault F1 Team (2002−2010)
thumb|left|Pracownicy zespołu na stanowisku pitstopowym zespołu (2002) 16 marca 2000, koncern zakupił zespół Benetton za 120 milionów dolarów by reaktywować swój fabryczny zespół. Historia zespołu zakupionego przez Renault sięga roku 1981, kiedy utworzono zespół Toleman z siedzibą w Witney, w której jeździł m.in. Ayrton Senna. Po sezonie 1985 przemieniono ekipę na Benetton Formula ze względu na to, że właścicielami zespołu została rodzina Benetton.
W 1992 siedziba zespołu została przeniesiona do Enstone. W całej historii brytyjsko-włoski zespół zdobył dwa tytuły wśród kierowców dzięki Michaelowi Schumacherowi w sezonach 1994–1995 i jedyny w swojej kolekcji tytuł mistrzowski wśród konstruktorów zdobyty w 1995.